Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2348/16 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 2348/16, oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r., znak [...], w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w dniu [...] 2013 r., przeprowadził kontrolę utrzymania budynku dworca kolejowego, usytuowanego w W., przy ul. [...]. W trakcie kontroli ustalono, że budynek został wybudowany w 1915 r. w konstrukcji drewniano – ceglanej (mur pruski). Budynek nie był dostatecznie zabezpieczony przed degradacją. Stwierdzono występujące ubytki oszklenia okien, ubytki deskowania w elewacji wykończonej deskami, występujące złuszczenia farby na deskach. Organ stwierdził, że okazane protokoły przeglądów okresowych - roczny i pięcioletni - nie są kompletne, a ponadto wymagają weryfikacji z uwagi na stwierdzony podczas kontroli inny stan faktyczny niektórych elementów budynku niż określony przez osoby wykonujące kontrole okresowe. Ustalono także, że zespół stacji kolejowej w W., w skład którego wchodzi m.in. budynek dworca kolejowego, znajduje się w zasobie wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków i z tego tytułu podlega ochronie konserwatorskiej zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece na zabytkami (Dz.U. z 2003 r., nr 162, poz. 1568 z późn.zm.).

Postanowieniem z dnia [...]2013 r., nr [...], Łódzki WINB nałożył na skarżącą, obowiązek dostarczenia, w terminie do dnia 31 maja 2013 r., ekspertyzy budynku dworca kolejowego. Następnie termin ten na wniosek Zarządcy wielokrotnie przedłużano.

Pismem z dnia 11 stycznia 2016 r., skarżąca dołączyła do akt uzupełnioną ekspertyzę techniczną budynku dworca kolejowego. Autorzy ekspertyzy, na podstawie szczegółowych oględzin obiektu, pomiarów inwentaryzacyjnych i wykonanej dokumentacji fotograficznej, dokonali analizy i oceny aktualnego stanu technicznego obiektu w zakresie charakteru i rozmiaru powstałych uszkodzeń, określili stan zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania obiektu, ustalili przyczyny zaistniałego stanu rzeczy (brak ogrzewania, oddziaływanie wody opadowej i wilgoci, która przez zniszczone obróbki blacharskie dostaje się do wnętrza i powoduje namakanie drewnianych elementów konstrukcji, niszczycielski wpływ wody opadowej, która przedostaje się przez otwory okienne do piwnicy), sprecyzowali wnioski i zalecenia dotyczące naprawy oraz dalszej eksploatacji budynku dworca kolejowego. Stan techniczny elementów budynku w ekspertyzie został określony jako zły. Wskazano, że występuje realne zagrożenie budynku dalszą jego degradacją. Dotyczy to szczególnie części wykonanej w konstrukcji muru pruskiego i okładzin drewnianych. Według ekspertów zagrożenie dotyczyło pojedynczych belek stropowych nad piwnicą, niektórych belek stropu nad parterem i nad piętrem, natomiast na kominach widoczne były szczeliny. Zagrożenie dotyczyło całego pokrycia dachu i obróbek blacharskich, do wymiany zakwalifikowano także drzwi wejściowe i okna. W ekspertyzie wskazano, że w dobrym stanie, pomimo zawilgocenia znajdowały się ściany konstrukcyjne piwnic i większe fragmenty ścian zewnętrznych kondygnacji nadziemnych; szczególnie ściana środkowa murowana; schody wewnętrzne w większości odcinków nadają się do remontu. Autorzy ekspertyzy wskazali na kwalifikację do podjęcia prac remontowo – zabezpieczających, konieczność przeprowadzenia kapitalnego remontu oraz podkreślili wartość budynku jako zabytku.

Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...]2016 r., znak: [...], uzgodnił projekt decyzji nakazującej [...] S.A. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku dworca kolejowego, w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji dworca kolejowego, z zaleceniem, aby wykonanie nakazanego zakresu prac nie spowodowało uszczerbku dla wartości zabytkowego budynku, nie prowadziło do jego oszpecenia, z zastosowaniem materiałów i technologii gwarantujących trwałe zachowanie jego wartości.

W rezultacie, decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), Łódzki WINB nakazał [...] S.A. Oddziałowi Gospodarowania Nieruchomościami w W. usunięcie, w terminie do dnia 31 października 2016 r., stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku dworca kolejowego, usytuowanego w W., przy ul. [...], na działce o nr [...], w obrębie geodezyjnym [...], stanowiącej obszar kolejowy, w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji budynku dworca kolejowego poprzez: zabezpieczenie dachu, polegające na wymianie pokrycia na całej powierzchni dachu; wymianę zniszczonych rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich; zabezpieczenie ścian zewnętrznych od wilgoci; zabezpieczenie drewna przed korozją biologiczną; zabezpieczenie otworów okiennych; jednocześnie zakazując użytkowania budynku dworca kolejowego, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]2016 r., znak: [...], uchylił decyzję Łódzkiego WINB z dnia [...]2016 r. w części wyznaczającej termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2016 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że zły stan techniczny budynku nie jest kwestionowany. Zaznaczył, że skala i rodzaj występujących nieprawidłowości w pełni uzasadnia nałożenie, w trybie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, wskazanych w decyzji robót budowlanych. Ponadto, GINB podkreślił, że organ I instancji nakazał jedynie wykonanie robót budowlanych związanych z zabezpieczeniem konstrukcji budynku dworca przed dalszą degradacją. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z prawem i zgodnie ze stanem faktycznym sprawy.

GINB nie zgodził się z argumentacją skarżącej, że możliwe jest zaniechanie działań naprawczych, odsunięcie w czasie ich realizacji, z uwagi, że obecnie, w ocenie strony, budynek nie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska oraz jest częściowo wyłączony z eksploatacji. Organ podkreślił, że wyłączenie budynku z eksploatacji nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z obowiązku stosowania art. 66 ustawy Prawo budowlane a ponadto brak częściowego pokrycia dachu, zniszczona instalacja odwadniająca, nieszczelna stolarka okienna może powodować zagrożenia dla mienia (degradacja drewnianej więźby, muru pruskiego).

Odpowiadając na zarzut wyznaczenia zbył krótkiego terminu na realizację wyznaczonego obowiązku GINB wskazał, że do obiektów budowlanych, robót budowlanych objętych ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stosuje się zarówno przepisy tej ustawy, jak i przepisy prawa budowlanego a orzekając w sprawie organ winien kierować się względami racjonalności, biorąc pod uwagę formalną egzekwowalność rozstrzygnięcia w świetle obowiązującego prawa, bieg ustawowych terminów procesowych, terminy doręczeń, warunki atmosferyczne, i technologiczne, jak również faktyczną możliwość wywiązania się strony z nałożonego obowiązku w wyznaczonym terminie. Mając na względzie powyższe, GINB wyznaczył nowy termin do wykonania nałożonych decyzją obowiązków do dnia 31 grudnia 2016 r.

Na decyzję GINB [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że decyzja ta wydana została z naruszeniem:

- art. 138 § 1 pkt 1 Kpa - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Łódzkiego WINB z dnia [...]2016 r. w pozostałej części, tj. w części niedotyczącej terminu wykonania nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków, pomimo tego, iż przedmiotowa decyzja powinna zostać uchylona w całości;

- art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa - poprzez zastosowanie normy prawa materialnego do nienależycie ustalonego stanu faktycznego, brak dokładnego zbadania sprawy i nieprzeprowadzenie wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji;

- art. 66 i art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez: ich niewłaściwe zastosowanie i nakazanie w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, pomimo braku określenia jakie przepisy techniczno-budowlane zostały naruszone i zachodzi z nimi niezgodność stanu technicznego kontrolowanego obiektu budowlanego dworca kolejowego w W., ul. [...] a także poprzez zakreślenie terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości niedostosowanego do realnych możliwości skarżącej jako zarządcy obiektu budowlanego, nieuwzględniającego wymogów i czasu niezbędnego w procesie budowlanym, wynikających z art. 32 i następne rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane w zakresie konieczności sporządzenia projektu budowlanego, faktu i konieczności wyłonienia wykonawcy projektu budowlanego, faktu i konieczności wyłonienia wykonawcy robót w trybie przetargowym, negocjacji zawieranej umowy i samego procesu realizacji prac.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał, że zaskarżona, a także poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji, są zgodne z prawem.

Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd wyjaśnił, że kontrolowane decyzje wydane zostały na podstawie art. 66 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd podkreślił, że fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Decyzja wydana w celu skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości dokładanie określała czynności, które zarządca obiektu jest zobowiązany wykonać i zasadnie ograniczała się jedynie do nałożenia obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości. Sąd podkreślił, że wbrew twierdzeniom skargi, rozstrzygnięcie organu I instancji o wyłączeniu obiektu z użytkowania nie niweluje złego stanu technicznego tego obiektu a wręcz przeciwnie ma za zadanie ochronę przed negatywnymi skutkami tegoż stanu. Co więcej, przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym na tej podstawie nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie organ przeprowadził kontrolę a najistotniejszym elementem ustalenia stanu faktycznego była uzupełniona ekspertyza techniczna budynku dworca kolejowego, z której wniosków jednoznacznie wynika zły stan techniczny budynku.

Sąd wyjaśnił, że żaden aktualnie obowiązujący przepis prawa materialnego nie nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązku wskazywania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jakie konkretnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały naruszone ustalonym stanem technicznym obiektu budowlanego. Podkreślił także, że w chwili obecnej również art. 5 (od 11 lipca 2003 r.) nie zawiera normy nakazującej użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, zaś kryterium to odnosi się jedynie do wcześniejszych etapów, a więc do projektowania i budowy, a nie do etapu użytkowania.

Sąd stwierdził jednocześnie, że wyznaczony przez organ termin wykonania nałożonych obowiązków, jest terminem, który uwzględnia z jednej strony pilną potrzebę wykonania określonych prac przy obiekcie, których celem jest przede wszystko jego zabezpieczenie przed dalszą degradacją, tym bardziej, iż podlega on ochronie konserwatorskiej, z drugiej strony możliwości skarżącej spółki oraz okres technologicznie niezbędny do ich wykonania.

Od powyższego wyroku [...]S.A. z siedzibą w W. wniosły skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając, że wyrok ten wydany został z naruszeniem:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 8 Kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokładnego zbadania sprawy, przeprowadzenia wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji;

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]2016 r. w pozostałej części tj. w części niedotyczącej terminu wykonania nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków, pomimo tego, iż przedmiotowa decyzja powinna zostać uchylona w całości;

2. przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 66 w zw. z art. 61 i art. 7 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaszły przesłanki określone w ust. 1 art. 66 ustawy Prawo budowlane, obligujące organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego oraz zakreślony termin wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości jest realny i wystarczający na zgromadzenie środków finansowych i realizację robót budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

I tak, nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa .

Zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron powinny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kpa). Organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność został udowodniona (art. 80 Kpa). Z przedstawionych przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Niewątpliwie przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wypełnia tak zakreślone ramy.

Zauważyć w tym miejscu należy, że wystąpienie przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Podstawę rozstrzygnięcia organu podejmowanego na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane powinny stanowić właśnie ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego a istotnym elementem dowodowym będzie też ekspertyza stanu technicznego, która będzie zawierała ocenę stanu technicznego obiektu oraz będzie określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 859). Najbardziej miarodajnym i obiektywnym dowodem będą wyniki kontroli obiektu budowlanego przedstawione w protokole jej przeprowadzenia i podpisane przez osoby biorące udział w tej czynności. Istotnym dowodem będzie też ekspertyza dokonana przez osobę o odpowiednim przygotowaniu, choć brak jest wymogu co do tego, aby była to osoba posiadająca stosowne uprawnienia budowlane. Ekspertyza powinna zawierać odpowiedni opis i wnioski co do sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Jeżeli zaś tylko część obiektu odpowiada którejkolwiek z przesłanek zastosowania art. 66, orzeczenie o nakazie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinno obejmować tylko tę część i nie może w tym zakresie być żadnych wątpliwości na tle sformułowań decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 357/06, ONSA WSA 2008, nr 5, poz. 83).

Dokładnie takie dowody zostały przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie. W trakcie kontroli, w dniu 13 lutego 2013 r., ustalono bowiem, że zabytkowy budynek dworca kolejowego w W. nie był dostatecznie zabezpieczony przed degradacją, stwierdzono występujące ubytki oszklenia okien, ubytki deskowania w elewacji wykończonej deskami, występujące złuszczenia farby na deskach, a także niekompletność protokołów przeglądów okresowych – rocznego i pięcioletniego. Z kolei w przedłożonej przez skarżącą ekspertyzy technicznej budynku dworca kolejowego, na podstawie szczegółowych oględzin obiektu, pomiarów inwentaryzacyjnych i wykonanej dokumentacji fotograficznej, określono stan techniczny elementów budynku w ekspertyzie jako zły. Wskazano, że występuje realne zagrożenie budynku dalszą jego degradacją, co dotyczy szczególnie części wykonanej w konstrukcji muru pruskiego i okładzin drewnianych. Zagrożenie dotyczy pojedynczych belek stropowych nad piwnicą, niektórych belek stropu nad parterem i nad piętrem, a także całego pokrycia dachu i obróbek blacharskich, do wymiany zakwalifikowano także drzwi wejściowe i okna. Wskazano na konieczność przeprowadzenia kapitalnego remontu zabytkowego budynku oraz niezbędne prace remontowo – zabezpieczające.

Stwierdzić zatem należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania skarżonego rozstrzygnięcia, czego skarżąca kasacyjnie skutecznie nie podważyła.

Nie jest zasadny również zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 66 w zw. z art. 61 i art. 7 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane.

Art. 66 ust. 1 pkt 3 stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten ma więc zastosowanie w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego. Przy czym, nieodpowiedni stan techniczny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, będzie wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego, do którego dochodzi w miarę upływu czasu. Stan ten może być także wynikiem naruszenia przepisów techniczno – budowlanych (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 850 – 851). Przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 znajduje zastosowanie do stanów faktycznych, w których obiekt budowlany ze względu na niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do nieodpowiedniego stanu technicznego, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. Chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 427/08, Lex nr 555778). Zamieszczenie art. 66 w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych" przesądza, że przepisy te powinny mieć zastosowanie w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nieremontowany, niekonserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu, o którym mowa w komentowanym przepisie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1279/11, Lex nr 1291888).

Z prawidłowo ustalonych okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności ekspertyzy technicznej, wynika ponad wszelką wątpliwość niewłaściwy stan techniczny obiektu budowlanego, jakim jest budynek dworca, co uzasadniało z całą pewnością wydanie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wobec skarżącej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Faktyczne wyłączenie z eksploatacji przedmiotowego budynku nie zwalniało w żadnym razie organów nadzoru budowlanego z obowiązku wydania decyzji. Decyzje wydawane na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane zaliczane są do kategorii tzw. decyzji związanych i organ ma obowiązek je wydać w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek. I właśnie taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Ponadto wyjaśnić należy, że podstawę prawną do wykonania robót budowlanych określonych w zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2016 r. stanowi wyłącznie ta decyzja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2619/17 i przywołane tam orzecznictwo - dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd przedstawiony w tym wyroku, który został wydany w analogicznej sprawie dotyczącej również skarżącej.

Wreszcie, nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, zdaniem jej autora, nierealnego terminu do wykonania nałożonego obowiązku. Należy zauważyć, że skarżąca kasacyjnie, stawiając ten zarzut, pominęła okoliczność, iż organ odwoławczy termin realizacji obowiązku przedłużył do 31 grudnia 2016 r., a stan obiektu był niewątpliwie znany stronie skarżącej i przeprowadzenie stosownych prac zabezpieczających skarżąca winna uwzględnić w swym działaniu jeszcze przed 2016 r., tym bardziej, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w 2013 r.

Z powyższych względów nie mógł również odnieść skutku zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że rozpoznając niniejszą sprawę, organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy Prawo budowlane. Również uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji w pełni odpowiadają wymaganiom wynikającym z treści art. 107 § 3 Kpa. W tej sytuacji całkowicie zasadne było oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a, ponieważ skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.