Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 1150/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 30 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 8 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1150/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 30 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r.

2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona Stronie reprezentowanej przez kuratora 26 kwietnia 2017 r., a więc 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał 26 maja 2017 r. Postanowieniem z 7 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pismem z 5 października 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu poinformowała adwokata o wyznaczeniu na pełnomocnika z urzędu dla Strony. Ustanowiony pełnomocnik 7 listopada 2017 r. wywiódł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę została przesłana z organu do WSA 21 listopada 2017 r. Z kolei 27 listopada 2017 r. został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Postanowieniem z 4 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji skarga - z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) - podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie miało bowiem wpływu na bieg tego terminu.

3. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie. Zdaniem strony decyzję należało doręczyć pełnomocnikowi z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zażalenie podlega oddaleniu.

W sprawie tej nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona po terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. Strona nie kwestionuje, że zaskarżona decyzja została jej doręczona 26 kwietnia 2017 r., a więc 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał 26 maja 2017 r., tymczasem skargę wniesiono dopiero 7 listopada 2017 r. Strona nie kwestionuje również, że wniosek o przywrócenie terminu został odrzucony prawomocnym postanowieniem WSA we Wrocławiu z 4 grudnia 2017 r. Strona nie zaskarżyła tego postanowienia.

Skoro termin do wniesienia skargi był uchybiony i nie został przywrócony, to odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie, należy uznać za prawidłowe. Argumentacja zażalenia nie podważyła ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej. Nie podano zwłaszcza, na jakiej podstawie istniałaby konieczność ponownego doręczenia decyzji pełnomocnikowi z urzędu po jego wyznaczeniu. Stwierdzić zresztą trzeba, że nie ma żadnej podstawy prawnej do różnicowania sytuacji stron postępowania korzystających z pełnomocnika z urzędu od sytuacji stron reprezentowanych przez pełnomocnika z wyboru lub samodzielnie występujących w postępowaniu w zakresie doręczenia decyzji czy terminu do wniesienia skargi od tej decyzji. W sytuacji, gdy doszło do uchybienia terminu, każdej stronie przysługuje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 86 p.p.s.a.).

Końcowo należy zaznaczyć, że zasada prawa do sądu z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nie ma charakteru absolutnego, bowiem jej realizacja uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów - jak np. terminowość składania pism procesowych, uiszczanie opłat sądowych, czy sporządzenie pisma przez adwokata lub radcę prawnego. Wymogi te służą zaś pełnej realizacji wskazanej gwarancji konstytucyjnej. Brak należytej staranności pełnomocnika Strony postępowania w tym zakresie nie oznacza, że to Sąd naruszył tę gwarancję.

5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.