Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2008r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 371/08, po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. Sp.j., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007r., stwierdzającej nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2007r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp.j. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2007r.

W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007r., stwierdził nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp.j. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem wielostanowiskowym w kondygnacji podziemnej z ciągiem pieszo jezdnym, placem manewrowym, miejscami postojowymi na działkach nr ew. [...] obr. [...] położonych w W. przy ul. [...].

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołała się Spółka W.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2007r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał wówczas, iż zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Natomiast art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub

odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Organ II instancji stwierdził, iż decyzja Burmistrza W. z dnia [...] maja 2006r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wskazując między innymi rodzaj zabudowy - budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, wysokość 5 kondygnacji, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, jej gzymsu lub attyki – [...] m. Natomiast z dokumentacji projektowej wynikało, że zatwierdzony decyzją Starosty W. z dnia [...] marca 2007r., projekt budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym posiada pięć kondygnacji nadziemnych, przy czym w obrębie ostatniej kondygnacji zaprojektowano antresolę, oraz kondygnację podziemną - garaż wielostanowiskowy. Zgodnie z definicją kondygnacji, projektowany budynek jest budynkiem sześciokondygnacyjnym.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, biorąc pod uwagę, że parking wielostanowiskowy zaprojektowano w kondygnacji podziemnej, a wysokość projektowanego budynku spełnia wymagania określone w decyzji Burmistrza W. z dnia [...] maja 2006r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie można przyjąć, że wskazana niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy powoduje rażące naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi M. B. wyrokiem z dnia 19 maja 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 371/08, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008r.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła w sprzeczności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd wskazał, że w tej sytuacji zadaniem organu było rozważenie, czy oczywiste naruszenie prawa, należało zakwalifikować jako rażące, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozstrzygając w zaskarżonej decyzji o tym, że naruszenie prawa stwierdzone w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji nie ma charakteru rażącego, nie wykazał, że taki pogląd jest zasadny ze względu na skutki społeczno-gospodarcze, jakie decyzja wywoła.

Dlatego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ miał obowiązek zbadania powyższej kwestii w szczególności przez pryzmat art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ewentualnych ograniczeń w zabudowie sąsiedniej działki. Organ miał wziąć również pod uwagę, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiązała organ wydający pozwolenie na budowę, przy czym przepis ten został uchylony. Jego odpowiednikiem w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę był przepis art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z 27 marca 2003r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.).

Nadto z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wynikało, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Powołując się na oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 371/08, organ II instancji stwierdził, że weryfikowana decyzja Starosty W. z dnia [...] marca 2007 r, była niezgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza W. z dnia [...] maja 2006 r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym naruszała wskazane przepisy.

Przechodząc do oceny skutków społeczno-gospodarczych tego naruszenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że pomimo większej ilości

kondygnacji zaprojektowanego budynku niż określono to w decyzji o warunkach zabudowy, wysokość projektowanego budynku ([...] m) nie przekraczała maksymalnej wysokości określonej w decyzji o warunkach zabudowy ([...] m).

Takie naruszenie w ocenie organu w żaden sposób nie wpływa negatywnie na możliwość zabudowy działek sąsiednich. Organ powołał się na znajdującą się w aktach "Analizę wpływu budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. nr ew. [...] na możliwość zabudowy dz. nr. ew. [...]", sporządzoną przez architekta H. M. z której wynikało, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisu § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia, co najmniej 3 godziny w godzinach 7-17.

Nadto organ wskazał, że zaprojektowany budynek został usytuowany w odległości większej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką nr [...], stanowiącą własność M. B., a tym samym zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Reasumując organ II instancji stwierdził, iż w omawianej sprawie nie wystąpiły niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa i których wystąpienie powodowałoby ocenę opisanego naruszenia jako rażącego.

W tej sytuacji organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. i odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Starosty W.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. znak [...] wniosła M. B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku

z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 19 maja 2008r. polegające na nie zbadaniu przez organ kwestii

naruszenia prawa przez pryzmat art. 64 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

naruszenie art. 7 kpa, prowadzące do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 ustawy z

dnia 7 lipca 2004r. Prawo budowlane, polegające na uznaniu, iż wydanie decyzji o

pozwoleniu na budowę dla inwestycji, która nie jest tożsama z inwestycją, której dotyczy

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...].10.2007r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty W.z dnia [...].03.2007r.

W uzasadnieniu skargi M. B. wskazała, że na jej wniosek jako właścicielki sąsiedniej działki toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...].03.2007 r.

Skarżąca wywodziła, że istnieje niegodność pozwolenia na budowę z prawnie wiążącą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza W. w dniu [...].05.2006 r. Decyzja ta ustalała rodzaj zabudowy jako budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne o wysokości 5 kondygnacji, zaś kwestionowaną decyzją Starosta W. zatwierdził projekt budowy budynku 6-kondygnacyjnego i udzielił inwestorowi w oparciu o ten projekt pozwolenia na budowę.

Nadto M. B. wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 2008 r. nakazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ odwoławczy uzasadnił pogląd, jakoby naruszenie prawa przez Starostę W. nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, oraz że kwestię tę organ powinien zbadać przez pryzmat przepisu art. 64 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie skarżącej z obowiązku tego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wywiązał się, mimo, iż wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były dla niego wiążące.

Wprawdzie organ ustalił, że decyzja Starosty W. z dnia [...].03.2007 r. jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem zgodnie z zatwierdzonym projektem budynek ma mieć 6, a nie 5 kondygnacji, ale nie wyciągnął z tego faktu właściwych wniosków.

Starosta W. związany był treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego w toku postępowania o pozwolenie na budowę organ nie nałożył na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w określonym termin, a po jego bezskutecznym upływie nie wydał decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ nadzoru drugiej instancji wadliwe ocenił, że wydanie decyzji pozwalającej na budowę w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Niesłusznie uznał, że nie wystąpiły niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia.

Bezpodstawnie uznał, że naruszenia prawa w żaden sposób nie wpływają negatywnie na możliwość zabudowy działek sąsiednich, jednak oparł się w tym względzie tylko na opinii sporządzonej przez zainteresowaną stronę - "Analizie wpływu budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. nr ew. [...] na możliwość zabudowy dz. nr ew. [...]" sporządzonej przez architekta H. M.

Zdaniem skarżącej stanowisko takie było oczywiście wadliwe. Z przepisów Prawa budowlanego wynika, iż organ miał obowiązek badania w toku postępowania o pozwolenie na budowę zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1). W razie dostrzeżenia nieprawidłowości musiał nałożyć na inwestora obowiązek ich usunięcia w określonym terminie, po bezskutecznym upływie którego powinien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Taka procedura w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę była obligatoryjna.

Skarżąca podniosła, że stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony organ nadzoru wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy wiązała organ wydający pozwolenie na budowę (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 23.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) a mimo to uznał, że wydanie decyzji z naruszeniem warunków zabudowy nie stanowiło naruszenia prawa, które można by uznać za rażące w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie była tożsama z inwestycją, określoną w decyzji o warunkach zabudowy stanowiło oczywiste naruszenie przepisu prawa (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji. Bez znaczenia jest przy tym ocena ewentualnych skutków społecznych lub gospodarczych naruszenia prawa, gdyż decyzję wydano z naruszeniem zasad praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenie co do zasadności rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W okolicznościach sprawy słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Sprawa była już bowiem przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 maja 2008 r., sygn. VII SA/Wa 371/08, rozpatrując skargę M. B. - uchylił zapadłą wcześniej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008r.

W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd dokonał oceny prawnej stanu faktycznego oraz wskazał kierunki co do dalszego postępowania jakie prowadził miał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

W tej sytuacji, za całkowicie chybiony uznać należy zarzut skargi bezpodstawnego dokonywania przez organ odwoławczy oceny skutków społeczno-ekonomicznych, jakie spowodowało ustalone naruszenie prawa.

Zadaniem organu było rozważenie, czy wskazane przez niego oczywiste naruszenie prawa, należało zakwalifikować jako rażące, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ miał obowiązek zbadania powyższej kwestii w szczególności przez pryzmat art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ewentualnych ograniczeń w zabudowie sąsiedniej działki. Organ miał wziąć również pod uwagę, przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy uzasadniając zaskarżoną decyzję wywiązał się z nałożonych na niego w/w wyrokiem obowiązków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji spowodowaną skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności

zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA z 17 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 888/07 i z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, lex nr 51233).

Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe zasady na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pierwsza przesłanka rażącego naruszenia prawa (oczywistość naruszenia prawa) jest niewątpliwie spełniona w odniesieniu do decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2007 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp.j. pozwolenia na budowę.

Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ miał sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.

Przepis art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) stanowi, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Przepisy powyższe są jasne i mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu bez odwoływania się do wykładni systemowej i celowościowej. Tymczasem, pomimo że decyzja ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji przewidywała budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne - wysokość 5 kondygnacji, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego – [...] m, to z dokumentacji projektowej wynikało, że zatwierdzony decyzją Starosty W. z dnia [...] marca 2007 r., projekt przewiduje sześć kondygnacji, jednak bez przekroczenia maksymalnej wysokości.

Ustalenie powyższego faktu, a zatem wyłącznie oczywistości naruszenia prawa, nie jest jednoznaczne z przyjęciem przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

8

Oczywistość naruszenia prawa nie jest to wystarczającą podstawą do uznania kwalifikowanego naruszenia prawa w tej sprawie, które powinno być ponadto ocenione przez pryzmat charakteru naruszenia oraz skutków, które wywołuje decyzja obarczona wadą.

Organ zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 19 maja 2008r., słusznie dokonał analizy spełnienia drugiej i trzeciej z przesłanek rażącego naruszenia prawa (charakteru naruszenia przepisu oraz skutków, które wywołuje decyzja).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika dlaczego organ nie uznał naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 64 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako rażącego naruszenia prawa. W szczególności podkreślić należy, że zatwierdzenie przedłożonego projektu nie spowodowało naruszenia norm odległościowych w zakresie działki sąsiedniej, ani norm dotyczących konieczności zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku. Ocena ta jest zdaniem Sądu prawidłowa a brak jest dowodów przeciwnych wskazujących, iż stwierdzone w kwestionowanej decyzji naruszenia prawa wpływają negatywnie na możliwość zabudowy działki sąsiedniej.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze wskazać należy, iż nie znajduje uzasadnienia pogląd, jakoby każda niezgodność pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy przesądzała o rażącym naruszeniu prawa w wyniku wydania tego pozwolenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) skargę - jako nieuzasadnioną -oddalił.