Skarżący H. D. wniósł w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na Starostę O. w przedmiocie zwrotu opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu w kwocie [...] zł. Starosta O. pismem z dnia [...] r. odmówił zwrotu przedmiotowej opłaty, z tym uzasadnieniem, że jako organ rejestrujący rejestruje pojazdy według enumeratywnie określonych zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 108 poz. 908), rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Nr 192, poz. 1878, z późń. zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310). Wskazał dalej, że uregulowania dotyczące opłat za wydanie karty pojazdu nie przewidują wydania decyzji w sprawie zwrotu opłaty, gdyż pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu jest czynnością administracyjno - techniczną, a organ wykonując przepisy rozporządzenia dokonuje czynności polegającej na pobraniu opłaty, która wynika wprost przepisów prawa. W piśmie zawarto pouczenie o przysługującym stronie prawie do złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma za pośrednictwem Starosty O. .
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na nie dochowanie 14 dniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)zwaną dalej u.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Odmowa zwrotu opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu Starosty O. jest niewątpliwie aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.s.a., podlegającym kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazać należy, że w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Praw o ruchu drogowym (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 108 poz. 908), rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Nr 192, poz. 1878, z późń. zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) nie zawarto uregulowań, które nakładają na organ obowiązek poboru opłaty w drodze decyzji administracyjnej, w związku z tym jak zasadnie podaje Starosta O. pobranie opłaty następuje w drodze czynności materialno – technicznej towarzyszącej rozstrzygnięciu administracyjnemu. Brak jest jednocześnie przepisów, regulujących tryb i formę rozpatrzenia wniosku o zwrot pobranej opłaty, zatem zasadne jest uznanie zachowania organu za objęte zakresem przepisu art. 3 § 2 pkt 4. Wskazać należy, że w myśl przepisu art. 52 § 1 powołanej wyżej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, natomiast zgodnie z art. 52 § 3 u.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, u.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy skarga została wniesiona bez dokonania wymaganego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Fakt błędnego pouczenia o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym spowodowane było zachowanie skarżącego, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na bezwzględne określenie w przepisach procedury sądowo-administracyjnej przesłanek dopuszczalności skargi badanych przez Sąd, który jednocześnie podziela sformułowany w orzecznictwie na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego pogląd, że wprawdzie błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania.
Na marginesie wskazać należy, że w przypadku uchybienia przez stronę terminu do dokonania czynności wymaganych prawem, w tym złożenia skargi do sądu administracyjnego wskutek wadliwości pouczenia, terminy te powinny zostać przywrócone lub też powinny zostać podjęte inne działania mające na celu zapobieżenie skutkom zastosowania się do błędnego pouczenia lub też niepodjęcia odpowiednich czynności w przewidzianych terminach.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
