Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 775/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 2 października 2020 r., nr SKO.41/3001/SD/2020 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 775/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO, organ) z 2 października 2020 r., nr SKO.41/3001/SD/2020 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do przetwarzania odpadów przy ul. [...] w L. w wariancie II polegającym na realizacji w istniejącej hali instalacji do segregacji odpadów o wydajności [...] oraz instalacji do regranulacji odpadów z folii o wydajności [...] bez realizacji modułu do produkcji paliwa RDF z wygłuszeniem ściany hali od strony ul. [...].

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie [...] (dalej: skarżący kasacyjnie, Stowarzyszenie) i w skardze kasacyjnej zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi:

• naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.; dalej: p.u.s.p.) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne orzekające w sprawie przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez:

o nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia zachowania w ramach planowanej inwestycji warunków wynikających z przepisów ustawy - Prawo ochrony Środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.; dalej: p.o.ś.) oraz uchwały nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część IV - obszar A (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego, dnia 14 maja 2008 r. Nr 58 poz. 1737; dalej: m.p.z.p.), a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie zakresu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na pobliską zabudowę mieszkaniową;

o nieprawidłową ocenę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj. zwłaszcza niedostrzeżenie sprzeczności jego ustaleń z wymogami m.p.z.p.;

o nieuwzględnienie przy ocenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko tła emisji zanieczyszczeń;

• naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.; dalej: u.i.ś.; u.i.o.ś.; ustawa środowiskowa) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p. i w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1, 2 oraz pkt 3 lit. d m.p.z.p. oraz § 25 ust. 2 pkt 16 przez ich niezastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż skutkowało wydaniem pozytywnej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia mimo jego sprzeczności z ustaleniami m.p.z.p.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również poprzedzających go decyzji administracyjnych i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta Lublin oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, Stowarzyszenie oświadczyło, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, że z art. 73 ust. 3 p.o.ś. należy wyprowadzić wniosek, zgodnie z którym, nawet jeśli dany teren jest przeznaczony na cele działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, to m.p.z.p. może zawierać ograniczenia w realizacji tego typu inwestycji. Podkreślono, że wśród ograniczeń przewidzianych dla strefy [...] są również ograniczenia związane z wymogiem zachowania komfortu mieszkańców, do tego kryterium odsyła bowiem wprost § 25 ust. 2 pkt 16 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 lit. c m.p.z.p.

W tym kontekście skarżący kasacyjnie zauważył, że teren inwestycji otaczają: od strony zachodniej – 7 budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz 2 inne budynki – w odległości ok. 22 metrów od granic planowanej inwestycji, od strony północnej – 2 budynki w odległości 61 metrów od granic inwestycji, od strony południowej i południowo-zachodniej – grupa 7 budynków, przy czym najbliższy inwestycji – w odległości 84 metrów od jej granic. W ocenie Stowarzyszenia, przedstawione zagęszczenie zabudowy wskazuje jednoznacznie na położenie inwestycji w obrębie zwartej zabudowy w rozumieniu art. 73 ust. 3 p.o.ś.

Zdaniem Stowarzyszenia ustalenia środowiskowe nie uwzględniają jednak przede wszystkim innych wymogów wynikających w szczególności z uchwały nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z 24 kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina – część IV – obszar A. Jak zauważył autor skargi kasacyjnej, w części ogólnej przywołanej uchwały określono warunki obowiązujące we wszystkich dalej wyszczególnionych strefach. W § 6 ust. 1 pkt 8 m.p.z.p. zdefiniowano pojęcie usług nieuciążliwych, przez które należy rozumieć "taki rodzaj działalności, użytkowania i gospodarowania obiektami i terminami, który nie wykracza poza ramy uzyskanych pozwoleń i nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych, a którego ewentualna uciążliwość obejmująca zwłaszcza hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza i odory ogranicza się do granic działki, na której prowadzona jest dana działalność". Jednocześnie, jak podkreślono, w § 9 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. wprowadzono obowiązek dla wszystkich inwestycji w obszarze A (do którego należy też inwestycja związana z niniejszą sprawą) niepogarszania stanu środowiska przyrodniczego, w tym m.in. elementów abiotycznych (gleby, stanu powietrza atmosferycznego, wody, hałas). Dla terenu [...] (w obrębie którego położona jest przedmiotowa inwestycja) nakazano ograniczenie wszelkiej uciążliwości wywołanej określonym rodzajem działalności do granic własnej posesji inwestora, przy czym uciążliwość określana na granicy działki zajmowanej przez działalność uciążliwą nie może przekraczać dopuszczalnej wielkości normy. Przewidziano także rozwiązanie wynikające z ustawy Prawo ochrony środowiska o stosowaniu zasady przezorności w przypadkach mogących wpływać na pogorszenie stanu środowiska, zakazując wprowadzania funkcji, które powodują lub mogą spowodować przekroczenia dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń, dopuszczalnego poziomu hałasu lub wibracji, rozprzestrzenianie się drażniących woni i światła o dużym natężeniu poza terenem, do którego właściciel posiada tytuł prawny lub wprowadzające ograniczenia w użytkowaniu terenów przylegających. Natomiast w zapisach szczegółowych dla strefy [...], w § 25 ust. 2 pkt 16 również wprost nakazano stosowanie ograniczeń wynikających z § 9 ust. 1 pkt 1.

Wobec powyższych rozważań Stowarzyszenie podniosło, że w skarżonych rozstrzygnięciach nie przeprowadzono w sposób należyty postępowania dotyczącego wskazanych ograniczeń, związanych z możliwością powodowania przekroczeń przez elementy uciążliwe związane z funkcjonowaniem inwestycji.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, w ramach oceny zgromadzonych dowodów i możliwości inicjatywy dowodowej organów administracji, nie zwrócono uwagi, że raport oddziaływania na środowisko przedstawiony przez inwestora wykazuje wyłącznie emisje, które będą skutkiem działalności zakładu, jednak nie wykazuje tych emisji łącznie z tłem w jakim wystąpią na tym przemysłowym terenie. Tymczasem, zdaniem Stowarzyszenia, tło dla pyłu PM 2,5 w rejonie planowanej inwestycji, powiększone o bieżące emisje spowoduje, a przynajmniej może spowodować przekroczenie poziomu dopuszczalnego na granicy posesji, co jest naruszeniem ograniczeń przewidzianych w § 9 ust. 1 m.p.z.p.

Podniesiono również, że w raporcie oddziaływania na środowisko brak jest informacji o zbadaniu stanu jakości powietrza dla rejonu inwestycji dla potrzeb tego raportu, tj. stworzenia bazy odniesień dla emitowanych substancji z procesu produkcji, szczególnie dla pyłu PM 2,5, jednocześnie występowanie dodatkowych jego emisji jest jasno wskazane w raporcie oddziaływania na środowisko. Jak zauważył skarżący kasacyjnie, na stronie 17 aneksu nr 3 do raportu wykazano jego ilość roczną na 126 kg, spowoduje to zwiększenie jego stężenia poza obszarem działki o 4,22995 µg/m3, ponadto wyliczono jego dodatkowe emisje uśrednione dla roku dla ok. 220 punktów pomiarowych. Zdaniem Stowarzyszenia ani Urząd Miasta, ani opiniujący, ani SKO i WSA nie zauważają, że ma to ewidentny wpływ na pogorszenie jakości powietrza poza terenem przedsięwzięcia. Potwierdza to również fragment ze strony 13, zawarty w aneksie nr 2 do raportu, gdzie stwierdzono: "Zgodnie z podanym przez GIOŚ aktualnym stanem powietrza na terenie miasta Lublin występują przekroczenia poziomu dopuszczalnego dla pyłu PM 2,5, określone do osiągnięcia do 1.01.2020 r. W związku z powyższym nie jest możliwe spełnienie warunku dla stężeń średniorocznych pyłu PM 2,5, a uzyskane wyniki wskazują na przekroczenia w zakresie tej frakcji". W ocenie skarżącego kasacyjnie, stwierdzenie to wprost wskazuje na naruszenie postanowień m.p.z.p., co powinno skutkować zastosowaniem przez organy rozstrzygające w sprawie art. 80 ust 2 u.i.ś.

Jednocześnie, jak wskazało Stowarzyszenie, ani w skarżonym wyroku ani w poprzedzających go decyzjach nie dostrzeżono informacji o maksymalnych godzinowych stężeniach substancji zagrażających zdrowiu, wykazanych na str. 28 w aneksie nr 3 do raportu. Niektóre są niepokojąco wysokie (w tym np. dla pyłu PM2,5 – 75,82626 µg/m3), nie zwrócono jednak uwagi i nie wyjaśniono w toku postępowania, czy czas tych emisji spełnia wymóg zawarty w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. (§ 4 ust. 1). Skarżący kasacyjnie zauważył, że warunek ten określa, iż maksymalne stężenia dla zachowania standardu jakości powietrza nie mogą przekraczać 0,2% czasu ich rocznej emisji, czyli 15 godzin w roku (0,2% od 7 488 godzin/rok zakładanych w raporcie). Zdaniem Stowarzyszenia, brak tych informacji jest wadą raportu, bez jednoznacznych informacji w tej sprawie, pozytywna decyzja o uwarunkowaniach nie powinna być wydana.

W opinii skarżącego kasacyjnie z powyższego wynika, że nawet raport oddziaływania na środowisko przedłożony przez inwestora pozwała na stwierdzenie, że inwestycja w wielu punktach nie zachowuje wymagań przewidzianych przepisami obowiązującego prawa. Nie wykazano również inicjatywy dowodowej, pozwalającej na ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii związanych na przekroczeniem norm emisji zanieczyszczeń.

Jednocześnie wskazano, że już obecnie w Lublinie przekroczone są normy jakości powietrza dla pyłu PM 2,5, a art. 85 pkt 1 Prawo ochrony środowiska oraz zapisy m.p.z.p., przy wydawaniu kolejnych decyzji, wskazują na konieczność utrzymania stanu jakości powietrza na poziomie niepogarszającym poziomów dopuszczalnych. Zdaniem Stowarzyszenia, w wyniku uruchomienia dodatkowej działalności, zanim nie poprawi się na terenie Lublina jakość powietrza, warunek ten nie będzie spełniony, wadą raportu jest również to, że nie pokazuje jakie będzie ostatecznie zanieczyszczenie powietrza wywołane przez przedmiotową inwestycję, łącznie z istniejącym, zastanym tłem.

Pismem z 25 października 2021 r. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – spółka E. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: inwestor, uczestnik postępowania,) wniosła o jej oddalenie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Inwestor wskazał, że w niniejszej sprawie przeprowadzono szczegółową i wszechstronną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z szerokim zapewnieniem udziału społeczeństwa w tymże postępowaniu, a organy orzekające w sprawie wnikliwie odniosły się do wątpliwości sformułowanych w toku postępowania przez Stowarzyszenie, które ponowiono w skardze, a które to zarzuty Sąd I instancji uznał za chybione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego zmierzają do zakwestionowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, raport jest dokumentem prywatnym, ale opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide wyroki w sprawach: sygn. akt II OSK 844/16, z 28 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 795/16; z 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1496/15, z 27 kwietnia 2016 r.). Zatem zarzuty i zastrzeżenia strony wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, a powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady raportu. Kontrdowody przeciwko specjalistycznemu raportowi powinny reprezentować wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, a nie stanowić uwag negujących założenia w nim zawarte, niepopartych głębszą analizą (por. wyrok z 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 750/14). Raport powinien być spójny, rzetelny i kompleksowy i powinien zostać poddany ocenie przez prowadzące postępowanie organy. Zaś sąd administracyjny nie może poddawać ocenie merytorycznej ustaleń faktycznych raportu, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. Ocena sądu odnośnie raportu może dotyczyć tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny oraz czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki: sygn. akt II OSK 552/15 z 29 listopada 2016 r.; sygn. akt II OSK 662/15 z 29 września 2016 r.; sygn. akt II SA/Po 459/15 z 16 września 2015 r.; sygn. akt II OSK 495/13 z 28 sierpnia 2014 r.).

W rozpoznawanej sprawie zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji dokonały należytej oceny raportu uzupełnionego wielokrotnie przez inwestora.

Skarga kasacyjna kwestionuje merytoryczną ocenę raportu, jednakże nie czyni tego w oparciu o kontrekspertyzę, lecz jedynie w oparciu o twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej.

Stanowisko skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia zmierza do wykazania, że lokalizacja planowanej inwestycji nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym zauważyć należy, że planowana inwestycja ma być realizowana na obszarze oznaczonym symbolem [...], który zgodnie z uchwałą nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin- część IV- obszar A (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2020 r., poz. 5326, t.j., dalej: m.p.z.p.) znajduje się na terenie techniczno-produkcyjnym oznaczonym symbolem [...] o podstawowym przeznaczeniu pod lokalizację obiektów produkcyjnych, składów, magazynów o ograniczonej uciążliwości, niestwarzających zagrożeń dla istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej.

Dla terenu tego zgodnie z § 25 ust. 2 pkt 16 m.p.z.p. ustalono konieczność uwzględnienia zapisów § 9 ust. 1 uchwały, dotyczących ograniczenia uciążliwości. Powołany § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały dotyczący obowiązków i nakazów, składa się z wielu jednostek redakcyjnych. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie w uzasadnianiu skargi kasacyjnej doprecyzowało, że podstawy skargi kasacyjnej stanowią § 9 ust. 1 pkt 3 lit. d, § 9 ust. 1 pkt 1 lit. c m.p.z.p.

Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. "W zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się:

1. Zasadę ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego jako przyjaznego, atrakcyjnego środowiska miejskiego, współtworzącego tożsamość przyrodniczo-krajobrazową miasta, realizowaną poprzez:

1) Obowiązek wykorzystywania gruntów w terenach przeznaczonych pod zainwestowanie, z zachowaniem odpowiednich proporcji między zabudowaną a niezabudowaną częścią terenu, wg ustaleń dotyczących poszczególnych terenów, przy czym wszelkie inwestycje lokowane w obszarze A nie powinny pogarszać stanu środowiska przyrodniczego:

a) elementów biotycznych (szata roślinna, świat zwierząt),

b) elementów abiotycznych (gleby, stan powietrza atmosferycznego, woda hałas),

c) komfortu życia mieszkańców".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest argumentacji, która wskazywałaby, że planowana inwestycja w tym zakresie jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, tym bardziej, że ma być ona realizowana na terenie techniczno-produkcyjnym, a więc przeznaczonym pod tego rodzaju inwestycje. Nie można bowiem jako zasadny przyjąć argumentu skargi kasacyjnej, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia ma art. 73 ust. 3 p.o.ś. Należy w pełni podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że powołany wyżej przepis nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten został zamieszczony w Dziale VII "Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizowaniu inwestycji". Ma więc on zastosowanie na etapie tworzenia aktów planowania miejscowego, a także przy ocenie zaistnienia przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z systematyki p.o.ś. wynika więc, że przepis art. 73 ust. 3 nie ma zastosowania w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań.

Zgodnie z § 9 ust.1 pkt 3 lit. d zakazuje się wprowadzania funkcji, które powodują lub mogą spowodować przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń, dopuszczalnego poziomu hałasu lub wibracji, rozprzestrzenianie się drażniących woni i światła o dużym natężeniu poza terenem do którego właściciel posiada tytuł prawny lub wprowadzające ograniczenia w użytkowaniu terenów przylegających. Z raportu wynika, że analiza wpływu planowanej inwestycji na powietrze wskazuje, że zostaną dotrzymane standardy wymagane przepisami prawa. Z obliczeń zawartych w raporcie wynika, że funkcjonowanie instalacji będzie źródłem emisji, które nie przyczynią się do przekroczenia dopuszczalnych norm stężeń substancji zanieczyszczających określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012r. poz. 1031).

Obliczona emisja roczna poza terenem planowanego przedsięwzięcia dla pyłu PM2,5 wynosi 4,44348 µg /m3 przy dopuszczalnej wartości 20 µg /m3. Podkreślić także należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się także do kwestii tła emisji zanieczyszczeń.

Planowana inwestycja nie może zostać oceniona jako niezgodna z § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p., albowiem nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska, określonych w przepisach odrębnych.

Powyższe rozważania wskazują na niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 1 § 1 i 2 p.u.s.p. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezasadnie oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji art. 7, 77 i 80 k.p.a., jak i prawa materialnego - art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p. i w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1, 2 oraz pkt 3 lit. d m.p.z.p. oraz § 25 ust. 2 pkt 16 przez ich niezastosowanie.

Wszystkie poruszone w skardze kasacyjnej zagadnienia były przedmiotem oceny dokonanej przez organy administracji. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie podziela tych wniosków nie stanowi podstawy do skutecznego postawienia zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.