I SA/Wa 368/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-07-04	
Data wpływu	2019-03-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Dariusz Pirogowicz
Magdalena Durzyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Żmich	
Symbol z opisem	6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych	
Hasła tematyczne	Nieruchomości	
Sygn. powiązane	I OSK 3315/19	
Skarżony organ	Minister Rozwoju	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1302; art 148 par 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 nr 0 poz 1302; art 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Przemysław Żmich Protokolant sekretarz sądowy Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. S., K. Z., E. S. i M. B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2019r. Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ/minister) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako kpa) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., znak [...] potwierdzającą nabycie przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności gruntu stanowiącego część linii kolejowej, położonego w [...], Dzielnica [...], oznaczonego jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...], objęte księgą wieczystą nr [...] oraz potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. przez [...] S A. w [...] prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu wraz z prawem własności znajdujących się na nim budowli i urządzeń. Jako podstawę prawną ww decyzji minister wskazał art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm., dalej jako ustawa) w związku z art. 4 pkt 2 i art. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, dalej jako: ustawa o transporcie kolejowym). Organ podał, że zgodnie z art. 37a ust 1 i 2 ustawy, grunty wchodzące w skład linii kolejowych, pozostające w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu [...] S.A., niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub [...] S.A., stają się z dniem 1 czerwca 2003 r, z mocy prawa własnością Skarbu Państwa (...) oraz przedmiotem użytkowania wieczystego [...] S.A., a budynki, lokale i inne urządzenia znajdujące się na tych gruntach - własnością [...] S A.

Odnośnie do spełnienia ww przesłanek minister podał, iż wg danych z księgi wieczystej nr [...] przedmiotowy grunt w dacie 28 lutego 2003 r. stanowił własność K. B., H.M. oraz M.A., wg ministra nie budzi również wątpliwości, że działki nr [...] i nr [...] znajdowały się w tym dniu we władaniu [...] S.A. Na potwierdzenie powyższego organ wskazał na wykaz inwentarzowy urządzeń znajdujących się na tym gruncie i zaznaczył, że kwestii samego władania [...] nie kwestionują też skarżący. Dalej minister przywołał regulacje dotyczące pojęć "linia kolejowa" i "bocznica kolejowa". W tym zakresie zaznaczył, że przepisy ustawy nie definiują tych pojęć, zatem jako wyznacznik przyjął definicje legalne zawarte w ustawie o transporcie kolejowym w wersji obowiązującej w dniu 28 lutego 2003 r. Wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 4 o transporcie kolejowym drogi szynowe mogą stanowić linię kolejową lub bocznicę kolejową. Pod pojęciem linii kolejowej należy rozumieć drogę szynową wraz z przyległym pasem gruntu, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego oraz zajęte pod nie grunty (art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym) zaś bocznica kolejowa stanowi boczną drogę szynową wraz z przyległym pasem gruntu, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu wraz z zajętymi pod nie gruntami, która ma połączenie z linią kolejową i służy celom władającego nią podmiotu, w szczególności do czynności załadunkowych i wyładunkowych (art. 4 pkt 3 tej ustawy o transporcie kolejowym). Wg ministra oczywistym jest, że na gruncie ww. ustawy o transporcie kolejowym pomiędzy pojęciami "bocznica kolejowa" i "linia kolejowa" zachodzi stosunek przeciwieństwa ponieważ nie ma takich bocznic, które byłyby liniami kolejowymi i nie ma takich linii, które byłyby bocznicami. Przywołał na tą okoliczność stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt V CSK 121/08 (publ. LEX nr 479335), w którym stwierdzono, że bocznica kolejowa, która nie została określona jako linia kolejowa, ale droga kolejowa połączona z linią kolejową, nie jest taką linią, a co za tym idzie nie stanowi infrastruktury kolejowej.

Dalej mister przywołał przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2000 r. w sprawie wykazu linii kolejowych, które ze względów gospodarczych, społecznych, obronnych lub ekologicznych mają znaczenie państwowe (Dz. U. z 2000 r., Nr 13 poz. 156), wydanego na podstawie art. 5 ust. 2 ww. ustawy o transporcie kolejowym, wg których oznaczenie linii kolejowej następuje poprzez wskazanie stacji początkowej i końcowej (w niektórych przypadkach także stacji pośrednich), pomiędzy którymi przebiega dana linia kolejowa; zwrócił przy tym uwagę, że analiza definicji linii kolejowej i bocznicy wskazuje na to, że ustawodawca dokonał rozróżnienia "ruchu kolejowego" od "ruchu", bowiem ruch kolejowy był rozumiany jako ogół czynności umożliwiających przemieszczanie się pojazdu kolejowego i zapewniających wykonanie przewozu kolejowego po ogólnodostępnej infrastrukturze kolejowej, tj. na terenie kolei w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym, zaś na bocznicy kolejowej ruch kolejowy nie jest prowadzony z uwagi na to, że nie jest ona udostępniana publicznie i przeważnie jest eksploatowana do wyłącznych potrzeb ładunkowych przedsiębiorcy (zakłady przemysłowe, elektrownie), który nią włada. Organ wyjaśnił, że desygnaty określenia budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego znajdują się w wydanym na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie określenia rodzajów budynków, budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego (Dz. U. z 2001 r., Nr 66 poz. 676). Zgodnie z jego § 1 pkt 2 lit. a desygnatami określenia budowle przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego są drogi szynowe wraz z podtorzem na liniach i stacjach kolejowych, w tym również na stacjach rozrządowych i postojowych, z wyłączeniem bocznic kolejowych. Wskazał, że w literaturze przedmiotu przyjmuje się powszechnie, że tory kolejowe znajdujące się w obrębie stacji kolejowej (tory stacyjne) dzieli się na: główne i boczne. Większość autorów wyodrębnia dodatkowo w ramach stacji tory specjalnego przeznaczenia (zob. Zalewski P. Siedlecki P. Drewnowski A., Technologia transportu kolejowego, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 2004, s. 57, Towpik K., Infrastruktura transportu kolejowego, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2009, s. 29, Cieślakowski St. J.: "Stacje kolejowe". WKŁ, Warszawa 1992, s. 69). Do torów bocznych zalicza się między innymi tory rozrządowe, ładunkowe, postojowe oraz warsztatowe zaś torami (stacyjnymi) specjalnego przeznaczenia są między innymi tory dojazdowe do bocznic kolejowych, co, wg organu, jednoznacznie wskazuje na wyraźny podział pomiędzy torami stacyjnymi prowadzącymi do bocznicy, a bocznicami kolejowymi i brak możliwości ich utożsamiania. Na potwierdzenie powyższego minister wskazał na treść § 32 ust 2 pkt. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 1998 r., nr 151 poz. 987) i § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 11 lutego 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków prowadzenia ruchu na liniach kolejowych (Dz. U. z 2000 r, Nr 34, poz. 400), gdzie dokonano wyraźnego rozróżnienia pomiędzy stacyjnymi torami bocznymi, a torami bocznicy kolejowej w zakresie standardów technicznych jakim powinny one odpowiadać.

Odnosząc się do realiów niniejszej sprawy organ podał, iż fakt zajęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] oraz nr [...] pod linię kolejową w rozumieniu art. 37a ustawy potwierdzają m.in. oświadczenia [...] S A. zawarte w kolejnych pismach z dnia [...] września 2011 r., z dnia [...] maja 2012 r, z dnia [...] maja 2012 r., z dnia [...] października 2012 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2016 r. Na ich podstawie organ ustalił, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] oraz nr [...] stanowi linię kolejową Nr [...] [...] - [...] w rozumieniu przepisów art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym przy czym jest to linia o znaczeniu państwowym oraz że ani w dacie 28 lutego 2003 r. ani obecnie na przedmiotowej nieruchomości nie została zlokalizowana bocznica kolejowa. W sprecyzowanym oświadczeniu [...] z dnia [...] maja 2012 r. wskazano, że na przedmiotowym gruncie znajdują się tory kierunkowe oraz tory odejściowe stacji rozrządowej [...] - [...], które zarządzane są przez [...] S.A. Zakład Linii [...] w [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo [...] S.A. z dnia [...] kwietnia 2016 r, znak [...], wg którego działka nr [...] oraz nr [...] zabudowane są linią kolejową w postaci torów głównych zasadniczych linii Nr [...] [...] - [...] oraz torów stacyjnych linii Nr [...] [...] - [...].

W zakresie tych oświadczeń [...], minister przyjął, że korzystają one z domniemania prawdziwości jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami, okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Na ich prawdziwość zdaniem ministra wskazują wykazy inwentarzowe urządzeń znajdujących się na ww. działkach. Wynika z nich, że znajdują się na nich tory stacyjne linii nr [...] [...] - [...], które zostały wybudowane w 1876 r. Na ww. działkach znajduje się m.in. sieć trakcyjna, oświetlenie masztowe, urządzenia srk i asr, sieć kanalizacyjna, sieć wodociągowa oraz drogi i parkingi stacji [...]. Wykazany w wykazie inwentarzowym rok budowy wymienionych w nim urządzeń zdaniem organu pozwala na stwierdzenie, że wskazane wyższej elementy linii kolejowej znajdowały się na przedmiotowym gruncie także w dacie 28 lutego 2003 r. Z kolei z pisma Urzędu [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] wynika, iż w zasobach archiwalnych Urzędu nie odnaleziono dokumentów potwierdzających, iż na tych działkach w dniu 28 lutego 2003 r. lub przed tym dniem zlokalizowana była bocznica kolejowa. Dodatkowo minister podał, że organ wojewódzki w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości. Z protokołu je dokumentującego z dnia [...] października 2017 r., znak [...] wynika, że na ww. działkach nr [...] oraz nr [...] znajdują się tor linii [...] oraz tory grupy [...]. Powyższe zdaniem organu świadczy o spełnieniu wszystkich przesłanek warunkowanych przez art. 37a ustawy, stąd treść zapadłej decyzji.

W skardze na ww. decyzję M.A., K.Z., E.S. oraz M.B. (dalej jako skarżący) zarzucili ministrowi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a. art. 37a ust. 1 i 2 ustawy w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym poprzez zastosowanie tego przepisu do gruntów niewchodzących w dniu 28 lutego 2003 r. w skład linii kolejowej,

b. art. 4 pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym, § 1 pkt 2 litera a) rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie określenia rodzajów budynków, budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego (Dz. U. z 2001 r. Nr 66 poz. 676), § 32 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 32 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 1998 r. Nr 151 poz. 987 z późn. zm.) i § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 11 lutego 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków prowadzenia ruchu na liniach kolejowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 34 poz. 400), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że z przepisów tych wynika, że tor stacyjny nie może być jednocześnie elementem bocznicy kolejowej, pomimo że przepisy te nie uzasadniają przyjęcia takiego wniosku,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy :

a. art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 140 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez dokonanie ustalenia, że nieruchomość ta w dniu 28 lutego 2003 r. wchodziła w skład linii kolejowej, pomimo braku podstaw do dokonania takiego ustalenia,

b. art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa w zw. z art. 140 kpa, poprzez nierozpatrzenie żadnych dowodów, które prowadzą do wniosku, że nieruchomość w dniu 28 lutego 2003 r. nie wchodziła w skład linii kolejowej, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia przyczyn odmowy tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej,

c. art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa w zw. z art. 140 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A.N..

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r. znak sprawy: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. znak sprawy: [...] , a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili swoją argumentację. Podnieśli m.in., że organ uznał oświadczenia [...] i pochodzące od tego podmiotu wykazy inwentarzowe urządzeń za wyłączne oraz wystarczające dowody na okoliczność, że na spornych nieruchomościach w dniu 28 lutego 2003 r. znajdowała się linia kolejowa a przy tym pominął milczeniem fakt, że wykazy te zawierają, w porównaniu z ich poprzednią wersją, stanowiącą załącznik do wydanej w postępowaniu administracyjnym, a następnie uchylonej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. "dopisane w niewyjaśnionych okolicznościach daty budowy części torów a także niewiarygodne informacje o kubaturze innych urządzeń" a przy tym, że owe wykazy inwentarzowe nie zawierają daty, wobec czego nie mogą świadczyć o stanie na gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. Jednocześnie skarżący zarzucili, że organ całkowicie zignorował argumenty przez nich podnoszone i ich wnioski dowodowe. Wskazali tu na mapę z oświadczeniem geodety J.B. z 2013 r. oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A.N.; a także na pismo Urzędu [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. znak sprawy: [...]. W konsekwencji skarżący podnieśli, iż organ prowadził postępowanie w sposób stronniczy, tj. na korzyść [...]. W skardze zanegowano także wiarygodność i moc dowodową protokołu oględzin z dnia [...] października 2017 r., wg którego na ww. działkach znajdują się tory linii kolejowej – zarzucając, iż informacje te pochodzą od przedstawiciela [...].

Zdaniem skarżących ustalenie, że w 2009 r. na działach znajdowały się tory stacyjne, jest niewystarczające dla przyjęcia, jak to uczynił organ, że w dniu [...] lutego 2003 r. nie znajdowała się tam bocznica kolejowa, zwłaszcza, że zakwalifikowanie danego toru jako stacyjnego nie wyklucza przyjęcia, że jest on jednocześnie elementem bocznicy kolejowej. Skarżący zarzucili, iż wykazy inwentarzowe urządzeń, stanowiące załącznik do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., które w ocenie organu stanowią dowód, że na działkach znajdowała się linia kolejowa, nie dotyczą stanu z tej daty, ale stanu późniejszego - z 2009 r., o czym świadczy podanie tej ostatniej daty jako najpóźniejszej w kolumnie "rok budowy / remontu" wykazów. Zarzucili także, że wykazy zawierają niewiarygodne informacje o kubaturze urządzeń, gdyż w każdym z nich zostały wymienione: [...] masztów, [...] zwrotnice, [...] hamulce torowe i dodatkowo [...] zwrotnic (pkt 4 wykazów) a nie jest możliwe, aby na takiej powierzchni zmieściło się tyle masztów, zwrotnic i hamulców torowych i aby na dwóch działkach o różnej powierzchni mieściła się identyczna liczba takich samych urządzeń. Skarżący zarzucili także, że poprzednia wersja wykazów, stanowiąca załącznik do wydanej w postępowaniu administracyjnym, a następnie uchylonej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. znak sprawy: [...], nie zawierała informacji o dacie budowy powyższych torów, zarzucili zatem, że nie wiadomo z jakiego źródła pochodzi ta informacja oraz że jest ona oparta wyłącznie o twierdzenia "[...]" S.A. a w konsekwencji, że jest ona niewiarygodna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sprawy dotyczące szeregu działek zlokalizowanych pod torami na stacji [...] prowadzone są od dekady, w tym obu ww. sąsiadujących bezpośrednio ze sobą i leżących w pasie tych samych torów działek nr [...] i [...]. Wszystkie te działki powstałe z działki nr [...] usytuowane są pod torami kolejowymi i urządzeniami im towarzyszącymi. Podstawę prawną decyzji zapadających w tym zakresie stanowi art. 37a ust 1 i 2 ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem grunty wchodzące w skład linii kolejowych, pozostające w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu [...] S.A., niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub [...], stają się z dniem 1 czerwca 2003 r, z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem i jednocześnie przedmiotem użytkowania wieczystego [...] S.A., a budynki, lokale i inne urządzenia znajdujące się na tych gruntach – stają się własnością [...] S A. W sprawie nie budzi wątpliwości, że sporny teren nie był w 2003r. własnością Skarbu Państwa jak i to, że jest to generalnie teren pod torami kolejowymi i był w określonej ustawą dacie we władaniu [...]. Sporne pozostaje jedynie to czy na przedmiotowym gruncie w dacie 28 lutego 2003 r. znajdowały się elementy linii kolejowej w rozumieniu art. 37a ustawy czy też, jak utrzymuje pełnomocnik skarżących, elementy bocznicy kolejowej.

Niniejsza sprawa, tak jak i inne sprawy dotyczące nieruchomości sąsiednich, była rozpoznawana przez kilka lat. Pierwotnie decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] wojewoda wydał tożsamą decyzję jak ta w kontrolowanej sprawie, jednak decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] minister uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę M.A., K.Z. i K.B., na ww. decyzję kasatoryjną ministra Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1557/14. W wyroku tym, co istotne, Sąd wskazał, że organ I instancji nie jest związany wskazówkami co do oceny prawnej dokonanej w decyzji kasatoryjnej ministra ale jednocześnie Sąd też nie zakwestionował stanowiska ministra odnośnie do dokonanej przez niego wówczas oceny materiału dowodowego. Jak wynika z analizy wielu skarg rozpoznawanych przez tut. Sąd (I SA/Wa 1934/17, SA/Wa 1935/17, I SA/Wa 1936/17, I SA/Wa 1891/17, I SA/Wa 1709/17; I SA/Wa 1711/17, I SA/Wa 1644/17, I SA/Wa 373/19, I SA/Wa413/19, I SA/Wa 205/19, I SA/Wa 204/19, I SA/Wa 414/19) całokształt okoliczności sprawy sprowadza się do tego, że skarżący i właściciele sąsiednich nieruchomości reprezentowani przez tego samego pełnomocnika nie kwestionują, iż obecnie na ww. działkach, w zależności od ich usytuowania, znajdują się tory określonej linii kolejowej, co do zasady nie kwestionują też, że tory na tym terenie zostały wybudowane w latach 50-tych ubiegłego wieku (gdy chodzi o linię [...]) a nawet w II połowie XIX wieku (gdy chodzi o tory linii nr [...]), kwestionują natomiast, że owe tory i towarzyszące im obiekty w dacie wyznaczonej ustawą czyli 28 lutego 2003 r. również stanowiły część linii kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy. Nade wszystko skarżący zarzucają, iż w głównej mierze organy oparły się na twierdzeniach [...] oraz na dowodach nie pochodzących z 2003 r. a zatem na dowodach niemiarodajnych z punktu widzenia mającego nastąpić z mocy samego prawa skutku z art. 37a ustawy. Trzeba też podkreślić, że w kolejnych sprawach dotyczących nieruchomości powstałych z podziału pierwotnej działki nr [...] czy działki nr [...] (jak w sprawie niniejszej), a reprezentowanych przez tego samego pełnomocnika procesowego - zarówno skarżący czy inni właściciele tych działek ale też i [...] - każdorazowo składali do tut. Sądu sprzeciwy odnośnie do kasatoryjnych rozstrzygnięć ministra zarzucając mu naruszenie art. 138 § 2 kpa (vide sprawy I SA/Wa 1709/17; I SA/Wa 1711/17, I SA/Wa 1644/17). Oznacza to, iż co do zasady obie strony uznają, że sprawy dotyczące gruntów pod torami linii [...] czy [...] nie wymagają uzupełnienia materiału dowodowego w istotnym zakresie. Zresztą w kilku ww. sprawach przesądził to tut. Sąd uwzględniając sprzeciwy skarżących i wskazując, iż materiał dowodowy w znacznej mierze został już zgromadzony i należy jedynie dokonać jego oceny ewentualnie uzupełnić w oparciu o art. 136 kpa. Jakkolwiek sprawy te dotyczą często różnych nieruchomości wieczysto-księgowych a zatem i pozostają rozbieżne podmiotowo - to jednak pozostają zbieżne przedmiotowo - jako że dotyczą kompleksu bezpośrednio ze sobą sąsiadujących działek pod torami jednej stacji [...]. Stąd i stanowisko Sądu wyrażane w tych sprawach w różnych składach tut. Wydziału – gdy chodzi choćby o materiał dowodowy czy jego ocenę, można przez analogię stosować w pozostałych sprawach. Nie sposób bowiem przyjąć, że w jednej sprawie ten sam [...]- kilometrowy tor jednej linii (gdy mowa np. o linii nr [...]) każdorazowo będzie inaczej oceniany zwłaszcza jeśli się uwzględni że argumentacja stron niemalże każdorazowo w ww. sprawach pozostaje identyczna.

Gdy mowa o stanie prawnym sprawy, to w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż terminy "linia kolejowa" i "bocznica kolejowa" nie mogą być utożsamiane. Wobec tego nie można uznać za zasadny zarzutu skargi, iż minister błędnie wyłożył przepisy i "niezasadnie przyjął, że tor stacyjny nie może być jednocześnie elementem bocznicy kolejowej". Wojewoda, a następnie minister kwestię tę rzeczowo i obszernie przedstawili w uzasadnieniach swoich decyzji, argumentację swoją poparli także fachową literaturą. Wspólny element ww. odrębnych definicji, tak linii kolejowej, jak i bocznicy kolejowej odnosi się do drogi szynowej, w tym drugim przypadku drogi szynowej bocznej. Droga szynowa składa się m.in. z budowli - toru do ruchu pojazdów kolejowych (§ 3 pkt 2 rozporządzenia MTiGM z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie). W przypadku drogi szynowej normalnotorowej stacyjny układ torowy obejmuje m.in. tor główny zasadniczy, co najmniej jeden tor główny dodatkowy (§ 12 ust. 3 rozp.). Po torach głównych odbywają się jazdy pociągowe (§ 4 ust. 7 rozporządzenia MTiGM z dnia 11 lutego 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków prowadzenia ruchu na liniach kolejowych). Stacyjny układ torowy może też obejmować tory boczne (§ 24 ust. 2 pkt 7, § 32 ust. 1 pkt 7, § 42 ust. 5 rozp.) lub tory specjalnego przeznaczenia (§ 4 ust. 7 rozp. z dnia 11 lutego 2000 r.). Przy czym urządzeniami technicznego wyposażenia stacji mogą być m.in. bocznice (§ 41 ust. 1 pkt 2 rozp.). Pojęcia "linia kolejowa" i "bocznica kolejowa" nie mogą być zatem utożsamiane, na co zwrócono też uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjęto w nim mianowicie, że przypisanie danego toru do torów stacyjnych świadczy o tym, że stanowi on część linii kolejowej (vide wyrok NSA z dnia 16 marca 2014r. w sprawie I OSK 1253/14). W ww. wyroku NSA wyjaśnił, (powołując się na art. 4 pkt. 2 i pkt. 3 ustawy o transporcie kolejowym wg. stanu na dzień 28 lutego 2003r.), że w ramach linii kolejowej prowadzony jest ruch kolejowy, natomiast na bocznicy prowadzony jest ruch; a zatem, że na bocznicy kolejowej nie prowadzi się ruchu kolejowego.

Jak wynika z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie określenia rodzajów budynków, budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego (Dz. U. nr. 66, poz. 676) do prowadzenia ruchu kolejowego, biorąc pod uwagę funkcje, jakie obiekty te spełniają w prowadzeniu ruchu kolejowego przy uwzględnieniu warunków bezpieczeństwa, przeznaczone są m.in. budowle, którymi są drogi szynowe wraz z podtorzem na liniach i stacjach kolejowych, w tym również na stacjach rozrządowych i postojowych, z wyłączeniem bocznic kolejowych, umocnienia skarp, pasy i drogi pożarowe, elementy ochrony akustycznej oraz stałe zasłony odśnieżne. W literaturze przedmiotu tory kolejowe dzieli się m.in. na tory główne i tory boczne oraz rozróżnia się tory boczne od bocznicy kolejowej (por. dr. S. Cieslakowski materiały pomocnicze z przedmiotu Drogi i stacje kolejowe) a przy tym w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr. 151 poz. 987 ) stacyjne tory boczne (gdy chodzi o ich standardy techniczne i parametry) odróżnia się od torów bocznicy. Skoro zatem do prowadzenia ruchu kolejowego służą wszystkie drogi szynowe na liniach i stacjach kolejowych, za wyjątkiem bocznic kolejowych (§ 1 pkt 2 lit. a rozp. MTiGM z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie określenia rodzajów budynków, budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego) a bocznica jest traktowana jako urządzenie techniczne tj. tor odgałęziający się od torów stacyjnych lub szlakowych, nie będący własnością kolei (§ 3 ust. 11 pkt 3 (§ 1 pkt 2 lit. a rozp. MTiGM z dnia 22 maja 2001 r. i § 41 ust. 1 pkt 2 rozp. z dnia 10 września 1998 r.) – to, wbrew twierdzeniom skargi, nie można przyjąć, iż tor określonej linii kolejowej oznaczonej konkretnym numerem ([...]) relacji [...] - [...] łączy dwie konkretne stacje kolejowe – jest jednocześnie torem bocznicy kolejowej.

W obliczu powyższego pogląd, zgodnie z którym na gruncie ustawy o transporcie kolejowym, według stanu na dzień 28 lutego 2003 r., pojęcie tor stacyjny boczny może być utożsamiane z pojęciem bocznicy kolejowej nie znajduje uzasadnienia ani w definicji linii kolejowej, która w żaden sposób nie różnicuje statusu torów kolejowych znajdujących się na stacji kolejowej, ani też w konkretyzujących zapisy ustawowe postanowieniach rozporządzeń wydanych na jej podstawie. Dopuszczalność wykorzystania toru stacyjnego, jak i toru bocznicy kolejowej do wykonywania tych samych funkcji technologicznych (przeładunek towaru) nie może być argumentem przesądzającym o możliwości utożsamiania tych dwóch pojęć. Tor stacyjny stanowi integralną część stacji kolejowej, a w konsekwencji linii kolejowej, bowiem umożliwia wykonywanie na stacji kolejowej szeregu czynności eksploatacyjnych, niezbędnych z punktu widzenia prawidłowej realizacji procesu przewozowego o charakterze publicznym.

Gdy chodzi o unormowania, to konstrukcja art. 37a ustawy zbliżona jest do konstrukcji regulacji zawartej w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) przewidującej uwłaszczenie Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego na gruntach zajętych w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogi publiczne. Decyzje zapadające w tego typu sprawach również mają charakter deklaratoryjny, a wojewoda ustalając stan faktyczny bada jedynie zakres pasa drogowego określonej kategorii drogi publicznej w sprecyzowanej ustawą dacie. W szeregu tego typu postępowań organy administracji ustalają stan faktyczny na gruncie na podstawie wszelkich dowodów nawet dwie dekady po wejściu ww. regulacji w życie, a przy tym w orzecznictwie nie wymaga się (nawiązując do zarzutów skargi) aby dowody na okoliczność zajętości pasa np. drogi krajowej, pochodziły wyłącznie z 1998 r. W tego typu postępowaniach nie zdarza się także aby ktokolwiek skutecznie kwestionował przedstawianą przez zarząd dróg metrykę danej drogi, a także by oparcie się na tego rodzaju dokumencie stanowiło o stronniczości organu administracji. Wobec tego, odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na brak zgromadzenia w kontrolowanej sprawie dowodów z 28 lutego 2003 r. – Sąd uznał je za niezasadne. Ustalenie czy dana nieruchomość znajdowała się w tej dacie pod torami linii kolejowej może nastąpić na podstawie wszystkich możliwych, ale jednocześnie miarodajnych, źródeł dowodowych, a inicjatywę w tym zakresie mają i organ administracji i strony, a zwłaszcza te reprezentowane przez fachowego pełnomocnika. Nie sposób zatem uznać za zasadny zarzut co do naruszenia przez organ art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i w zw. z art. 80 kpa przez to, że za dowody uznał w sprawie wykazy inwentarzowe nieopatrzone datą z 2003 r. Konfrontując natomiast ten zarzut z wnioskami dowodowymi skarżących należy podnieść, że również skarżący nie przedstawili żadnego dowodu pochodzącego z 2003 r.

Mapa geodety J.B., na którą powołują się skarżący w skardze i zawarte na niej jej oświadczenie - pochodzą z 2013 r. a nie z 2003 r., nie zawierają zresztą danych odnośnie do źródeł wiedzy ww. geodety. W tym zakresie trzeba od razu podnieść, że mapa sporządzona przez ww. geodetę zawiera jedynie w ramach legendy oświadczenie J. B., że jest to teren bocznicy. Ten przedstawiony przez skarżących dowód, wbrew zarzutom skargi, został przyjęty przez organ i negatywnie oceniony w ramach art. 80 kpa już w decyzji z [...] marca 2014r. [...] (także np. w decyzji dotyczącej działki [...] nr [...]), jako "oświadczenie nie wskazujące jakichkolwiek okoliczności, które przesądzałyby o tym, iż znajdująca się na ww. mapie infrastruktura kolejowa stanowi element bocznicy kolejowej". Oceny ministra odnośnie do tego dowodu, co należy podkreślić, nie zanegował tut. Sąd w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1557/14 rozpatrując skargę na ww. decyzję ministra z 2014 r. (także w I SA/Wa 1556/14). Nie może przy tym ujść z pola widzenia, iż w każdej sprawie dotyczącej stacji [...] i działek powstałych pierwotnie z działki nr [...] czy działki nr [...] w obrębie [...] każdorazowi właściciele poszczególnych nieruchomości powołują się na ww. "oświadczenie" geodety B. podkreślając w każdej indywidualnej skardze, iż organ "nie rozpatrzył mapy przy ustalaniu stanu faktycznego i w żaden sposób nie uzasadnił takiego rozstrzygnięcia". Takie stanowisko skarżących w ocenie Sądu jest swoistym rodzajem manipulacji. Jak wskazano bowiem wyżej, postępowanie w tych sprawach toczy się od wielu lat. Decyzje organu I instancji minister uchylał do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia materiału dowodowego. Skoro jednak przedłożony przez strony dowód (jeden i ten sam powielany we wszystkich tych sprawach) minister ocenił w decyzji administracyjnej już w 2014 r. wskazując na brak miarodajnych źródeł dowodowych co do oświadczenia J. B. tj. osoby prywatnej w tej sprawie, a przy tym przez kolejne kilka lat postępowania dowodowego profesjonalny pełnomocnik stron nie wykazał dostępnymi w kpa źródłami dowodowymi podstawy do złożenia przez ww. osobę prywatną dla stron postępowania na mapie sporządzonej na ich zamówienie stosownego oświadczenia – to nie można przyjąć, że minister nie odniósł się od tego dowodu i pominął go w swoich rozważaniach. Dowód ten został oceniony negatywnie a uzasadnienie w tym zakresie zostało zawarte w poprzednio wydanych decyzjach.

Dalej, odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na uprzywilejowanie [...] i stronnicze traktowanie przedstawionych przez tę spółkę dowodów: materia sprawy związana z ruchem kolejowym i uwłaszczeniem Skarbu Państwa na gruntach pod liniami kolejowymi i przyznaniem użytkowania wieczystego w ramach decyzji deklaratoryjnej wojewody – nieodzownie wiąże się z funkcjonowaniem [...]. Postępowanie dowodowe winno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego, jaki istniał na gruncie 28 lutego 2003 r. przy czym ustawodawca nie ograniczył źródeł dowodowych. Tym niemniej, zarzucając oparcie się o oświadczenia czy o dokumenty przedstawione przez [...], w tym w szczególności np. na wykazy inwentarzowe [...], skarżący nie wskazali do jakiego organu, do jakiej instytucji instytucji czy też do jakiego urzędu bądź jakiego archiwum organy rozpoznające niniejszą sprawę winny się zwrócić aby otrzymać wiarygodne i miarodajne informacje w tym zakresie, zwłaszcza że nie zarzucili ww. spółce jakiegokolwiek "przekłamania" czy fałszerstwa dokumentów, a i sami nie złożyli wiarygodnych dowodów na wykazanie swoich twierdzeń. Innymi słowy, zarzut oparcia się na danych co do oznaczenia linii kolejowej, jej numeru czy też numeru toru tej linii – przedstawionych przez [...], jest o tyle niezrozumiały w sprawie, że sami skarżący nie podali do jakiej instytucji ich zdaniem organ winien się zwrócić aby uzyskać dane co do numeru toru i numeru linii kolejowej, w szczególności że nie przedstawili argumentów wskazujących na inne ustalenia. Zawarta w skardze negacja ustaleń dokonanych przez organy sprowadza się jedynie do zaprzeczania, co istotne, bez kontrargumentów, stanowiska przedstawionego przez [...] i uznanego ostatecznie przez organ.

Oczywiście nie budzi wątpliwości, iż materia kontrolowanej sprawy jest specyficzna i ściśle branżowa a przy tym także i to, że [...] jest monopolistą. Jednocześnie powszechnie wiadomo, iż ruch kolejowy, choćby z uwagi na wymogi bezpieczeństwa, jest ściśle reglamentowany, a każdy skład pociągu (ruch pociągu) podlega tak ewidencji jak i kontroli ze strony [...]. Samo proste zanegowanie danych przedstawionych przez [...] w sytuacji gdy każdy tor, każda linia, każdy maszt i każda zwrotnica – są przez tę spółkę ewidencjonowane, bez wskazania realnego kontrdowodu – musi być negatywnie oceniony przez Sąd. Ta negatywna ocena nabiera szczególnego charakteru w sytuacji gdy organ, wychodząc naprzeciw orzecznictwu tut. Sądu, a i respektując prawa strony do zasady bezpośredniości postępowania dowodowego – przeprowadza oględziny nieruchomości objętej postępowaniem. I tu, znowu odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać iż w realiach kontrolowanej sprawy – pozostają one całkowicie nieuzasadnione. W zarzutach do zaskarżonej decyzji skarżący wskazali mianowicie na informacje zawarte w wykazie inwentarzowym [...] i zanegowali zawarte tam dane co do ilości masztów czy zwrotnic zaewidencjonowanych pod pozycją [...] czy [...]. Podkreślenia wymaga, iż strony bądź ich przedstawiciele obecni podczas czynności oględzin dokonanych przez organ na gruncie – nie kwestionowali, iż na ww. nieruchomościach znajdują się tory kolejowe czy też tory kolejowe konkretnej linii kolejowej łączącej dwie stacje, nie składali też jakichkolwiek innych zastrzeżeń do sposobu i trybu przeprowadzenia tych czynności, nie żądali ich powtórzenia czy wyjaśnienia rozbieżności bądź wątpliwości; a dopiero w skardze zwrócili uwagę na zapisy w tej pozycji inwentarzowej, przy czym oczywiste jest, że spisy inwentarzowe nie dotyczą tych małych konkretnych działek objętych spornymi sprawami lecz pozycji inwentarzowych danego rodzaju zaewidencjonowanych pod konkretnym numerem. Nie wydaje się bowiem prawdopodobne, a wręcz wydawałoby się co najmniej dziwne, gdyby spisy inwentarzowe spółka [...] "robiła" na potrzeby tej czy innej sprawy dotyczącej indywidualnych działek powstałych z pierwotnej działki nr [...]. Argumenty skargi w tym zakresie nie mogą być zatem uwzględnione. Protokół oględzin z [...].10.2017 r. jest zawarty w aktach sprawy, uczestniczyło w nich co najmniej 5-7 osób, w aktach znajdują się zdjęcia z dokonanych czynności; tymczasem zarzut skarżących sprowadza się do poczynienia przez organ ustaleń na podstawie oświadczeń pracowników [...], choć w toku czynności z udziałem tychże pracowników ani oni, ani reprezentujący ich profesjonalny pełnomocnik nie zgłaszali jakichkolwiek zastrzeżeń do protokołu odnośnie do tychże oświadczeń, nie domagali się okazania konkretnych elementów ze spisu inwentarzowego, choć dysponowali nim co najmniej od kilku lat, bo kwestionowali go już w 2014 r. Zastrzeżeń tych skarżący nie zgłaszali także po przeprowadzeniu oględzin. Z owego protokołu nie wynika też aby podczas oględzin ww. działek stwierdzono na gruncie oznaczenia właściwe dla bocznicy kolejowej bądź też aby nie stwierdzono, iż znajduje się tam tor linii kolejowej. W tym miejscu za organem należy podkreślić, że oględziny to środek dowodowy, który bardziej niż wszystkie inne środki dowodowe czyni zadość postulatowi bezpośredniości, bowiem organ ma tu możność dokonywania bezpośrednio spostrzeżeń dotyczących faktów będących przedmiotem dowodu. Bezpośrednie zetknięcie się organu z przedmiotem podlegającym poznaniu stwarza w jego świadomości pewność, że przeszkody do poznania prawdy w postaci błędów popełnianych przez świadków lub biegłych nie zachodzą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Kielcach z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 369/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Strony zostały poinformowane o miejscu i terminie oględzin ww. działek, uczestniczyli w nich zarówno przedstawiciele skarżących jak i przedstawiciele spółki [...].

Jeśli zaś chodzi o zarzut co do braku przeprowadzenia przez organ dowodu z zeznań świadka A.N., na okoliczność tego, że w dniu 28 lutego 2003 r. na przedmiotowej nieruchomości znajdowała się bocznica kolejowa a nie linia kolejowa – organ zasadnie w ocenie Sądu przyjął, iż skarżący nie wykazali, że osoba ta ma właściwe przygotowanie zawodowe, by ocenić opisane wyżej zagadnienie; nie była też ani nie jest pracownikiem [...] S.A związanym z tym obszarem. Takie właśnie stanowisko odnośnie do wniosku o przesłuchanie tego konkretnego świadka w ww. sprawach zawarł już tut. Sąd w sprawach prowadzonych pod sygn akt I SA/Wa 1934/17, SA/Wa 1935/17 czy I SA/Wa 1936/17 tj. w sprawach dotyczących działek [...], [...] i [...] i Sąd w tym składzie stanowisko to podziela.

We wszystkich tych trzech ostatnich sprawach I SA/Wa 1934/17, SA/Wa 1935/17 czy I SA/Wa 1936/17 tut. Sąd uchylił decyzję ministra i poprzedzającą ją decyzję wojewody do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia materiału dowodowego, zarzucając iż stanowisko (uzasadnienie) zawarte w decyzji organu jest zbyt ogólnikowe (podobnie w sprawie I SA/Wa 1981/17). Wskazując na powyższe, jako że również jest to zarzut skargi sugerujący na zmianę linii orzecznictwa tut. Sądu (co podniósł pełnomocnik skarżących podczas rozprawy sądowo-administracyjnej) Sąd zwraca uwagę, iż linia orzecznicza może się wykształtować na tle konkretnych norm prawa materialnego, z czym nie mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Dotychczas w sprawach I SA/Wa 1934/17, SA/Wa 1935/17, I SA/Wa 1936/17 czy I SA/Wa 1981/17 Sąd nie przesądzał sprawy pod względem merytorycznym a jedynie zalecał uzupełnienie materiału dowodowego i uwypuklenie argumentacji organu. Istotne jest jednak, że w ww. sprawach Sąd dysponował innym materiałem dowodowym, niż miało to miejsce w kontrolowanej sprawie. Na rozprawach w dniu 18 czerwca 2019 r. Sąd rozpoznawał sprawy pod sygn. akt I SA/Wa 205/19, I SA/Wa 413/19, I SA/Wa 414/19 i I SA/Wa 204/19, zaś w dniu 4 lipca 2019r. dotyczące tej samej materii sprawy pod sygn. akt I SA/Wa 368/19 i I SA/Wa 373/19. Nie wszystkie te sprawy zawierały ten sam materiał dowodowy, gdyż jak się okazało akta główne minister prowadził w kilku segregatorach, które nie były dołączone do każdej z ww. spraw, nie zawierały też adnotacji o ich łącznym prowadzeniu. Do akt sprawy I SA/Wa 204/19 dołączone były dwa segregatory z aktami postępowania administracyjnego a do akt I SA/Wa 414/19 dodatkowy segregator. Wiedza Sądu wyniesiona z analizy akt ww. postępowania administracyjnego dołączonych do ww. akt I SA/Wa 204/19 i I SA/Wa 414/19 dała podstawę do wydania rozstrzygnięć także w sprawach I SA/Wa 373/19, I SA/Wa 413/19, I SA/Wa 205/19 i I SA/Wa 368/19 dotyczących sąsiednich działek na ww. stacji rozrządowej.

Trzeba też podkreślić, że w sprawach tut. Sądu dotyczących decyzji sprzed kilku lat np. I SA/Wa 1934/17, SA/Wa 1935/17, I SA/Wa 1936/17 czy I SA/Wa 1981/17 Sąd zalecał przeprowadzenie oględzin nieruchomości, naniesienie ww. działek na mapę i ewentualnie rozważenie powołania biegłego. Natomiast w sprawach rozpoznawanych w tym składzie, niemal dwa lata później niż zapadły kwestionowane w ww. postępowaniach decyzje, Sąd dysponował już protokołem z oględzin ww. nieruchomości. W aktach są zdjęcia je dokumentujące, w aktach administracyjnych są też mapy, na których naniesione są ww. działki, jest też zbiorcze przedstawienie położenia ww. działek na stacji [...]. Zresztą w sprawie skarżący nie kwestionują położenia ich działek ani tego, że znajdują się na nich tory i urządzenia kolejowe. Wywodzą natomiast, że są to tory bocznicy kolejowej a nie tory stacji z torami stacyjnymi linii numer [...] czy numer [...].

W tej sprawie Sąd przyjął, że postępowanie dowodowe nie wymaga uzupełnienia. Wszystkie dowody, na jakie powołują się skarżący zostały rzeczowo omówione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W aktach są protokoły dokumentujące oględziny ww. działek, jest też mapa J.B. (dołączona przez skarżących po rozprawie z 18 czerwca 2019 r). Jak wskazano, mapa ta została oceniona przez organ już w 2014 r., natomiast forsowany przez skarżących dowód z zeznań świadka N. - został zanegowany przez tut. Sąd w kilku sprawach (j.w.) np. I SA/Wa 1934/17, SA/Wa 1935/17, I SA/Wa 1936/17 a w sprawach I SA/Wa 1709/17; I SA/Wa 1711/17, I SA/Wa 1644/17 Sąd nie wskazywał na zasadność jego przesłuchania. Odnośnie zaś do pisma Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r. znak sprawy: [...] – to kwestię tę organ wyjaśnił w toku postępowania, zwracając się do tego organu gminy o przedstawienie wszelkich posiadanych dokumentów. Stanowisko Urzędu [...] zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2016 r znak [...] wskazuje, iż w zasobach archiwalnych urzędu nie odnaleziono dokumentów potwierdzających, iż na tych działkach w dniu 28 lutego 2003 r. lub przed tym dniem bądź w jakimkolwiek innym czasie zlokalizowana była bocznica kolejowa. Zatem w okolicznościach sprawy uporczywe twierdzenia skarżących wskazujące na treść pisma z [...] stycznia 2011 r. znak sprawy: [...] w sytuacji gdy następnie została ona w kolejnym na piśmie przez jego wystawcę zaprzeczona – w braku jakichkolwiek innych argumentów, nie znajduje uzasadnienia.

Wreszcie gdy chodzi o wykazy inwentarzowe: poprzednio (w 2014 r) skarżący zarzucali, że wykazy inwentarzowe nie zawierają podpisu; obecnie zaś skarżący podnoszą, że wykazy [...] nie są wiarygodne i nie zostały opatrzone datą. Zawarte w aktach karty dla każdej indywidualnej działki z tego kompleksu działek każdorazowo wskazują na obecność na nich torów konkretnej linii kolejowej i innych urządzeń kolejowych, a przy tym nie budzi żadnych wątpliwości, iż cały kompleks torów i urządzeń na tej stacji powstał co najmniej kilkadziesiąt lat temu, a część z nich nawet w XIX wieku. Kwestionowanie określonej na 2009 r. daty remontu jednego z urządzeń posadowionych na ww. działce tj. sieci trakcyjnej (a nie torów) w sytuacji, gdy kwestia budowy torów najpóźniej w latach 50-tych ubiegłego wieku w całokształcie okoliczności sprawy nie budzi wątpliwości – stanowi nadużycie uprawnień procesowych skarżących. Zresztą stanowisko co do braku konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zasięgu tut. Sąd zanegował już w sprawach SA/Wa 1709/17; I SA/Wa 1711/17, I SA/Wa 1644/17 uwzględniających m.in. sprzeciwy skarżących na decyzje kasatoryjne ministra.

Uwzględniając to wszystko Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności wymienionych w skardze przepisów procesowych. Organowi nie sposób zarzucić, że pominął wnioski dowodowe czy też dowody przedstawione przez strony. Minister, a wcześniej wojewoda, dowody te ocenili negatywnie, a to, wbrew twierdzeniom skargi, nie świadczy o tym, że nie przeprowadzono czy też nie oceniono materiału dowodowego przedstawionego przez strony. Każdy dowód został w sprawie omówiony a argumentacja w tym zakresie została już kilkakrotnie pozytywnie oceniona przez Sąd – np. gdy chodzi o świadka N.. Sąd w całości akceptuje też dokonaną przez ministra w 2014 r. ocenę mapy geodety z 2013 r. Skarżący reprezentowani przez fachowego pełnomocnika mieli i czas i możliwość zwrócić się do osoby, która na ich zlecenie sporządziła na mapie adnotację, wskazującą że jest to teren bocznicy – o wyjaśnienie i udokumentowanie podstaw do takiego oświadczenia. Organ nie miał żadnego obowiązku dowodzić prawdziwości i rzetelności prywatnego twierdzenia osoby trzeciej w tym procesie, skoro same strony po negatywnej ocenie tego dowodu - nie widziały takiej potrzeby. Z akt sprawy nie wynika w każdym razie aby skarżący kiedykolwiek przez wiele lat postępowania domagali się przesłuchania osoby, której we własnym zakresie zlecili sporządzenie mapy o takiej treści.

Trzeba też zdecydowanie podkreślić, że w okolicznościach tych wszystkich spraw, uwzględniając ich materię, niezrozumiały jest zarzut skargi, wywodzący, iż organ oparł się na dokumentach i oświadczeniach przedstawionych przez [...]. Skarga winna bowiem wskazywać alternatywnie do jakiego podmiotu (np. [...], [...], [...] czy [...] czy [...]) organy winny się zwrócić w celu pozyskania wiarygodnych informacji celem ustalenia stanu faktycznego w ww. sprawie – na dzień 28 lutego 2003 r.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. Organ nie naruszył przepisów prawa procesowego a w konsekwencji prawidłowo zdaniem Sądu uznał, że teren bocznicy (wbrew zarzutom skargi) nie może być jednocześnie terenem stacji, a zatem że tory stacjowe, nawet bocznicowe, nie mogą być utożsamiane z torami bocznicy. Uzasadnienie i faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji w pełni realizuje wymogi z art. 107 § 3 kpa.