III SA/Łd 409/16 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-04-19	
Data wpływu	2016-06-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	II GSK 1392/18	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1369; art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135, art. 200; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2012 nr 0 poz 1137; art. 84 ust. 3 pkt 2; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity	
Sentencja
Dnia 19 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , , , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] znak:[...] 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz L. R. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 23), art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania L. R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...] o cofnięciu L. R. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. w dniu 5 grudnia 2000r., wydał L. R. "Imienne uprawnienie diagnosty nr [...]". Skarżący jako diagnosta w stacji kontroli pojazdów [...] - przeprowadził w dniu 17 kwietnia 2015r., dodatkowe badanie techniczne pojazdu Peugeot Expert o nr rej. [...], który miał być używany jako taksówka, a następnie wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], w treści którego w rubryce termin kolejnego badania technicznego wskazał - cyt.: "zgodnie z dowodem rej."

Organ l instancji pismem z dnia 30 lipca 2015r., zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia stronie uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jednocześnie wzywając go do złożenia pisemnych wyjaśnień w przedmiocie wszczętego postępowania;

W dniu 12 października 2015r., pracownicy organu l instancji przeprowadzili kontrolę stacji kontroli pojazdów [...] w której skarżący był zatrudniony jako uprawniony diagnosta. Ustalenia zespołu kontrolującego zostały ujęte w protokole nr [...] (znak pisma: [...]). W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że diagnosta w dniu 17 kwietnia 2015r., wykonał dodatkowe badanie techniczne pojazdu marki Peugeot Expert o nr rej. [...], który miał być używany jako taksówka, w oparciu o pozwolenie czasowe serii [...], w treści którego widniał termin kolejnego badania technicznego do dnia 9 kwietnia 2018r. Natomiast w dniu 7 września 2015r. diagnosta dokonał korekty w rejestrze badań technicznych stacji kontroli pojazdów [...] terminu następnego badania technicznego ww. pojazdu, poprzez wskazanie tego terminu do dnia 17 kwietnia 2016r.

W toku prowadzonego postępowania organ l instancji ustalił, że w dniu 9 kwietnia 2015 r., Prezydent Miasta Ł. dokonał czasowej rejestracji pojazdu marki Peugeot Expert, wydając właścicielowi tego pojazdu tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] oraz pozwolenie czasowe serii [...] numer [...], w treści, którego w rubryce "ADNOTACJE" wpisano termin kolejnego badania technicznego do dnia 9 kwietnia 2018 r., poprzez zapis "BAD.TECH.2018.04.09". W dniu 17 kwietnia 2015r., diagnosta w stacji kontroli pojazdów [...], w oparciu o powyższe pozwolenie czasowe serii [...] numer [...], wykonał dodatkowe badanie techniczne pojazdu marki Peugeot Expert o numerze rejestracyjnym [...], który ma być używany jako taksówka. Przedmiotowe badanie zakończyło się wynikiem pozytywnym oraz wydaniem przez diagnostę zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], w treści którego określił termin kolejnego badania technicznego tego pojazdu, wskazując - cyt.: "zgodnie z dowodem rej.".

W dniu 14 maja 2015r., organ rejestrujący dokonał rejestracji pojazdu marki Peugeot Expert o nr rej. [...], wydając właścicielowi tego pojazdu dowód rejestracyjny serii [...] nr [...], w treści którego zgodnie z wyżej przywołaną normą prawną wpisano termin kolejnego badania technicznego do dnia 9 kwietnia 2018r.

W dniu 23 czerwca 2015r., na wniosek właściciela ww. pojazdu, organ rejestrujący dokonał w dowodzie rejestracyjnym serii [...] numer [...] w rubryce "ADNOTACJE URZĘDOWE" wpisu "TAXI". Przedmiotowego wpisu dokonano na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r.

W powyższym stanie faktycznym Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych. W uzasadnieniu decyzji, organ l instancji wskazał, że została spełniona przesłanka odpowiedzialności administracyjnej określona w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. ponieważ w wydanym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu diagnosta wyznaczył termin kolejnego badania technicznego sprzecznie z dyspozycją art. 81 ust. 6 oraz art. 81 ust. 11 pkt 4 p.r.d. i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jego zastosowania i nie zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności:

a. niezbadanie i niepełne uzasadnienie prawne okoliczności związanych ze sprostowaniem w trakcie postępowania administracyjnego treści zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym,

b. brak uzasadnienia twierdzenia organu, że fakt korekty nie ma znaczenia dla położenia prawnego diagnosty, albowiem dokonano jej tylko i wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego,

c. brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej

2. przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak zebrania i rozważenia w sposób kompletny materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oraz uznanie, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwala na wydanie przedmiotowej decyzji, pomimo wątpliwości powstałych na tle zebranego materiału;

3. przepisów postępowania, tj. art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w postaci oparcia ustaleń faktycznych jedynie na stwierdzeniu faktu dokonania adnotacji w zaświadczeniu w szczególności bez przesłuchania samego diagnosty, zbadania motywów i przyczyn jego działania;

4. przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że diagnosta swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wydania zaświadczenia pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co skutkowało wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty skarżącemu;

5. art. 2, art. 31 ust. l i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż cofnięcie uprawnień diagnoście jest obligatoryjne niezależnie od stopnia przewinienia, co jest sankcją oczywiście nieadekwatną i niewspółmiernie dolegliwą, sprzeczną z zasadą sprawiedliwości społecznej, proporcjonalności oraz równości wobec prawa wyrażonymi we wskazanych przepisach Konstytucji.

Wnosił o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji w ramach wykonywanego nadzoru w dniu 12 października 2015r. przeprowadził kontrolę stacji kontroli pojazdów [...], a której to kontroli wyniki zostały opisane w protokole nr [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli i zebranego materiału dowodowego stwierdzono, że diagnosta w dniu 17 kwietnia 2015 r. - po przedłożeniu przez właściciela pojazdu pozwolenia czasowego serii [...] nr [...], wydanego przez Prezydenta Miasta Ł. na pojazd marki Peugeot Expert o nr rej. [...] (w treści którego widniał termin kolejnego badania technicznego do dnia 9 kwietnia 2018r.) - przeprowadził dodatkowe badanie techniczne ww. pojazdu, który ma być używany jako taksówka, wydając w wyniku przeprowadzonego badania zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], w treści którego: w rubryce termin kolejnego badania technicznego wskazał - cyt: "zgodnie z dowodem rej.", a w uwagach stwierdził, iż przedmiotowy pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla TAXI.

Odnosząc ustalony w sprawie stan faktyczny do przepisów Kolegium wskazało, że art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym stanowi, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Przepis art. art. 82 ust. 2 ww. ustawy, wskazuje, że jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania i po uiszczeniu przez właściciela pojazdu opłaty ewidencyjnej. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2012r., poz. 996), w przypadku dodatkowego badania technicznego pojazdu po zmianie rodzaju, przeznaczenia lub masy pojazdu, dla których zgodnie z ustawą następuje zmiana terminu kolejnego okresowego badania technicznego pojazdu, uprawniony diagnosta określa termin następnego okresowego badania technicznego pojazdu. Natomiast stosownie do treści art. 81 ust. 6 p.r.d., okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób, pojazdu marki "SAM", pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 81 ust. 11 pkt 4 ww. ustawy niezależnie od badań, o których mowa w ust. 3-5, dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd (...) który ma być używany jako taksówka, pojazd uprzywilejowany, pojazd do nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania egzaminu państwowego lub pojazd odpowiednio przystosowany lub wyposażony zgodnie z przepisami o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

Uwzględniając wyżej przywołane przepisy, Kolegium stwierdziło, że diagnosta wydając w dniu 17 kwietnia 2015r. - w wyniku przeprowadzonego dodatkowego badania technicznego pojazdu marki Peugeot Expert o nr rej. [...], który odpowiadał dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla TAXI -zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], w treści którego - odnośnie wyznaczenia terminu kolejnego badania technicznego wskazał "zgodnie z dowodem rej." - wydał je (zaświadczenie) niezgodnie z przepisami, które w sposób jednoznaczny termin takiego badania określają jako "coroczny", a obowiązek określenia tego nowego terminu w sposób wyraźny przypisują właśnie diagnoście.

Poza oceną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. pozostała zasadność ustanowienia przez prawodawcę instytucji cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych na gruncie ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. Decyzja podjęta przez organ l instancji na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym, organ administracji publicznej, stosując przepisy wyżej przywołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązany jest do jej wydania.

W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja organu l instancji jest zasadna i znajdująca swoje umocowanie w przywołanych powyżej przepisach, co stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu.

Ustosunkowując się do sformułowanych przez stronę zarzutów, Kolegium uznało je za niezasadne. W ocenie SKO nieprawidłowe jest stanowisko skarżącego, że nie wymienienie w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2014 r. poz. 1727) - przeznaczenia "TAXI" oznacza, iż diagnosta nie był zobowiązany do "skrócenia" terminu następnego badania technicznego. Uzasadniając powyższe, organ podniósł, że wymieniony przez stronę załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia ma charakter pomocniczy i wtórny, co wynika chociażby z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia, który stanowi, iż cyt.: "Klasyfikacja jest dokumentem źródłowym do ustalenia rodzaju i przeznaczenia pojazdu w przypadku, gdy nie jest to możliwe na podstawie przedstawionych do rejestracji pojazdu dokumentów lub gdy zastosowano w nich inną klasyfikację lub inne nazewnictwo.". Ponadto organ wskazał, że zgodnie z definicją legalną (art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity Dz.U. z 2012r., póz. 1137 z późniejszymi zmianami), "taksówka" - jest to cyt.: "pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą".

Ponadto w myśl § 11 ust. 2 pkt 30 lit. d) ww. rozporządzenia, adnotacja "TAXI" oznacza pojazd przystosowany jako taksówka. Po trzecie, uwzględniając przywołane powyżej normy w żadnej mierze nie jest spornym, iż w przypadku stwierdzenia przez diagnostę, że pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla TAXI termin następnego badania technicznego wynosi nawet dla "nowego" pojazdu wyłącznie 1 rok. Po czwarte, nie jest również spornym, iż powyższy załącznik nie tylko nie odnosi się do taksówek, ale i również m.in. do pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego czy też pojazdu zasilanego gazem, co do których nie jest spornym, iż do tych pojazdów zastosowanie również znajdą cytowane powyżej normy.

Kolegium zanegowało również stanowisko skarżącego, że w dacie przeprowadzenia badania technicznego przez diagnostę brak było dowodu na to, iż auto faktycznie będzie zarejestrowane jako taksówka. Organ podkreślił, że diagnosta weryfikuje stan techniczny auta i jego wyposażenia i wbrew twierdzeniem pełnomocnika Strony, termin następnego badania technicznego nie zależy od "zarejestrowania pojazdu jako ..." lecz od stanu faktycznego badanego pojazdu i ustaleniu w dacie badania, iż pojazd ten odpowiada jakimkolwiek dodatkowym warunkom technicznym w tym również i przewidzianym dla TAXI.

Ponadto w ocenie Kolegium znaczenia w sprawie nie ma okoliczność dokonania przez diagnostę w dniu 7 września 2015r. korekty wydanego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], w zakresie odnoszącym się do daty następnego badania technicznego.

Organ nie stwierdził również naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a..

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L.R. zarzucił naruszenie:

1. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji opartej na postępowaniu, które w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób rażąco nierzetelny, naruszający podstawowe zasady proceduralne regulujące tryb tego postępowania, naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez:

- brak udostępnienia skarżącemu całych akt sprawy w oparciu o które organ wydał zaskarżone decyzje, w szczególności nie udostępnienie protokołu kontroli mającej miejsce w dacie przed wszczęciem postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych, wszczętego pismem z dnia 30 lipca 2015 r, a także brak udostępnienia "prowadzonej wewnętrznie korespondencji", o której mowa w pkt. 8 skarżonej decyzji;

- faktyczne "wymieszanie" postępowania kontrolnego z postępowaniem w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych skutkujące brakiem rozróżnienia w ramach którego postępowania wykonywano konkretne czynności, poprzez wskazanie przez SKO w pkt 3 decyzji, iż 30 lipca 2015 r. wszczęto postępowanie z urzędu w sprawie cofnięcia Stronie uprawnień do wykonywania badań technicznych, a następnie w pkt 5, iż pracownicy organu l instancji przeprowadzili w dniu 12 października 2015r. kontrolę stacji pojazdów, która wykazała nieprawidłowości, podczas gdy z tego samego uzasadnienia wynika, iż postępowanie kontrolne prowadzono również przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych, tj. przed 30 lipca 2015 r.;

- oparcie ustaleń faktycznych w sprawie jedynie na stwierdzeniu faktu dokonania adnotacji w zaświadczeniu w szczególności bez przesłuchania samego diagnosty, zbadania motywów i przyczyn jego działania, zakresu tego naruszenia, jego

ewentualnych skutków, a także bez rozważenia, czy charakter naruszenia procedury badania upoważnia do cofnięcia uprawnień zawodowych na lat 5;

- zbadanie przez organ fragmentarycznie szeregu zarzutów, albo w ogóle brak analizy, bez konkretnego ustosunkowania się do twierdzeń strony,

2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jego zastosowania i nie zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji prawidłowego pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności:

a. niezbadanie i niepełne uzasadnienie prawne okoliczności związanych ze sprostowaniem w trakcie postępowania administracyjnego treści zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym;

b. brak uzasadnienia twierdzenia organu l instancji, że fakt korekty nie ma znaczenia dla położenia prawnego diagnosty, albowiem dokonano jej tylko wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego,

c. brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom (np. analizy materiału dokonanej przez inspektora K.) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez brak zebrania i rozważenia w sposób kompletny materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak przesłuchania diagnosty, nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oraz uznanie, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwala na wydanie przedmiotowej decyzji, pomimo wątpliwości powstałych na tle zebranego materiału;

4. naruszenie przepisów materialnych w postaci art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że diagnosta swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wydania zaświadczenia pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co skutkowało wydaniem przez SKO decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu l instancji o cofnięciu uprawnień diagnosty skarżącemu;

5. naruszenie art. 2, art. 31 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż cofnięcie uprawnień diagnoście jest obligatoryjne niezależnie od stopnia przewinienia, co jest sankcją oczywiście nieadekwatną i niewspółmiernie dolegliwą, sprzeczną z zasadą sprawiedliwości społecznej, zasadą demokratycznego państwa prawa i wywodzoną z niej zasadą proporcjonalności oraz równości wobec prawa wyrażonymi we wskazanych przepisach Konstytucji.

W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu l i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji.

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne WSA w P., czy art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, ze zm. ) w zakresie , w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badan technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji ( sprawa sygn. akt P 16/16).

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na wniosek skarżącego wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017r. Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie sygn. akt P 16/16.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje :

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt, przeprowadzone zostało zgodnie z regulującym je przepisami, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyżej wskazanych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty można uznać za uzasadnione.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych skarżący wykonał w dniu 17 kwietnia 2015 r. dodatkowe badanie techniczne nowego samochodu osobowego Peugeot Expert (data pierwszej rejestracji 9.04.2015 r., przebieg 700 km) i wydał zaświadczenie Nr [...] potwierdzające, że pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla TAXI. W zaświadczeniu w rubryce : następny termin badania wpisał: "zgodnie z dowodem rejestracyjnym". W dacie wykonywania badania samochód posiadał "Pozwolenie czasowe" wydane na okres od 9.04.2015r. do 9.05.2015 r.( akta adm.), w którym w rubryce "Adnotacje" wpisano "BAD. TECH 2018.04.09".

Dowód rejestracyjny pojazdu, został wydany dopiero 14 maja 2015 r. (decyzja o rejestracji samochodu Nr [...]) i w dowodzie rejestracyjnym następny termin badania technicznego pojazdu także określony został na 9.04. 2018r. ( tj. 3 lata od pierwszej rejestracji) . W dniu 23 czerwca 2015 r. właściciel samochodu A Spółka Akcyjna [...] złożyła do wniosek o dokonanie w dowodzie rejestracyjnym pojazdu zmian dotyczących wpisania samochodu jako TAXI, do którego załączyła m.in. zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym dodatkowym z 17.04. 2015 r.

W powyższych okolicznościach organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia L. R. uprawnienia do wykonywania badań technicznych, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, u podstaw której legło ustalenie, że określony przez diagnostę termin następnego badania technicznego w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym jest sprzeczny z terminem określonym w art. 81 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2012, poz. 1137 ze zm.) , zgodnie z którym taksówki podlegają corocznym badaniom technicznym . Oznacza to, w ocenie organów obu instancji, że diagnosta L. R. zgodnie z dyspozycją ww normy prawnej powinien w przedmiotowym zaświadczeniu wyznaczyć termin kolejnego badania technicznego do dnia 17 kwietnia 2016 r. Wydał zatem zaświadczenie niezgodnie z przepisami.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że Skarżący na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. złożył oświadczenie, w którym stwierdził, iż w dacie wykonywania dodatkowego badania technicznego, w systemie komputerowym nie było możliwości ręcznego wpisania daty następnego badania w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym. Program przewidywał jedynie zaznaczenie "XXX" oraz "zgodnie z dowodem rejestr." Natomiast z dniem 1 czerwca 2015 r. zmieniono oprogramowanie, w którym usunięto zapis "zgodnie z dowodem rejestr.", a pozostał jedynie zapis "XXX" (oświadczenie k- 40 akt sądowych) W kolejnym oświadczeniu złożonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. wskazał ponadto , że datę następnego badania technicznego do dowodu rejestracyjnego wpisywał Wydział Komunikacji. Z dniem 1 czerwca 2015 r. zmieniono oprogramowanie i diagnosta może już wpisać datę następnego badania technicznego ( k- 95 akt sądowych) .

W rozpatrywanej sprawie podstawą prawną wydanej decyzji jest art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2012, poz. 1137 ze zm.) – dalej p.r.d. Art. 84 ust. 3 wskazanej ustawy stanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 , stwierdzono:

1/przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania ;

2/ wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktyczny lub przepisami.

Art. 83 ust. 6 ustawy, zgodnie z którym starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów, do którego odsyła zacytowany wyżej art. 84 ust. 3 , został uchylony z dniem 21 sierpnia 2004 r. ( art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej – Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808 ze zm. ), ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 ustawy, co budziło wątpliwości przy stosowaniu tego przepisu. Normę art. 83 ust. 6 zastąpił art. 83b p.r.d., który w ust. 2 pkt 1 stanowi, że w ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a/ zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, b/prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, c/ prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Stosując art. 84 ust. 3 p.r.d. organ zobowiązany był zatem stosować art. 83b ust. 2 p.r.d. i przeprowadzić przez wydaniem decyzji kontrolę w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów, w której zatrudniony był skarżący. Zatem zarzuty podniesione w skardze dotyczące "wymieszania" postępowania kontrolnego z postępowaniem w sprawie cofnięcia uprawnień i zarzuty prowadzenia postępowania kontrolnego jeszcze przed wszczęciem postępowania nie są uzasadnione. Ostatecznie wątpliwości, czy niezbędnym warunkiem wydania przez starostę na podstawie art. 84 ust. 3 decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie uchybień wyłącznie w wyniku przeprowadzenia czynności kontrolnych przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83c p.r.d. rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 12 marca 2012 r. sygn.. II GPS 2/11 ( ONSAiWSA 2012 nr 3 poz. 37), w której stwierdził, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ( patrz np. wyrok NSA z 24 stycznia 2017r. II GSK 2988/15, wyrok NSA z 21 września 2017 r. II GSK 3537/15, wyrok WSA we W. z [....] [...], wyrok WSA w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2014 r. III SAŁd 1196/13, wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r. II GSK 2832/15, wyrok NSA z 18 listopada 2016 r. II GSK 1099/15 – dostępne www.nsa.gov.pl) powszechnie przyjmuje się, że art. 84 ust. 3 p.r.d. jest przepisem o charakterze sankcyjnym i powinien być stosowany w sposób ścisły po wnikliwej ocenie ustawowych przesłanek jego zastosowania. Przepis ten spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami , jak i przeprowadzenia wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego , a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Z drugiej zaś strony bardzo poważny charakter sankcji wynikającej z przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d. wymaga, by ocena ustawowych przesłanek jego stosowania była wnikliwa, a ich wykładnia uwzględniała zasadniczy cel regulacji jakim jest odsunięcie od zawodu diagnostów nierzetelnych lub niespełniających wymogów stawianych im ze względu na wagę przeprowadzanych przez nich czynności i ich znaczenie dla zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Równocześnie jednak ,w ocenie Sądu, na pewno nie powinna obciążać diagnostów nieprecyzyjność przepisów, które obowiązani są stosować.

Odpowiedzialność wynikająca z art. 84 ust. 3 ma charakter obiektywny, o czym świadczy kategoryczne sformułowanie organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2. p.r.d. Jak zaznaczył w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2017r. sygn. akt II GSK 3104/15 Naczelny Sąd Administracyjny, art. 84 ust. 3 p.r.d. nie daje organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach ( dostępne: www.nsa.gov.pl ). Podstawą cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest w rozpoznawanej sprawie wskazane w punkcie 2 tego przepisu wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, a konkretnie, wydanie zaświadczenia niezgodnie z przepisami.

Rozstrzygnięcie sprawy wymaga więc w pierwszej kolejności analizy treści przepisów obowiązujących w dniu przeprowadzania badania technicznego celem ustalenia, czy w świetle ustalonych w sprawie okoliczności doszło do ich naruszenia przez skarżącego. Należy przy tym, w ocenie Sądu, uwzględniać fakt, że w chwili wykonywania przez skarżącego dodatkowego badania technicznego i wystawienia pozytywnego zaświadczenia o wyniku tego badania, samochód jeszcze nie był zarejestrowany jako taksówka, a nastąpiło to dopiero 23 czerwca 2015 r. Zaświadczenie stwierdzało zatem, że pojazd spełnia wszystkie warunki techniczne aby zostać zarejestrowany jako taxi, ale pojazd jeszcze taksówką nie był.

Jak precyzuje § 1 pkt i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach ( Dz. U. 2015, poz.776 ze zm.), badania techniczne polegają na: 1/ sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w stosownych przepisach tj. w ustawach o podatku dochodowym od osób fizycznych i osób prawnych , ustawie Prawo o ruchu drogowym lub ustawie o podatku od towarów i usług, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. z 2015 r. poz.305), rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21.10.2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych ( Dz. U. Nr 236, poz.1401), rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( Dz.U .z 2014 r poz. 1522 ze zm.), przepisach umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, międzynarodowych porozumieniach dot. transportu drogowego i 2/ ocenie prawidłowości działania pojazdu.

Z art. 81 ust. 1 p.r.d. wynika obowiązek właściciela pojazdu samochodowego /../ do przedstawiania go do badania technicznego.

Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi ( art. 81 ust.2 p.r.d.).

Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 3).

Badaniu, o którym mowa w ust. 3 nie podlega nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE /.../( art. 81 ust. 4 pkt 1 p.r.d) .

Zasadą jest, że okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, co wynika z art. 81 ust. 5 p.r.d. Wyjątki od tej zasady określone zostały w art. 81 ust. 6-10 p.r.d.

Ust 6 art. 81 p.r.d. przewiduje zaś, że okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji , następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż dwa lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9 wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego , pojazdu marki "SAM", pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym .

Zgodnie z art. 2 pkt 43 p.r.d. taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą.

Jak wynika z treści art. 81 ust. 11 pkt 4 p.r.d. niezależnie od badań, o których mowa ust. 3-5, a więc okresowych badań technicznych, pojazd, który ma być używany jako taksówka podlega jeszcze dodatkowemu badaniu technicznemu.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach ( Dz. U. 2015, poz.776 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 81 ust. 15 p.r.d., dodatkowe badanie techniczne pojazdu, który ma być używany jako taksówka – obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia dodatkowych warunków technicznych, które zostały szczegółowo określone w pkt 0 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w pkt 3 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia.

W rozpoznawanej sprawie pojazd przedstawiony w dniu 17 kwietnia 2015 r. do wykonania dodatkowego badania technicznego, w celu uzyskania możliwości używania go jako taksówka, w pozwoleniu czasowym, jako pojazd nowy, miał wpisany termin kolejnego badania technicznego do dnia 9 kwietnia 2018 r., zgodnie z art. 81 ust. 6 zd. 1 p.r.d. W ocenie organu, wystawiając zaświadczenie nr [...] potwierdzające, że pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla taxi skarżący, termin ten powinien skrócić wpisując w zaświadczeniu, że termin kolejnego badania technicznego powinien nastąpić do 17 kwietnia 2016 r. mimo, że samochód nie został jeszcze zgłoszony przez właściciela jako taksówka.

W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 82 ust. 1 p.r.d. organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu.

Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania i uiszczeniu przez właściciela pojazdu opłaty ewidencyjnej ( ust. 2 p.r.d.).

W świetle uregulowań zawartych w art. 81 ust. 6 p.r.d. nie ulega wątpliwości, że taksówki podlegają corocznym badaniom technicznym. Obowiązek corocznego przedstawiania takiego pojazdu do badania technicznego powstaje od dnia wpisania przez organ rejestrujący w dowodzie rejestracyjnym samochodu w rubryce "Adnotacje urzędowe" adnotacji "TAXI", a więc zarejestrowania ( zgłoszenia ) pojazdu jako taksówki. Jeżeli pojazd posiada już adnotację "TAXI" w dowodzie rejestracyjnym, to wówczas z art. 82 ust. 2 p.r.d. wynika dla diagnosty po przeprowadzeniu badań technicznych okresowych i dodatkowych nie budzący wątpliwości obowiązek wpisania do dowodu rejestracyjnego kolejnego – rocznego - terminu badania technicznego.

Natomiast obowiązek wpisania przez skarżącego w zaświadczeniu nr [...] wystawionym po przeprowadzeniu badań dodatkowych skróconego do roku terminu badań technicznych nie jest już taki oczywisty, gdyż przedmiotowy samochód dopiero miał być zarejestrowany jako taksówka, a jako samochód nowy, co do zasady podlegał okresowemu badaniu technicznemu dopiero przed upływem 3 lat od pierwszej rejestracji tj. do 9.04.2018 r., jak wpisano w pozwoleniu tymczasowym, a następnie w dowodzie rejestracyjnym. To, czy właściciel pojazdu złoży wniosek o dokonanie takiego wpisu w dowodzie rejestracyjnym jest bowiem zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a § 4 ust. 2 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów /.../ stanowi, że wykonanie dodatkowego badania technicznego pojazdu nie wpływa na termin następnego okresowego badania technicznego pojazdu określonego w dowodzie rejestracyjnym. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wniosek taki został złożony dopiero po 2 miesiącach od wydania zaświadczenia.

W ocenie Sądu, w takiej sytuacji można przyjąć, że wydane zaświadczenie ma jednie stwierdzać, że pojazd spełnia dodatkowe wymogi przewidziane dla taxi, czyli potwierdzać pozytywny wynik badania technicznego, a nie określać termin następnego badania technicznego, bo takiego obowiązku na diagnostę przepisy nie nakładają. Należy zgodzić się z argumentami pełnomocnika skarżącego, że obowiązek przeprowadzenia corocznych badań technicznych dla przedmiotowego samochodu powstał dopiero, gdy właściciel samochodu złożył wniosek o wpisanie w dowodzie rejestracyjnym, że samochód będzie wykorzystywany jako taxi i uzyskał taki wpis tj. 23.06.2015 r. Dopiero od tej daty prawidłowym terminem, do którego należało przeprowadzić kolejne badania techniczne samochodu był 17 kwietnia 2016r. Do tego dnia określony w pozwoleniu czasowym a następnie w dowodzie rejestracyjnym termin kolejnego badania technicznego – do dnia 9 kwietnia 2018 r. był terminem prawidłowym, zgodnym z ustawą. Ponieważ obowiązek przeprowadzania corocznych badań technicznych taksówek wynika z ustawy, w chwili dokonywania wpisu "taxi" w dowodzie rejestracyjnym powinien także zostać określony nowy krótszy termin na wykonanie badań technicznych tj. do 17.04. 2016 r. Obowiązek ten spoczywał, w ocenie Sądu, w takiej sytuacji na organie, który posiadał wszystkie dane aby ten termin prawidłowo określić, nie zaś na diagnoście. Z ustawy wynika, że termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego organ dokonujący rejestracji pojazdu. Dopiero jak pojazd jest już zarejestrowany kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania i uiszczeniu przez właściciela opłaty ewidencyjnej. W rozpoznawanej sprawie diagnosta nie był uprawniony do wpisania do dowodu rejestracyjnego kolejnego terminu badania pojazdu przystosowanego jako taxi, a w rezultacie skrócenia terminu wskazanego w dowodzie rejestracyjnym, gdyż pojazd jako taksówka nie został jeszcze zarejestrowany. Pojęcie "rejestracji " w tym wypadku należy rozumieć szeroko, a więc nie tylko jako właściwe zarejestrowanie pojazdu, ale także jako wpisanie do dowodu rejestracyjnego innych obligatoryjnych danych jak np. montaż instalacji do zasilania pojazdu gazem –"GAS LPG", przystosowanie pojazdu do nauki jazdy –"L", przystosowanie do ciągnięcia przyczepy-"HAK", czy pojazd przystosowany jako taksówka –"TAXI". Załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. , który precyzuje m.in. treść takich wpisów nosi tytuł "Instrukcja w sprawie rejestracji pojazdów".

Wyraźny obowiązek określenia terminu następnego okresowego badania technicznego pojazdu nakłada na uprawionego diagnostę rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach ( Dz. U. 2015, poz.776 ze zm.)

§ 4 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi, że w przypadku dodatkowego badania technicznego pojazdu po zmianie rodzaju, przeznaczenia lub masy pojazdu, dla których zgodnie z ustawą następuje zmiana terminu kolejnego okresowego badania technicznego pojazdu, uprawniony diagnosta określa termin następnego okresowego badania technicznego pojazdu.

W ocenie organu, powyższy przepis jednoznacznie nakładał na diagnostę obowiązek określenia nowego terminu okresowego badania, czego skarżący nie uczynił wpisując w zaświadczeniu z dnia 17 kwietnia 2015 r. jako termin kolejnego badania "zgodnie z dowodem rej", co było, zdaniem organu, równoznaczne z określeniem kolejnego terminu badania technicznego pojazdu przystosowanego jako taksówka "do 9 kwietnia 2018 r.", a więc niezgodnie z przepisami.

Zdaniem organu, który odwołał się w tym zakresie do definicji legalnej "taksówki", zgodnie z którą jest to pojazd odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego /.../ nastąpiła w sprawie zmiana przeznaczenia pojazdu.

Stanowisko organu nie jest w ocenie sądu prawidłowe.

Samochód osobowy, który zostanie zarejestrowany jako taksówka nie przestaje być samochodem osobowym – kategoria homologacyjna M1. Nie zmienia się jego przeznaczenie jako samochodu przeznaczonego do przewozu osób. To, że definicja ustawowa taksówki zawiera stwierdzenie, że jest to pojazd przeznaczony do przewozu osób oraz ich bagażu nie daje jeszcze podstaw do przyjęcia, że przystosowanie samochodu osobowego na taksówkę jest zmianą przeznaczenia pojazdu. Pojazd jest bowiem nadal przeznaczony do przewozu osób. W rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach ( Dz. U. z 2014 r poz. 1727 ze zm.) nie zmienia się ani jego rodzaj, ani jego przeznaczenie ani masa pojazdu. Potwierdza to załączona kserokopia dowodu rejestracyjnego przedmiotowego samochodu w wpisem "taxi" w rubryce "Adnotacje urzędowe" , w którym jako rodzaj pojazdu wpisany jest – samochód osobowy, kategoria homologacyjna M1, w rubryce "Przeznaczenie" brak wpisu .

Wyżej wskazane rozporządzenie w załączniku nr 4 ustala klasyfikację pojazdów zawierającą określenia rodzajów , podrodzajów i przeznaczeń pojazdów. W załączniku tym, ani w Tabeli 1 – rodzaje i podrodzaje pojazdów , ani w Tabeli nr 2 – Przeznaczenia pojazdów ze względu na specjalizację ( dla furgonów , cystern, pojemników i innych ), ani w Tabeli nr 3 – Przeznaczenia pojazdów specjalnych nie została wymieniona osobno taksówka. Rodzaje pojazdu jakie rozróżnia Tabela nr 1 to motorower, motocykl, samochód osobowy, autobus, trolejbus, samochód ciężarowy, samochód specjalny, ciągnik samochodowy, ciągnik rolniczy, przyczepa lekka, naczepa ciężarowa , naczepa specjalna, przyczepa ciężarowa , przyczepa specjalna, przyczepa ciężarowa rolnicza, samochodowy inny, pojazd wolnobieżny – kolejka turystyczna, ciągnik rolniczy – kolejka turystyczna , przyczepa – kolejka turystyczna . Przeznaczenia wymienione w Tabeli 2 to np. chłodnia, lodownia, przewóz mebli, konfekcji, pieczywa, pocztowy , betoniarka wywóz śmieci , przewóz żywych zwierząt, a w Tabeli 3 np. oczyszczanie dróg, pomoc drogowa, sklep, bar, koparka , sanitarny.

W świetle powyższej klasyfikacji nie można uznać, że w rozpatrywanej sprawie doszło do zmiany przeznaczenia samochodu osobowego Peugeot Expert. Analiza podrodzajów pojazdów i przewidzianych dla nich przeznaczeń ( do przewozu żywych zwierząt, do przewozu rzeczy o różnym charakterze, w różnym stanie skupienia) prowadzi do wniosku, że nie dotyczą one przystosowania samochodu osobowego do używania go jak taksówki.

Klasyfikacja pojazdów jest, jak sam organ podnosi, dokumentem źródłowym do ustalenia rodzaju i przeznaczenia pojazdu, gdy nie jest to możliwe na podstawie przedstawionych do rejestracji pojazdu dokumentów lub gdy zastosowano w nich inną klasyfikację lub inne nazewnictwo ( § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 27 września 2003 r). Druga część zacytowanej normy prawnej nie ma na pewno zastosowania w mniejszej sprawie, gdyż przedmiotowy samochód był pojazdem nowym posiadającym kartę pojazdu, świadectwo zgodności WE i odpowiadał typowi opisanemu w świadectwie homologacji . Klasyfikacja pojazdów i przyjęta w niej terminologia jest wiążąca dla organu i należy wobec tego uznać, że atrybut TAXI stanowi o spełnieniu przez pojazd warunku dodatkowego, nie stanowi natomiast o jego przeznaczeniu w rozumieniu klasyfikacji pojazdów. Innymi słowy w dyspozycji § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach ( tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 776) nie mieści się dodatkowe badanie techniczne pojazdu wykonywane w związku z zamiarem wykorzystywania samochodu osobowego jako taksówki, a tym samym na uprawnionym diagnoście nie ciążył zawarty w tym przepisie obowiązek określenia terminu następnego okresowego badania technicznego pojazdu.

Dodatkowo można też wskazać, że w Załączniku Nr 1 – "Instrukcja w sprawie rejestracji pojazdów" do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach § 11 ust. 1 pkt 30 przewiduje jakie skróty odpowiadające treści adnotacji wpisuje się w rubryce "ADNOTACJE URZĘDOWE" . W pkt 30 d wpisano " "Taxi" - dotyczy pojazdów przystosowanych jako taksówka,". Rozporządzenie nie posługuje się więc pojęciem "przeznaczenie pojazdu na taksówkę" lecz używa sformułowania "pojazd przystosowany jako taksówka". To potwierdza ocenę, że termin "przeznaczenie pojazdu" ma inne znaczenie ściśle określone w klasyfikacji pojazdów, a przystosowanie samochodu osobowego na taksówkę nie stanowi zmiany przeznaczenia pojazdu, o jakiej mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia z 26.06.2012 r. Taką interpretację potwierdza też brzmienie § 11 ust. 1 pkt 23 i 24 Instrukcji, które w rubryce rodzaj i rubryce przeznaczenie pojazdu nakazują wpisanie rodzaju i przeznaczenia pojazdu zgodnie z klasyfikacją.

Przyjęcie przez organ w rozpoznawanej sprawie, że mimo istniejącej klasyfikacji pojazdów i przypisania pojęciu "przeznaczenia pojazdów" określonego znaczenia, przez zmianę przeznaczenia pojazdu należy rozumieć też "przeznaczenie samochodu na taxi" w potocznym rozumieniu tego słowa jest błędne. Doszło zatem do naruszenia prawa materialnego – art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. przez uznanie ,że diagnosta miał w wydanym zaświadczeniu obowiązek określenia nowego terminu badania technicznego i że termin ten określił niezgodnie z treścią art. 81 ust. 6 p.r.d. , w sytuacji gdy, zgodnie z § 4 ust. 3 wskazanego rozporządzenia takiego obowiązku nie miał, a wpisanie skróconego terminu następnego badania technicznego było, jak trafnie podnosił pełnomocnik skarżącego obowiązkiem pracownika wydziału komunikacji, który dokonywał w dowodzie rejestracyjnym adnotacji o zarejestrowaniu samochodu jako taksówki.

W ocenie Sądu, nawet przyjęcie odmiennej wykładni i uznanie, że w wydanym zaświadczeniu skarżący powinien wpisać skrócony termin kolejnego badania technicznego pojazdu tj. " do 17 kwietnia 2016 r.", nie dawało podstaw do zastosowania w sprawie art. 84 ust 3 pkt 2 p.r.d. i pozbawienia skarżącego uprawnień diagnosty. Brak jest bowiem przepisu, który w przypadku przeprowadzenia przed zgłoszeniem samochodu jako taksówki badania dodatkowego w celu stwierdzenia, czy pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla taxi , jednoznacznie nakłada na diagnostę obowiązek określenia w zaświadczeniu terminu następnego badania technicznego. Ne pozwala to na uznanie, że diagnosta na dzień wydania zaświadczenia wydał zaświadczenie niezgodnie z przepisami. Art. 82 ust. 2 p.r.d. dotyczy obowiązku diagnosty wpisania kolejnego terminu badania do dowodu rejestracyjnego pojazdu już zarejestrowanego, a § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych /../ pojazdu po zmianie rodzaju, przeznaczenia lub masy pojazdu. Żadna z powyższych sytuacji nie zachodziła w sprawie. Ponadto w takiej sytuacji obowiązkiem organów było wyjaśnienie, jakie ograniczenia w zakresie wpisywania daty kolejnego badania występowały w programie komputerowym z którego diagnosta korzystał oraz przesłuchanie skarżącego na okoliczność przyczyn wpisania w zaświadczeniu daty kolejnego badania technicznego "zgodnie z dowodem rejestr" . Podkreślić należy, że obowiązkiem diagnosty jest rzetelne i profesjonalne wykonanie badań technicznych pojazdów, które polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w przepisach oraz ocenie prawidłowości działania pojazdu. Nie jest rolą diagnostów interpretowanie obowiązujących przepisów. Dlatego jeżeli treść przepisów w zakresie obowiązków, w tym wypadku formalnoprawnych , nie jest jednoznaczna, rozbieżności w tym zakresie nie powinny rodzić sankcji dla diagnosty. Sąd w obecnym składzie podziela stanowisko WSA w Łodzi wyrażone w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. III SA/Łd 1196/13 , że jeżeli zachowanie diagnosty nie było ewidentnym naruszeniem przepisów, to wszelkie wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść diagnosty.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2018 r. sygn.. akt II GSK 1664/16 ( dostępny: www.nsa.gov.pl) stwierdził, że proporcjonalność i adekwatność sankcji administracyjnej nakładanej na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym każdorazowo pozostaje w ścisłym związku ze stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu prowadzonym w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty siłą rzeczy, skoro chodzi o cofnięcie uprawnień, z którymi skorelowane są w oczywisty wręcz sposób konkretne obowiązki, jest i musi być odnoszona do oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym diagnosta uchybił wykonując powierzone mu i ważkie z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego zadania. Zadania i obowiązki te mają walor normatywny – wynikają z przepisów prawa, a mianowicie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów /.../. Rolą organu administracji , a następnie ( ewentualnie) także rolą sądu administracyjnego jest każdorazowe dokonanie oceny, czy występujące w danej sprawie uchybienia mogą dawać podstawę do zastosowania art. 84 ust. 3 p.r.d. , co zawsze wymaga zindywidualizowanej oceny, czy stwierdzone podczas kontroli przez organ administracji publicznej nieprawidłowości rzeczywiście były tego rodzaju, iż obiektywnie mogły stanowić podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji . O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

a.l.