Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie E. S. na doręczone w dniu 19 listopada 2007 r. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2007 r., którym odmówiono sporządzenia uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 12 grudnia 2005 r., stwierdzając, że zażalenie to wniesione zostało w dniu 10 grudnia 2007 r. - z uchybieniem terminu. Na to postanowienie E. S. wniósł zażalenie, w którym wniósł o doręczenie mu wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2005 r. z uzasadnieniem oraz podniósł, że od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] grudnia 2007 r. przebywał w szpitalu, a z odebranym przez żonę odpisem postanowienia z dnia 8 listopada 2007 r. zapoznał się po powrocie ze szpitala.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jakkolwiek z akt sprawy wynika, że zażalenie na postanowienie, którego odpis odebrała żona E. S. w dniu 19 listopada 2007 r., zostało wniesione w dniu 10 grudnia 2007 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie należało uwzględnić.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadniania wyroku z dnia 12 grudnia 2005 r. oddalającego jego skargę w dniu 6 lutego 2006 r. Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 14 marca 2006 r., a w wyniku zażalenia skarżącego zarządzenie to uchylono postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2006 r. Wydanym wcześniej, w dniu 13 kwietnia 2006 r. postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 24 maja 2006 r. Sąd zwrócił się do wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką adwokata o nadesłanie pełnomocnictwa procesowego "pod rygorem skutków procesowych". Pismo to pozostało bez odpowiedzi, wobec czego Sąd I instancji przyjął, że skarżący w postępowaniu tym nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Założenie to, bez wątpienia poczynione przedwcześnie, skoro Sąd nie uzyskał ani oświadczenia skarżącego w tym zakresie, ani jakichkolwiek wyjaśnień od wyznaczonego adwokata, spowodowało, że nieumiejętne samodzielne działania skarżącego były nieskuteczne i doprowadziły do odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosku o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz zażalenia na postanowienie z dnia 29 listopada 2006 r., którym wniosek ten odrzucono. Następnie zaś skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 12 grudnia 2005 r. w piśmie do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2007 r. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r. odmówiono sporządzenia uzasadnienia wyroku, a zażalenie odrzucono, jako wniesione z uchybieniem terminu, postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 r. Nie można wykluczyć, że gdyby skarżący nie występował w sprawie samodzielnie, lecz z pomocą pełnomocnika nie doszłoby choćby do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 8 listopada 2007 r. W zażaleniu tym (z dnia 10 grudnia 2007 r.) skarżący podniósł bowiem, że w czasie do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 listopada 2007 r. przebywał w szpitalu (do dnia [...] grudnia 2007 r.) i nie mógł wcześniej złożyć tego zażalenia. Wskazana przez skarżącego okoliczność mogłaby stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, który powinien zostać złożony w imieniu skarżącego przez pełnomocnika, jaki został ustanowiony postanowieniem Sądu z dnia 13 kwietnia 2006 r. W tym stanie rzeczy należy uznać zażalenie skarżącego z dnia 27 stycznia 2008 r. za usprawiedliwione, skoro Sąd nie uzyskał jednoznacznego oświadczenia skarżącego o rezygnacji z przyznanego prawa pomocy ani od wyznaczonego w sprawie pełnomocnika. Natomiast uznał nienadesłanie przez pełnomocnika pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego za równoznaczne z brakiem udzielenia takiego pełnomocnictwa przez skarżącego.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
