Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2025 r., znak: [...] w przedmiocie legalizacji budynku gospodarczego oddala skargę.

Wojewoda L. decyzją z dnia [...] października 2025r. po rozpatrzeniu odwołania B. S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. L. z dnia [...] września 2025 r. legalizującą P. J. samowolną budowę budynku gospodarczego o wym. 5,67 m x 8,09 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej w miejsc. [...].

Wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał i omówił regulacje prawne.

Wyjaśnił, że po przeprowadzeniu w dniu 18 grudnia 2024r. kontroli obiektów budowlanych na działce nr ewid. [...] w [...], organ I instancji zawiadomieniem z 19 grudnia 2024r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy budynku gospodarczego o wym. 5,67 m x 8,09 m.

Podczas oględzin 17 stycznia 2025 r. ustalił, że jest to budynek murowany z cegły pełnej i pustaków betonowych, z dachem o konstrukcji drewnianej, kryty blachą; odprowadzanie wód deszczowych odbywa się przy pomocy rynien i rur spustowych; budynek wyposażony jest w instalację elektryczną, pełni funkcję gospodarczą, na potrzeby gospodarstwa rolnego; jest w dobrym stanie technicznym; zlokalizowany w odległości od 3,70 m do 4,00 m od ogrodzenia z działką nr ewid. [...]. Inwestor P. J. oświadczył, że budynek wybudował bez uzyskania pozwolenia ani dokonania zgłoszenia w latach 2003 -2004, budowę zakończył w 2004r.

Organ I instancji poza wynikami oględzin uwzględnił także oświadczenia świadków - T. B. i M. J., którzy potwierdzili, że budowa została zakończona w 2004r., a w konsekwencji stwierdził, że od tego czasu minęło co najmniej 20 lat, zaś budynek nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia, dlatego uzasadnione jest przeprowadzenie uproszczonego postępowania legalizacyjnego.

W związku z tym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2025 r. organ I instancji nałożył na inwestora na podstawie art. 49g w zw. z art. 49f ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025r., poz.418, dalej jako "pr. bud.") obowiązek przedłożenia, w zakreślonym terminie określonych dokumentów, w tym ekspertyzy technicznej budynku sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane.

Postanowienie stało się prawomocne, ponieważ zażalenie zostało wniesione po terminie, a organ odmówił przywrócenia terminu (w tych sprawach wyczerpano możliwe środki zaskarżenia, włącznie ze skargami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie).

Wykonując postanowienie inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z ekspertyzą techniczną spornego budynku sporządzoną przez J. G. (mgr. inż. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej), z której wynika, że jego stan techniczny nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z dotychczasowym sposobem użytkowania, także mapę geodezyjną inwentaryzacji powykonawczej wszystkich budynków gospodarczych położonych na działce nr ewid. [...] w [...]

W związku z powyższym, organ I instancji decyzją z 1 września 2025 r. na podstawie art. 49i ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pr. bud. zalegalizował sporną budowę, a organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy, podzielając stanowisko tego organu, że przedłożone przez inwestora dokumenty legalizacyjne są kompletne, co obligowało organ do wydania decyzji o legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

Odnosząc się do ekspertyzy technicznej organ odwoławczy podniósł, że w zakresie kompetencji organu nadzoru budowlanego nie mieści się uprawnienie do sprawdzania jej merytorycznej poprawności, gdyż odpowiedzialność za to ponosi jej autor. Z ekspertyzy wynika, że dach spornego budynku jest pokryty blachą stalową trapezową, a więc nie azbestem (jak zarzuca skarżący), a stan techniczny konstrukcji oceniono jako bardzo dobry (k. 114 akt admin.).

Organ wyjaśnił też, że w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym nie bada się zgodności danej samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako "rozporządzenie ws. w.t.").

W odniesieniu do daty zakończenia budowy (2004 r.) organ podniósł, że ta okoliczność podlegała ustaleniu przed wydaniem postanowienia o przedłożeniu dokumentów legalizacyjnych wskazanych w art. 49g ust. 2 pr. bud., a obecnie ta kwestia nie może być rozpatrywana. Uproszczone postępowanie legalizacyjne ma bowiem charakter etapowy: w pierwszym etapie organ bada dopuszczalność uproszczonego trybu legalizacji i nakłada postanowieniem, wydanym na podstawie art. 49f i 49g pr. bud., na inwestora, właściciela bądź zarządcę obiektu budowlanego określone obowiązki, natomiast na kolejnym etapie organ jest związany tym postanowieniem (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 466/23).

Niezależnie od tego organ wskazał, że datę ustalono na podstawie oświadczeń inwestora i dwóch świadków oraz fotogrametrycznych zdjęć lotniczych pozyskanych od Głównego Geodety Kraju, na których jest widoczna działka nr ewid. [...]; wskazano że zdjęcia dotyczą lat 1988-2024; organ I instancji uwzględnił dwa zdjęcia wykonane w granicznych datach tj. z 5 maja 2003 r. oraz 25 kwietnia 2009 r. (GGK nie wskazał bowiem, by jakieś zdjęcia były wykonywane w okresie pomiędzy tymi datami), co pozwoliło na ustalenie, że sporny budynek powstał w tym okresie. Biorąc pod uwagę, że oświadczenie inwestora o zakończeniu budowy w 2004 r. (k. 19 i 31 akt admin) potwierdziło dwóch świadków - M. J. i T. B., organ I instancji zasadnie uznał tę datę za wiarygodną.

Organ dodał, że choć obowiązek zebrania materiału dowodowego jest niewątpliwie jego obowiązkiem, to jednak organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla niej okoliczności. W przedmiotowej sprawie skarżący podnosi zarzuty dotyczące postępowania wyjaśniającego, ale nie przedstawia żadnych konkretnych dowodów na ich potwierdzenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. S. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem:

(1). art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nieustalenie w jakim celu obiekt został wykonany, kiedy rozpoczęto prace budowlane i kiedy je zakończono oraz kiedy zaczęto użytkowanie budynku; zdaniem skarżącego sporny obiekt został znacznie rozbudowany "niż jego pierwotna forma przedstawiona na szkicu i posiada znacznie inne parametry użytkowe niż w swych założeniach kontrolnych w dniu kontroli", organy pominęły jego rzeczywiste rozmiary, a mianowicie "dobudowane połączenie z obiektem sąsiednim, które jest widoczne na zdjęciach lotniczych"; poza tym połączenie to zostało wykonane z azbestu niebezpiecznego dla środowiska, zdrowia i życia ludzkiego;

(2). art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego o prowadzonym postępowaniu odwoławczym oraz brak pouczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych w sprawie przed wydaniem decyzji;

(3). art 77 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie wniosku dowodowego skarżącego w zakresie daty zakończenia budowy spornego budynku, którą skarżący od początku kwestionował oraz poprzez błędne stwierdzenie, że "od momentu budowy do jej zakończenia upłynęło co najmniej 20 lat", ponieważ organ "posiadał wiedzę o dowodach na samowolę już w 2023 r.";

(4). art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania w sposób burzący zaufanie do władzy publicznej przejawiający się w nieprawidłowym zastosowaniu przepisów regulujących zachowanie minimalnych odległości ścian budynków od granicy działki oraz przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawa oraz poprzez uznanie za wiarygodne oświadczeń świadków, którzy są spowinowaceni z inwestorem (T. B. jest jego szwagrem, a M. J. – ojcem); błędne przyjęcie, że na obecnym etapie nie jest dopuszczalne kwestionowanie daty zakończenia budowy, bowiem postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów reguluje jedynie kwestie proceduralne i nie kończy postępowania, zaś merytorycznym rozstrzygnięciem jest decyzja;

(5). art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony praw nabytych skarżącego, wynikającej z naczelnej zasady demokratycznego państwa prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej;

(6). ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. z 1997r., nr 101, poz. 628 z późn. zm.);

(7). art. 346 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez naruszenie obowiązków informacyjnych dotyczących azbestu;

(8). ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez nieprawidłowe postępowanie z odpadami zawierającymi azbest;

(9). rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 2 kwietnia 2004r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. 2004 nr 71 poz. 649)

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ decyzje organów obu instancji nie naruszają obowiązujących przepisów.

Sprawa dotyczy legalizacji budynku gospodarczego o wskazanych wyżej wymiarach na działce nr ewid. [...] w [...], który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Decyzja została wydana w trybie uproszczonym, a więc na podstawie art. 49f - 49i pr. bud. Zgodnie z art. 49 f ust. 1 pr. bud. - w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia - jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne.

Prawidłowe ustalenie daty zakończenia budowy jest niewątpliwie kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego i zastosowania właściwego trybu legalizacyjnego - zwykłego albo uproszczonego.

Ustalenie tej daty następuje już na początku tego postępowania, co wynika z kolejnych przepisów regulujących etapy postępowania uproszczonego.

Otóż zgodnie z art. 49g ust. 1 pr. bud. - w ramach uproszczonego postępowania legalizacyjnego - organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia jego doręczenia. Do dokumentów legalizacyjnych, o których mowa w ust. 1, stosownie do treści art. 49g ust. 2 pr. bud., należą: 1) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 [o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane]; 2) geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza obiektu budowlanego; 3) ekspertyza sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazująca, czy stan techniczny obiektu budowlanego: a) nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz b) pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Należy podkreślić, że postanowienie to podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia do organu wyższego stopnia (art. 49g ust. 3), a w konsekwencji także do sądu administracyjnego.

Następnie, organ sprawdza wykonanie nałożonych obowiązków (art. 49h).

Stosownie natomiast do art. 49i ust. 1 pr. bud. organ nadzoru budowlanego, w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym, wydaje:

1) decyzję o legalizacji, w przypadku gdy: a) dokumenty legalizacyjne są kompletne lub ich niekompletność została usunięta zgodnie z postanowieniem, o którym mowa w art. 49h ust. 2, oraz b) z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania;

2) decyzję o nakazie rozbiórki, w przypadku: a) nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie wskazanym w postanowieniu, o którym mowa w art. 49g ust. 1, b) niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w art. 49h ust. 2, c) gdy z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub nie pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Decyzja o legalizacji, zgodnie z art. 49i ust. 2 Prawa budowlanego, stanowi podstawę użytkowania obiektu budowlanego.

Ostatni z przytoczonych przepisów obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o legalizacji, jeśli zaistnieją okoliczności wskazane w tym przepisie, tj. gdy organ stwierdzi kompletność dokumentacji legalizacyjnej oraz wynikający z ekspertyzy stan techniczny obiektu niezagrażający bezpieczeństwu. Decyzja legalizująca ma więc charakter związany w stosunku do wydanego na podstawie art. 49g ust. 1 pr. bud. postanowienia, co trafnie zauważyły organy i na co zwracają uwagę sądy administracyjne. "Regulujące uproszczone postępowanie legalizacyjne przepisy pozwalają na wyróżnienie dwóch jego etapów. Po pierwsze - etapu wstępnego, na który składa się wszczęcie tego postępowania oraz wydanie postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, ewentualnie również postanowienia nakazującego zabezpieczenie obiektu budowlanego lub jego części i usunięcie stanu zagrożenia (art. 49f ust. 3 i 4). To na tym etapie organ nadzoru budowlanego ustala dopuszczalność przeprowadzenia uproszczonego trybu legalizacji, w tym bada kluczową przesłankę upływu co najmniej 20 lat od zakończenia budowy oraz nakłada zaskarżalnym postanowieniem określone obowiązki. Po drugie - etapu właściwego (rozpoznawczego), który sprowadza się do oceny kompletności dokumentów legalizacyjnych i stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego, czy stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania, a w konsekwencji wydania decyzji o legalizacji bądź o nakazie rozbiórki. Na każdym z tak wyróżnionych etapów organ nadzoru budowlanego wydaje kończące je rozstrzygnięcie, od którego przysługuje stosowny środek zaskarżenia. Nie budzi wątpliwości, że przejście (...) z etapu wstępnego do etapu rozpoznawczego podyktowane jest koniecznością ostatecznego zakończenie etapu wcześniejszego." (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Po 767/25; wyrok WSA w Rzeszowie z 5 grudnia 2023r., sygn. akt II SA/Rz 466/23 i wyrok NSA z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2101/24). "Ustalając dopuszczalność uproszczonego trybu legalizacji, organ nakłada postanowieniem wydanym na podstawie art. 49f i 49g pr. bud. na inwestora określone obowiązki. Na kolejnym etapie postępowania organ nadzoru budowlanego związany jest wydanym ostatecznym postanowieniem". (zob. wyrok WSA z 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Go 84/25).

Z przytoczonych przepisów i wypowiedzi wynika, że badanie czy w ogóle tryb legalizacyjny uproszczony jest dopuszczalny, a to zależy przede wszystkim od daty zakończenia budowy, następuje przed wydaniem postanowienia na podstawie art. 49g pr. bud. Na kolejnych etapach organ tej kwestii już nie bada, bowiem zgodnie ze wskazanym art. 49i ust.1 pr. bud. organ ma obowiązek wydać decyzję o legalizacji w razie stwierdzenia kompletności dokumentacji legalizacyjnej i stwierdzenia dobrego stanu technicznego obiektu. W tym miejscu należy jednak zastrzec, że odrębną kwestią pozostaje możliwość zmiany trybu uproszczonego na zwykły.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji legalizującej budowę spornego budynku gospodarczego (art. 49i ust. 1 pr. bud.), pozostawało w obrocie prawnym ostateczne postanowienie wydane na podstawie art. 49g ust. 1 i 2 pr. bud. Jednocześnie z akt wynika, że inwestor wykonał nałożone tym postanowieniem obowiązki przedkładając ekspertyzę techniczną istniejącego budynku gospodarczego sporządzoną przez mgr inż. J. [...] posiadającego odpowiednie uprawnienia (k.118 akt admin.), oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k.119 akt admin.) oraz mapę geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej budynków gospodarczych (k.121 akt admin.).

Organ prawidłowo na tym etapie ograniczył analizę sprawy wyłącznie do zbadania kompletności złożonej dokumentacji oraz wniosków ekspertyzy, a stwierdzając, że inwestor wykonał nałożone obowiązki, a z ekspertyzy wynika, że stan techniczny budynku nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu zgodnie z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem ubytkowania, zasadnie wydał decyzję o legalizacji. Na tym etapie data zakończenia robót nie podlegała już badaniu. W związku z tym podniesione w odwołaniu, jak i w skardze zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia tej okoliczności (pkt 1, 3, 8) nie mogły być uwzględnione, bowiem nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Skarżący miał prawo kwestionować datę zakończenia budowy wnosząc skutecznie środki zaskarżenia od postanowienia wydanego na podstawie art. 49g ust. 1 pr. bud. W sytuacji, gdy postanowienie to stało się ostateczne, zarzuty w tym zakresie nie miały znaczenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji na podstawie art.49i ust. 1 pr. bud.

Ubocznie należy podnieść, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, by budowa zakończyła się później niż w 2004r., jak przyjęły organy. Skarżący powinien był przedstawić dowody potwierdzające tę okoliczność. Jakkolwiek zasadniczo to na organach spoczywa obowiązek przeprowadzenia z urzędu, a więc z własnej inicjatywy wszechstronnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia (art. 7, 77, 80 k.p.a.), to jednak nie zwalnia to strony postępowania z obowiązku należytej dbałości o własne interesy, co przejawia się przede wszystkim w inicjatywie dowodowej i współpracy z organem w celu ustalenia jak najpełniejszego rzeczywistego stanu sprawy. W sytuacji, gdy organ przeprowadził kluczowe dowody i na ich podstawie dokonał ustaleń, w interesie skarżącego leżało wskazanie dodatkowych źródeł dowodowych, które uzasadniałyby odmienne ustalenia. W odwołaniu skarżący domagał się jedynie, by organ zwrócił się do "Głównego Geodety Kraju o zdjęcia z właściwego okresu lat, w których mógł powstać przedmiotowy budynek", bowiem "zdjęcia wykorzystano z innego zakresu lat, które organ miał w posiadaniu z innego postępowania wobec działki sąsiedniej, w której był sprawdzany inny zakres dat". Odnosząc się do tego żądania organ odwoławczy wyjaśnił, że choć stanowiące materiał dowodowy lotnicze zdjęcia fotogrametryczne (k.68-69 akt admin.) dotyczyły innej działki, to jednak widać na nich wyraźnie działkę, na której znajduje się sporny budynek, a ponadto zdjęcia dotyczą okresu 1988-2024 (k.71 akt admin.), a więc mogły stanowić wiarygodne źródło dowodowe w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. (sformułowanego w pkt 4) dotyczącego niezgodności spornego budynku z przepisami rozporządzenia ws. w.t. oraz z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy podnieść, że w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym tych kwestii się nie bada; nie ma bowiem w tym postępowaniu podstaw prawnych do żądania od inwestora spełnienia wymagań innych niż wynikające z art. 49g i art. 49i pr bud. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 kwietnia 2025r., sygn. akt II SA/Go 84/25; wyrok WSA w Szczecinie z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 416/23).

Wbrew zarzutom skargi, dach spornego budynku gospodarczego nie jest azbestowy, lecz jest pokryty blachą trapezową, co wynika zarówno z protokołu oględzin z 17 stycznia 2025r. (k.19), kontroli z 18 grudnia 2024r. (budynek G3, k.15v), jak i ekspertyzy (k. 115). Skarżący myli ten budynek z innym budynkiem gospodarczym, oznaczonym w protokole kontroli i załączonych do niego zdjęciach nr [...] – "z pokryciem z eternitu" (k.15v). Sporny budynek wbrew temu, co zdaje się sugerować w pkt 2. skarżący, nie jest częścią budynku G2, ani żadnego innego znajdującego się na tej samej działce. Jest to samodzielny, odrębny obiekt budowlany, pomimo tego, że jest usytuowany pomiędzy dwoma innymi budynkami (G2 i G4, k.10), które - co należy podkreślić - nie są przedmiotem zaskarżonej decyzji, ani niniejszego postępowania sądowo administracyjnego. Kwestia pokrycia azbestem dachu budynku G2 może być zgłaszana odrębnie odpowiednim organom, ale w rozpatrywanej sprawie nie ma ona znaczenia. W związku z tym nietrafne są zarzuty skarżącego dotyczące niebezpieczeństwa, jakie stwarza sporny budynek z tego względu, że posiada dach azbestowy. Nie można więc mówić o naruszeniu (przez ich pominięcie) przepisów z zakresu ochrony środowiska i używania wyrobów azbestowych (zarzuty z pkt.2, 6 - 9), ani konstytucyjnych praw skarżącego (pkt 5).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. (pkt 2) należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby naruszenie przez organ odwoławczy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tylko w takim przypadku to naruszenie mogłoby stanowić wadę skutkującą usunięciem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skarżący formułując zarzut nie wskazał, jakich czynności dowodowych zamierzał dokonać przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, nie wskazał żadnych nowych dowodów nawet w skardze.

W świetle powyższego zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a w konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.