Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 446/20 w sprawie ze skargi A.K. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Muzeum [...] w K. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz A. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 17 czerwca 2020 r., II SA/Gl 446/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach w sprawie ze skargi A.K. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z [...] stycznia 2020 r., nr [...], w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Muzeum [...] w K., w pkt 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, Zarząd Województwa [...] ww. uchwałą wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. 2019, poz. 512 ze zm., Usw), art. 15 ust. 6 pkt 3 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. 2018, poz. 1983 ze zm., Uopdk) w zw. z art. 70 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 2019, poz. 1040 ze zm., K.p.) odwołał A.K. ze stanowiska dyrektora Muzeum [...] z dniem 29 stycznia 2020 r. Organ ten stwierdził, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy, z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia i zobowiązał odwoływaną do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w czasie okresu wypowiedzenia, a w pozostałym okresie zwolnił ją z obowiązku świadczenia pracy.

W pkt I uzasadnienia przedmiotowej uchwały organ stwierdził, że odwoływana A.K. naruszyła przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2019, poz. 869 ze zm.), tj.:

- 1) art. 34 poprzez niepodanie do publicznej wiadomości stawek opłat za wynajmowane powierzchnie zawartych w wydanych przez siebie jako dyrektora muzeum zarządzeniach wewnętrznych, kryteriów stosowania odstępstw od bazowych cenników najmu powierzchni, tj. informacji dotyczących zasad odpłatności za świadczone usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 5 lit c powołanego przepisu;

- 2) art. 42 ust. 5 poprzez nienaliczenie kar umownych z tytułu nieprzedstawienia przez wykonawcę oryginału lub uwierzytelnionej kopii polisy odpowiedzialności cywilnej wraz z dowodem jej opłacenia, zgodnie z wymaganiami umownymi, na cały okres realizacji danej umowy;

- 3) art. 44 ust. 3 pkt 3 poprzez dokonanie wydatku w wysokości wyższej niż wynikająca z wcześniej zaciągniętego zobowiązania; powyższe dotyczyło: a) pokrycia przez Muzeum wynagrodzenia wykonawcy w wysokości 700 zł brutto wraz z kosztami noclegu na kwotę 160,00 zł oraz kosztami poniesionymi tytułem refundacji kosztów podróży prelegenta w wysokości 197,00 zł, co było niezgodne z zapisami zawartej umowy o dzieło nr 644/18 z 10 czerwca 2018 r.; b) pokrycia przez Muzeum kwoty miesięcznego abonamentu za luty 2019 r. z tytułu pielęgnacji zielonych ścian w pełnej wysokości, tj. 1 500,00 zł netto, pomimo iż umowę zawarto w dniu 22 lutego 2019 r. i czynności objęte zakresem umowy wykonywane były tylko w okresie od 22 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r., tj. w okresie krótszym niż miesięczny.

W pkt II motywów podjętej uchwały organ wskazał, że A.K. naruszyła przepisy ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. 2019, poz. 351 ze zm.), tj.:

1) art. 4 ust. 1 poprzez księgowanie operacji na koncie 280 "odpisy aktualizujące rozrachunki niezgodnie z zasadami klasyfikacji zdarzeń na kontach syntetycznych opisanymi w obowiązującej Polityce rachunkowości;

2) art. 20 ust. 1 poprzez brak ujęcia w ewidencji księgowej zasądzonych na rzecz Muzeum przez Sąd Rejonowy K. wyrokiem z 25 stycznia 2018 r., doręczonym w dniu 8 czerwca 2018 r., odsetek od wymagalnej należności oraz kosztów zastępstwa procesowego w okresie, w którym te zdarzenia wystąpiły.

W pkt III uzasadnienia uchwały podniesiono, że doszło do naruszenia § 2 ust. 2 pkt 21 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 26 lipca 2016 r. w sprawie protokołu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (Dz. U. poz. 1128) w zw. z art. 91 ust. 2a Prawa zamówień publicznych poprzez brak wykazania w wykazie załączników do protokołu postępowania oświadczenia pracownika Muzeum dotyczącego określenia standardów jakościowych oraz kosztów cyklu życia w opisie przedmiotu zamówienia na dostawę i montaż przemysłowych osuszaczy (sprawa nr [...]).

W pkt IV uzasadnienia uchwały stwierdzono brak należytego nadzoru A.K. nad mieniem jednostki w zakresie dysponowania elementami demontowanych wystaw czasowych zarówno przekazywanych do magazynu, jak i tych przekazywanych do utylizacji, co organ uznał za brak należytego zarządzania nad mieniem Muzeum, naruszający w szczególności art. 17 oraz art. 27 ust. 1 Uopdk.

W pkt V uzasadnienia uchwały organ zawarł "Wnioski z przeprowadzonych czynności doradczych przez Wydział Audytu Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], wskazujące na brak należytej kontroli zarządczej". Organ w tym zakresie stwierdził, że "W trakcie oceny systemu kontroli zarządczej funkcjonującej w Muzeum [...] w K., ze szczególnym uwzględnieniem efektywności działania, gospodarności i celowości dokonywanych wydatków (stosownie do art. 68 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy o finansach publicznych, Zespół audytujący Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wskazuje na występowanie istotnych słabości w systemie kontroli zarządczej ...".

Wyrokując w sprawie II SA/Gl 446/20 WSA w Gliwicach kolejno wskazał, że w skardze powyższą uchwałę A.K. – reprezentowana przez pełnomocnika – wniosła o stwierdzenie jej nieważności i przyznanie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 Uopdk poprzez zaniechanie przez Zarząd Województwa [...] zasięgnięcia opinii co do jej odwołania ze stanowiska dyrektora Muzeum [...], właściwych ze względu na rodzaj działalności instytucji kultury, stowarzyszeń twórczych, a także przepisów art. 106 § 1 - § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) w zw. z art. 15 ust. 3 Uopdk oraz przepisu § 8 ust. 3 Statutu Muzeum [...] (uchwała nr [...] z 20 października 2010 przez Sejmik Województwa [...]) w uzgodnieniu z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz § 5 ust. 1 umowy z 15 września 2005 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa – Ministrem Kultury, a Województwem [...] o wspólnym prowadzeniu jako wspólnej instytucji kultury Muzeum [...] w K. poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały, pomimo braku zgody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 15 ust. 6 pkt 3 Uopdk przez odwołanie jej ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] pomimo braku naruszenia przez nią przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem, a także zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., oraz zasady praworządności i legalności określonej w art. 7 Konstytucji RP, przez bezpodstawne utajnienie części uzasadnienia uchwały oraz nadużycie kompetencji kontrolnych, tzn. prowadzenie kontroli w celach innych niż przepisami przewidziane.

Dalej w wyroku II SA/Gl 446/20 przywołano, że w odpowiedzi na skargę, Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie. Organ ten wskazał, że przy odwołaniu skarżącej ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] w K. postąpił zgodnie z trybem postępowania przewidzianym w Uopdk, tj. zwrócił się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z prośbą o zaopiniowanie i uzgodnienie odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] w K., a także zwrócił się o opinię w tej sprawie do Komisji Zakładowej [...] działającej przy Muzeum [...] w K. oraz do stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję kultury. Organ ten wywodził, że wypełnił procedurę dotyczącą odwołania dyrektora instytucji kultury, zaś analiza akt nie potwierdza zarzutów skarżącej dotyczących braku zgody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rozwiązanie stosunku pracy z Dyrektorem Muzeum [...] w K., przeciwnie, stanowi dowód na okoliczność spełnienia warunków art. 15 Uopdk.

Na rozprawie skarżąca i organ - reprezentowani przez pełnomocników - podtrzymali dotychczasowe stanowiska w sprawie.

WSA w Gliwicach opisanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę.

Sąd pierwszej instancji wpierw zrekapitulował treść powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepisów – art. 41 ust. 6 Usw oraz art. 15 ust. 6 pkt 3 Uopdk, przyjmując podwójny charakter aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej o charakterze publicznym i dopuszczalność skargi sądowoadministracyjnej na taki akt.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że organ województwa podejmujący kwestionowaną uchwałę dopuścił się naruszenia art. 15 ust. 1 Uopdk i ta okoliczność uzasadniała – w jego przekonaniu – uwzględnienie wniesionej skargi. Z uwagi na to, że w art. 15 ust. 1 Uopdk wyraźnie jest mowa o obowiązku zasięgnięcia opinii stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję, zdaniem tegoż sądu – nie mogło ulegać wątpliwości, że w przypadku takiej instytucji kultury jak Muzeum [...], konieczne było uzyskanie opinii, działających na terenie województwa [...]: Stowarzyszenia Oddział [...] i Stowarzyszenia [...] Oddział [...]. Sąd pierwszej instancji uznał za niewystarczające zwrócenie się o opinię w niniejszej sprawie do Klubu [...] w K. Zdaniem sądu pierwszej instancji art. 15 ust. 1 Uopdk nie przewiduje możliwości ograniczenia się w tym zakresie tylko do wybranych przez organ stowarzyszeń zawodowych i twórczych, a wręcz przeciwnie, wynika z jego treści obowiązek uzyskania opinii od wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych (na terenie województwa [...]), właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Uzyskanie przez organ opinii Fundacji [...] – zdaniem sądu pierwszej instancji – nie miało w tej sprawie znaczenia, gdyż cytowany wyżej przepis wyraźnie stanowi o obowiązku zasięgnięcia opinii stowarzyszeń, wykluczając tym samym zastępowanie ich opinii, opiniami innych podmiotów, w tym fundacji.

W ocenie sądu pierwszej instancji organ nie był jednak zobowiązany do uzyskania zgody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w tym zakresie zastosowanie znajduje bowiem art. 15 ust. 4 Uopdk, według którego organizator odwołuje dyrektora samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 16 ust. 2, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. W przedmiotowej sprawie nie ma więc zastosowania, wskazany przez skarżącą w uzasadnieniu skargi, art. 15 ust. 3 tej ustawy, który dotyczy powołania i odwołania dyrektora państwowej instytucji kultury, a zatem nie może być odnoszony do samorządowej instytucji kultury. Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, że co się tyczy przywołanych w skardze § 8 ust. 3 Statutu Muzeum [...] oraz § 5 ust. 1 umowy z dnia 15 września 2005r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa - Ministrem Kultury a Województwem [...] w sprawie prowadzenia jako wspólnej instytucji kultury - Muzeum [...] w K., to nie mogą one modyfikować przepisu rangi ustawowej, zawartego w art. 15 ust. 4 Uopdk. Sąd a quo ubocznie zauważył, że błędnie organ województwa w odpowiedzi na skargę wywodził, jakoby Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyraził zgodę na odwołanie skarżącej ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] w K., albowiem organ naczelny tę kwestię pozostawił do uznania Zarządowi Województwa [...]. Jednocześnie Minister wskazywał, że jego zdaniem, "nieprawidłowości wykazane w Muzeum [...] w K. podczas przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] kontroli i audytu, nie stanowią na obecną chwilę wystarczającej przesłanki do odwołania dyrektora Muzeum na podstawie art. 15 ust. 6 pkt 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej". Z powyższego – w ocenie sądu pierwszej instancji – wynika, że w piśmie tym została zawarta opinia w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska, a nie zgoda na jej odwołanie.

W ocenie WSA w Gliwicach zasadnie skarżąca podniosła, że nie jest prawidłowe enigmatyczne wskazanie jako podstaw jej odwołania, wniosków z przeprowadzonych czynności doradczych Wydziału Audytu Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w zakresie punktu V uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Brak konkretyzacji w tym zakresie zarzutów naruszenia prawa oceniono jako złamanie zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP, w tym zwłaszcza zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2) oraz zasad legalności i praworządności – art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem sądu pierwszej instancji w konsekwencji przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, stwierdzić należało wystąpienie przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ – Zarząd Województwa [...] zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie:

art. 15 ust. 1 Uopdk w zw. z art. 147 § 1 Ppsa (podstawa z art. 174 pkt 1 Ppsa), przez uwzględnienie skargi, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu wskutek błędnej wykładni, że organizacje do których organ zwrócił się o wyrażenie opinii w sprawie podjęcia uchwały o odwołaniu skarżącej ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] w K. nie spełniały warunków tego przepisu, co oznaczało dodatkowo całkowite pominięcie istoty sprawy dot. przyczyn odwołania, a w rezultacie narusza przepis 151 Ppsa, którego sąd pierwszej instancji błędnie nie zastosował, chociaż zachodziły przesłanki do oddalenia skargi;

art. 147 § 1 Ppsa w zw. z art. 33 § 2 Ppsa przez brak rozstrzygnięcia w kwestii udziału organizacji społecznej w postępowaniu na prawach strony, co skutkowało błędnym niezastosowaniem art. 151 Ppsa, gdyż w takim przypadku nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały określone w art. 147 § 1 Ppsa (podstawa z art. 174 pkt 2 Ppsa). Taki stan sprawy uzasadnia także zarzut naruszenia przepisów postępowania przez błędne ustalenie przez sąd stanu faktycznego w zakresie podmiotów uczestniczących w postępowaniu;

art. 141 § 4 poprzez brak jakichkolwiek ustaleń odnośnie stanu faktycznego będącego podstawą skarżonego kasacyjnie rozstrzygnięcia, co skutkowało błędnym niezastosowaniem art. 151 Ppsa (podstawa z art. 174 pkt 2 Ppsa).

Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie uzasadnienie wyroku dowodzi, że sąd pierwszej instancji nie poczynił własnych ustaleń faktycznych, a zawarł w nim jedynie ocenę prawną przepisów. Tym samym ocena zaskarżonego wyroku pod kątem przyjętych w nim ustaleń faktycznych jest niemożliwa. Zaskarżony kasacyjnie wyrok i jego uzasadnienie nie spełniać ma wymagań formalnych, zarzucono całkowity brak opisu ustaleń WSA w Gliwicach, jakie legły u podstaw rozstrzygnięcia, co powoduje, że to naruszenie uniemożliwiło organowi postawienie zarzutów odnośnie niektórych naruszeń przepisów procesowych (zgodnie z art. 174 pkt 2), a wyrok nie nadaje się do zweryfikowania w toku instancji. Tymczasem zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2020 r., II OSK 3397/19, oraz w świetle uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 Ppsa), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja ma właśnie miejsce w odniesieniu do zaskarżonego kasacyjnie wyroku WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2020 r.;

art. 151 Ppsa polegające na tym, że przepis ten nie został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinien być zastosowany wobec niespełnienia się przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały określonej w art. 147 § 1 Ppsa, a w rezultacie uwzględnienie przez WSA w Gliwicach skargi w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinna być oddalona (podstawa z art. 174 pkt 2 Ppsa);

art. 147 § 1 Ppsa i art. 141 § 4 Ppsa poprzez nierozpoznanie merytorycznych przyczyn odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] świadczących o występowaniu naruszeń prawa w stopniu determinującym wynik postępowania, tj. nie pozwalającym na piastowanie przez skarżącą funkcji dyrektora tej instytucji, brak ustaleń faktycznych odnośnie tej kwestii meritum, a zamiast tego oparcie rozstrzygnięcia na błędnie i niewłaściwie wykładanym art. 15 ust. 1 Uopdk odnośnie wyrażenia opinii przez organizacje społeczne, co skutkowało naruszeniem art. 151 Ppsa poprzez jego niezastosowanie (podstawa z art. 174 pkt 2 Ppsa). W kontekście zarzutu ad. 3, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku opis (recenzja) przyczyn odwołania skarżącej przedstawionych przez organ administracji zajmuje cztery strony tekstu (str. 1-4), a w ocenie prawnej (strona 12, akapit 3 uzasadnienia wyroku) sąd na końcu stwierdza jedynie, odnosząc się tylko do pkt 5 zarzutów i jego uzasadnienia, że "pominięcie konkretyzacji zarzutów naruszenia prawa stanowi złamania zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP - art. 2 i art. 7", co pozostaje w jawnej sprzeczności i jest dowodem nierozpoznania merytorycznego sprawy. Dodatkowo całkowity brak ustaleń faktycznych w tych kwestiach dowodzi tego, że sąd pierwszej instancji zbagatelizował okoliczności leżące u podstaw odwołania skarżącej ze stanowiska, nie ustalił stanu faktycznego, a ocena wyrażona w końcowym zdaniu uzasadnienia jest całkowicie pozbawiona podstaw, i pozostaje w opozycji do materiału dowodowego - podstawę odwołania skarżącej ze stanowiska stanowiły bowiem szeroko opisane i przytoczone na uzasadnienie decyzji zarzuty (okoliczności), które w recenzji przebiegu postępowania (a nie w ustaleniach faktycznych) sąd pierwszej instancji zauważył i wymienił na 4 stronach. Zatem konstatacja zawarta w uzasadnieniu wyroku z 17 czerwca 2022 r. o tym, że - w punkcie V - zarzut odwołania z stanowiska nie był wystarczająco skonkretyzowany jest zwyczajnie pozbawiona racji, już same pozostałe przyczyny odwołania w pełni uzasadniały podjęcie przez Zarząd Województwa zaskarżonej uchwały;

art. 147 Ppsa, art. 15 ust. 1 Uopdk i art. 141 § 4 Ppsa poprzez nieprawidłowe, gdyż nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, uznanie, że treść zaskarżonej uchwały zarządu województwa nie posiadała dostatecznego uzasadnienia (podstawa z art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa);

art. 15 Uopdk przez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na wadliwym przyjęciu, że akt odwołania dyrektora instytucji kultury nie miał uzasadnionych przyczyn, podczas gdy w uchwale w sprawie odwołania przytoczono podstawy prawne świadczące o wystąpieniu merytorycznych przyczyn odwołania, a także uzasadnienie tej uchwały przemawia za zasadnością "decyzji" Zarządu Województwa [...] spełniającej wszystkie warunki prawnej poprawności (podstawa z art. 174 pkt 1 Ppsa).

Na podstawie art. 176 Ppsa w zw. z art. 185 § 1 Ppsa skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpatrzenie skargi na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Ponadto w zw. z zarzutem ad. 2 i ad. 3 wniesiono o: zobowiązanie sądu pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego, w tym do: przedstawienia stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, ustalenia, w którym dniu organizacja społeczna złożyła wniosek do tego sądu o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu na prawach strony, w stosunku do której nie zostało wydane postanowienie o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu, w tym celu także przesłuchanie A. C. obecnej na rozprawie 17 czerwca 2020 r., ustalenia statusu tej organizacji, zbadanie spełnienia warunków udziału w tym postępowaniu, umożliwienie organowi możliwości rozpatrzenia, czy za udziałem organizacji społecznej w postępowaniu przemawiają jej cele statutowe i przemawia za tym interes społeczny, tj. czego dotyczył wniosek organizacji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skoro stanowisko w charakterze opinii odnośnie odwołania A.K. wyraziło Stowarzyszenie [...], które według sądu pierwszej instancji jest właściwe w sprawie i było ono wyrażone w oficjalnym piśmie Prezesa Stowarzyszenia M. N. legitymowanego do reprezentowania w/w Stowarzyszenia, publicznie udostępnione, to nie było żadnych powodów, aby dodatkowo występować o zajęcie stanowiska przez to samo Stowarzyszenie.

W ocenie Zarządu Województwa [...] wypełnił on literalną treść przepisu art. 15 Uopdk zapoznając się z opiniami stowarzyszeń wymienionych w tym przepisie - zwracając się uprzednio w formie pisemnej o zajęcie stanowiska. Jak wynika z charakterystyki tych podmiotów popartej wpisami w dokumentach rejestrowych, są one podmiotami funkcjonującymi na obszarze działania organizatora, zaś zakres ich działalności związany jest z rodzajem działalności prowadzonej przez instytucje kultury. Zamiar odwołania uzgodniono także z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie można podzielić stanowiska WSA w Gliwicach stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku, że Klub [...] w K., a także Fundacja [...] w K. nie spełniały warunku stowarzyszeń artystycznych i twórczych, o którym mowa w art. 15 ust. 1 Uopdk. Zważywszy na to, że zarówno na gruncie doktrynalnym, jak też w orzecznictwie stanowisko odnośnie rozumienia statusu stowarzyszeń w kontekście stosowania art. 15 ust. 1 Uopdk jest niejednolite, brak jest dostatecznych podstaw do uznania, że Klub [...] w K., a także Fundacja [...] w K. nie są podmiotami kultury, o jakich mowa w tym przepisie. Wobec powyższego nie można też zasadnie przyjąć, że Zarząd Województwa [...] podejmując uchwałę w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska dyrektora Muzeum [...] w K. działał w sposób sprzeczny z prawem. Z tej przyczyny zaskarżony wyrok nie spełniać ma kryteriów dla uznania go za trafny, słuszny i odpowiadający stanowi faktycznemu sprawy.

W odpowiedzi skarżącej na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

Zdaniem skarżącej samo zajęcie stanowiska przez Stowarzyszenie [...] w kwestii jej odwołania ze stanowiska dyrektora muzeum, skoro nie stanowiło elementu procedury prowadzącej do odwołania, nie może być uznane za zasięgnięcie przez Zarząd Województwa [...] opinii. Po pierwsze sformułowanie "zasięgnięcia opinii" wymaga zwrócenia się przez organ do danego podmiotu ze wskazaniem przyczyn planowanego odwołania, a po drugie opinia taka musi być przedstawiona organowi, który w tym wypadku (Zarząd Województwa [...]) ma charakter kolegialny – przed podjęciem decyzji o odwołaniu. Zdaniem skarżącej żadna z tych czynności nie miała miejsca, a adresatem pisma Stowarzyszenie [...] z 22 listopada 2019 r. był Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (negatywnie zresztą opiniujący odwołanie dyrektora Muzeum).

Podczas rozprawy prowadzonej w trybie on line, pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska prezentowane w sprawie.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu eksponował nietrafność sformułowań znajdujących się na s. 11 zaskarżonego wyroku co do katalogu podmiotów, których opinie organ powinien zasięgnąć przed pojęciem uchwały w przedmiocie odwołania dyrektora muzeum. Jako wadliwe ocenił działanie sądu pierwszej instancji w kwestii dopuszczenia do udziału organizacji społecznej, której przedstawicielka takie żądania miała zgłaszać w toku rozprawy.

Pełnomocnik skarżącej wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej zaznaczył, że opinia Stowarzyszenia [...] nastąpiła poza wymaganą art. 15 ust. 1 Uopdk procedurą. Poinformował, że skarżącą w toku postępowania związanego z sygnalizowanymi nieprawidłowościami w działaniu Muzeum [...] przesłuchiwano jedynie w charakterze świadka.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W myśl art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Taka sytuacja – zdaniem Sądu Naczelnego, zachodzi w przedmiotowej sprawie. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 190 zd. 2 Ppsa).

A. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 147 § 1 Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny, sąd stwierdza wówczas nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przedmiotowej sprawie WSA w Gliwicach rozpoznając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 6 Ppsa, stwierdził jej nieważność, dochodząc do przekonania, że została ona podjęta z naruszeniem prawa. O tym, czy takie przekonanie sądu pierwszej instancji była trafne, i że doszło do takiego naruszenia prawa, które ma większy stopień niż nieistotne naruszenie prawa, przekonać się można dopiero, gdy zostaną rozstrzygnięte kwestie skuteczności naruszenia innych przepisów, podniesione w odrębnych podstawach kasacyjnych.

B. Ta sama uwaga odnosi się do zarzutu naruszenia przepisu art. 151 Ppsa, z którego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd wojewódzki naruszył by ten przepis, gdyby w motywach swego wyroku doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, ale ją uwzględnił. Naruszenie przepisów art. 147 § 1 oraz art. 151 Ppsa zawsze jest następstwem uchybienia innym przepisom i nie może stanowić skutecznie samoistnej podstawy kasacyjnej.

C. Zarzut błędnej wykładni art. 15 Uopdk sformułowany w pkt 7) podstaw kasacyjnych nie poddaje się kontroli, w samej zaś skardze kasacyjnej dodatkowo nie zawarto uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej, które pozwoliłoby dokonać kontroli zaskarżonego wyroku w oczekiwanym przez skarżącego kasacyjnie aspekcie. Art. 15 Uopdk dzieli się na kilka ustępów. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 2 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, 21 kwietnia 2022 r., III OSK 4490/21, 22 kwietnia 2022 r., II OSK 1059/19; CBOSA.nsa.gov.pl). Skoro obowiązkiem skarżącego kasacyjnie podnoszącego zarzut wykładni oznaczonego przepisu, jest precyzyjnie ów przepis prawa wskazać, a nie jest rolą Sądu Naczelnego zastępowanie strony, reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika, w prawidłowym pod względem formalnym skonstruowaniu podstawy kasacyjnej, to tak określona podstawa kasacyjna nie poddaje się kontroli.

D. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te składniki uzasadnienia zaskarżony wyrok zawiera, wbrew skarżącemu kasacyjnie organowi. WSA w Gliwicach zrekapitulował treść i motywy zaskarżonej uchwały Zarządu Województwa [...] oraz przytoczył zarzuty skargi oraz stanowisko strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na skargę. Zupełnie odrębną kwestią jest to, czy meriti sąd wojewódzki prawidłowo przesądził o naruszeniu przez organ przepisów prawa.

Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w tym przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 Ppsa) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 Ppsa, jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W orzecznictwie NSA zauważa się, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, CBOSA.nsa.gov.pl). Uogólniając, należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Zaskarżony wyrok – wbrew zarzutowi kasacyjnemu – poddaje się kontroli. Nie są przy tym skuteczne zarzuty odnoszące się do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a stanowiące polemikę z motywami tegoż orzeczenia, względnie podnoszenie, iż sąd nie ustalił stanu faktycznego sprawy.

E. Zasadnicze znaczenie ma zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 Uopdk przez jego błędną wykładnię, a sprowadzającą się do przyjęcia, że organizacje, do których zwrócił się organ o wyrażenie opinii – "nie spełniały warunków tego przepisu", zarzut ten w skardze kasacyjnej powiązano także z przepisami art. 147 § 1 i i art. 151 Ppsa. Gwoli ścisłości sąd pierwszej instancji przekonanie o skuteczności skargi zbudował wokół stwierdzenia o nieadekwatności podmiotów, których opinii organ zasięgnął, przed podjęciem aktu (zaskarżonej uchwały) odwołania skarżącej ze stanowiska dyrektora Muzeum [...]. W ocenie tegoż sądu konieczne było uzyskanie opinii, działających na terenie województwa [...]: Stowarzyszenia [...] Oddział Ś. i Stowarzyszenia [...] Oddział G., zaś za niewystarczające uznano zwrócenie się o opinię do Klubu Niezależnych Stowarzyszeń [...] w K. Zdaniem sądu pierwszej instancji art. 15 ust. 1 Uopdk nie przewiduje możliwości ograniczenia się w tym zakresie tylko do wybranych przez organ stowarzyszeń zawodowych i twórczych, a wręcz przeciwnie, wynika z jego treści obowiązek uzyskania opinii od wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych (na terenie województwa [...]), właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Uzyskanie przez organ opinii Fundacji [...] w ocenie sądu pierwszej instancji nie miało w sprawie znaczenia, gdyż cytowany wyżej przepis wyraźnie stanowi o obowiązku zasięgnięcia opinii stowarzyszeń, wykluczając tym samym zastępowanie ich opinii, opiniami innych podmiotów, w tym fundacji. Pogląd ten zwalcza skarżący kasacyjnie organ, w ocenie Sądu Naczelnego zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 1 Uopdk nie jest skuteczny.

F. W sprawie kluczowe znaczenie ma wykładnia przepisów art. 15 ust. 1 Uopdk, który stanowi, że: "Dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zasięganie opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie jest konieczne w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu, o którym mowa w art. 16". Z przywołanych przepisów wynika zatem obowiązek organizatora – w przedmiotowej sprawie Zarządu Województwa [...] – poprzedzenia aktu odwołania dyrektora instytucji kultury zasięgnięciem opinii dwojakiego rodzaju podmiotów: "związków zawodowych działających w tej instytucji kultury" oraz "stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję". Nie jest kwestionowane, że organ zasięgnął opinii Komisji Zakładowej [...] działającej w przy Muzeum [...] w K. Słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że niewystarczające było zasięgnięcie opinii Klubu [...] w K.

Okolicznością, której wprawdzie sąd wojewódzki nie eksponował w motywach zaskarżonego wyroku, a która ma – w ocenie Sądu Naczelnego w tym składzie – zasadnicze znaczenie, jest to, że organ aktu odwołania dyrektora muzeum nie poprzedził obligatoryjnym zasięgnięciem opinii "stowarzyszenia zawodowego właściwego ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję". W sprawie należy uwzględnić regulacje zawarte w ustawie z 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. 2019, poz. 917 ze zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 cyt. ustawy "Pracownicy zatrudnieni w muzeach na stanowiskach, na których realizuje się zadania związane z: 1) gromadzeniem i naukowym opracowywaniem zbiorów, 2) urządzaniem wystaw i udostępnianiem zbiorów do celów edukacyjnych i naukowych, 3) organizowaniem badań i ekspedycji naukowych, w tym archeologicznych, 4) prowadzeniem działalności edukacyjnej, artystycznej, upowszechniającej kulturę lub wydawniczej - tworzą zawodową grupę [...]". Innymi słowy, skoro ustawa o muzeach przewiduje istnienie zawodowej grupy – [...], to stowarzyszenie grupujące takie osoby, jest stowarzyszeniem właściwym w rozumieniu art. 15 ust. 1 zd. 1 Uopdk, a którego opinię organizator winien obligatoryjnie zasięgnąć przed podjęciem aktu odwołania dyrektora muzeum. Bezsporne jest, że jakakolwiek fundacja jest na gruncie prawa polskiego odrębnym podmiotem od stowarzyszenia, nie ma zatem znaczenia z punktu widzenia prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 Uopdk – i rację w tym względzie ma sąd pierwszej instancji – okoliczność zasięgania przez organ opinii w kwestii odwołania dyrektora muzeum takiego podmiotu jak Fundacja [...] w K.

G. Bezsporne jest także, że organ opinii właściwego stowarzyszenia zawodowego, przed pojęciem zaskarżonej uchwały (aktu odwołującego dyrektora muzeum) nie zasięgnął. Trafnie w odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślono, że sam fakt zajęcia stanowiska przez Stowarzyszenie [...] w kwestii odwołania skarżącej ze stanowiska dyrektora Muzeum [...] w formie jego opublikowania na stronie internetowej tegoż stowarzyszenia, nie oznacza wyczerpania trybu z art. 15 ust. 1 Uopdk. Słusznie także w odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreśla się, że zasięgnięcie opinii polega na elementach współdziałania, gdzie organizator zwraca się do właściwego podmiotu (tu stowarzyszenia zawodowego), zaś przed podjęciem aktu w przedmiocie odwołania przynajmniej organ zapoznaje się z przedstawioną opinią, w innym przypadku przewidziany ustawą tryb opiniowania w sprawie odwołania dyrektora instytucji kultury byłby fikcją. Nie chodzi zapewne o to, by jedynie sformalizować postępowanie w sprawie odwoływania dyrektora instytucji kultury, nie jest wszak wykluczone, iż podmioty wskazane w art. 15 ust. 1 Uopdk, z którymi ustawodawca nakazał podjąć współdziałanie, mogą istotnie oddziaływać na zamiar organizatora kultury w przedmiocie odwołania dyrektora takiej instytucji, a przedłożona opinia skłonić może do poniechania takowego zamiaru. Niezależnie od przekonania strony skarżącej kasacyjnie i określenia trybu odwoływania dyrektora instytucji kultury mianem "szybkiej ścieżki" (vide: s. 7 skargi kasacyjnej), Sąd Naczelny pragnie podkreślić, że to ustawodawca jednoznacznie określił wymóg współdziałania przy podejmowaniu aktu organizatora w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury z oznaczonymi podmiotami. O ile w zaskarżonym wyroku nie zakwestionowano spełnienia wymogu zasięgnięcia opinii przez właściwe stowarzyszenie twórcze, o tyle brak było wypełnienie nakazu współdziałania z właściwym stowarzyszeniem zawodowym [...]. Sąd Naczelny pragnie zaznaczyć, że nie ma znaczenia – jakby to literalnie z kwestionowanego wyroku wynikało – jednoznaczne wskazanie konkretnego stowarzyszenia zawodowego (w przeciwieństwie do obowiązku zasięgnięcie opinii związku zawodowego działającego w instytucji kultury) – ale wskazanie rodzajowe takowego stowarzyszenia. Brak zachowania przez Zarząd Województwa [...] wymaganego prawem trybu zasięgnięcia opinii oznaczonego podmiotu – właściwego stowarzyszenia zawodowego – powoduje, że zaskarżona uchwała trafnie oceniona została jako podjęta z naruszeniem prawa.

Nietrafne było stwierdzenie sądu a quo o obowiązku uzyskania przez organ opinii od wszystkich (podkreślenie Sądu) stowarzyszeń zawodowych i twórczych na terenie województwa [...]. Ten błędny pogląd nie ma jednak przesądzającego znaczenia o trafności zaskarżonego wyroku, gdy idzie o przesłankę uwzględnienia skargi. W tych okolicznościach, skoro skarżony organ nie zachował ustawowego trybu dla podjęcia uchwały w przedmiocie odwołania, to nie ma znaczenia dla oceny skuteczności skargi kasacyjnej kwestia wszczęcia postępowania przygotowawczego przez prokuraturę, na skutek zawiadomienia o nieprawidłowościach, których miała dopuścić się miała skarżąca.

H. Brak zachowania w sprawie poddanej kontroli WSA w Gliwicach właściwego trybu, uwzględniającego obligatoryjność współdziałania z oznaczonymi podmiotami w sprawie odwołania dyrektora muzeum, uzasadniał przekonanie sądu pierwszej instancji o takim stopniu naruszenia prawa przez skarżony organ, który uzasadniał stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Tym samym chybione są zarzuty naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 Ppsa.

I. Nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżący kasacyjnie organ skutku zarzut naruszenia art. 147 § 1 w zw. z art. 33 § 2 Ppsa, skoro organ nie wskazał, w jaki sposób zarzucane naruszenie powyższych przepisów miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej podniesiono okoliczność zgłoszenia na rozprawie przez przedstawicielkę organizacji – [...] – pytania o los wniosku tej organizacji w kwestii dopuszczenia do udziału w sprawie. Rzecz w tym, że akta sprawy nie zawierają takiego wniosku, a wyrok wszak wydawany jest na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 Ppsa). Jak wynika z treści protokołu rozprawy przed WSA w Gliwicach podjęto sprawdzenie czy wpłynął wniosek w/w organizacji społecznej, pomimo podjętych w trakcie przerwy w rozprawie działań, nie odnotowano w sądzie wojewódzkim takiego wniosku. Do protokołu rozprawy nie wniesiono zastrzeżeń. Zarzut braku podjęcia przez sąd pierwszej instancji "jakichkolwiek działań procesowych w tym zakresie" jest w tych okolicznościach chybiony, skoro samo działanie takiej organizacji było nie potwierdzone i sprowadzało się jedynie do oświadczenia osoby mającej mieć status przedstawiciela takiej organizacji. Nie bez znaczenia jest także argument związany z nakazem dążenia sądu do zapobiegania przewlekłości postępowania sądowego i potrzebą rozstrzygnięcia sprawy na pierwszym posiedzeniu (art. 7 Ppsa).

J. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.

K. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.