Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla / spr./ Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda Paweł Darmoń Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 16 września 2013 r. (znak: [...]), wydanym na podstawie art. 61a par. 1 Kpa w zw. z art. 157 par. 2 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. C. z dnia 18 grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18 listopada 2008 r. (znak [...]) o ustaleniu opłaty planistycznej, odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono stan sprawy, który jest następujący:

1. Decyzją z dnia 18 listopada 2008 r. (znak [...]) Wójt Gminy [...] ustalił J. C. oraz A. K. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w obrębie W., oznaczonej jako działki ewidencyjne o nr [...], [...], [...], [...], [...]. Opłata ta była wynikiem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbycia przez wskazane wyżej osoby powyższej nieruchomości. Wysokość opłaty ustalona została na kwotę 161 060,09 zł.

2. Wnioskiem z dnia 21 listopada 2011 r. J. C. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...].

3. Decyzją z dnia 3 lutego 2012 r. (znak: [...]), Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18 listopada 2008 r. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 marca 2012 r. ([...]). Organ ten wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że operat stanowiący podstawę rozstrzygnięcia Wójta Gminy [...], autorstwa mgr inż. J. W., został sporządzony zgodnie z wymaganiami wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Kolegium uznało w związku z powyższym, że nie doszło w sprawie do rażącego naruszenia prawa przez Wójta Gminy [...].

4. Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 941/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. C. na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26.03.2012 r. Sąd wskazał, iż w sprawie nie można mówić, by decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 18 listopada 2008 r. ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stała w rażącej sprzeczności z obowiązującym prawem, co z kolei czyni bezpodstawnym żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sąd uznał, że wbrew stanowisku skarżącej, operat szacunkowy sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy jest prawidłowy. WSA nie podzielił poglądów J. C. co do błędów występujących w tym operacie, a dotyczących wyceny spornych nieruchomości, w zakresie dotyczącym nieuwzględnienia przez rzeczoznawcę kwestii utrudnionego dostępu nieruchomości do drogi publicznej jak i tego, że część działek objętych przedmiotem wyceny posiada przeznaczenie zbliżone do przeznaczenia wynikającego z poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, rzeczoznawca majątkowy poprawnie dokonał oszacowania nieruchomości a sporządzony przez niego operat spełnia wymogi określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Sąd wskazał, iż w sytuacji, gdy skarżąca podważa prawidłowość operatu szacunkowego powinna, na poparcie swoich zarzutów, zgodnie treścią art. 157 u.g.n. przedstawić przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych lub inny operat, do którego organ musiałby się ustosunkować. Taki dowód nie został jednak przedłożony. Konkludując Sąd stwierdził, że nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji Wójta Gminy [...] w dniu 18 listopada 2008 r. a tym samym, że żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji było bezpodstawne.

Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2012 r. J. C. ponownie zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18 listopada 2008 r. (znak: [...]). Na uzasadnienie tego wniosku podała, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jako podstawę prawną wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również art. 54 pkt 2 lit. a, c, d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To naruszenie prawa miało polegać na przyjęciu, że przedmiotowa nieruchomość pozostaje w zgodzie z zasadą dobrego sąsiedztwa w zakresie komunikacji i wymagań ochrony interesu osób trzecich.

Zdaniem składającej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, sporne rozstrzygnięcie Wójta Gminy [...] zostało wydane z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej. W operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego J. W., na str. 17 jest zapis "utrudniony dostęp do drogi, ale duże możliwości inwestycyjne".

J. C. powołała się na:

1. Pismo GDDKiA o braku możliwości zjazdu publicznego;

2. Mapę satelitarną z dnia 8 listopada 2012 r. ([...]) W.;

3. Załącznik nr 1 do wypisu i wyrysu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego

Wnioskodawczyni wyjaśniła przy tym, że sporna decyzja Wójta [...] zastała wydana w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. W., który to operat zawiera wady, skutkujące błędnym określeniem wartości nieruchomości. Zawnioskowała o ponowne sporządzenie operatu szacunkowego nieruchomości, tym razem przez biegłego sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 16.09.2013 r., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. Kolegium uznało, że uruchomienie postępowania nie jest możliwe, z uwagi na fakt, że wskazana decyzja była już raz, z inicjatywy J. C., przedmiotem postępowania nieważnościowego oraz postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Podkreślono przy tym, że jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest uprzednie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną (art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa). Zatem, kolejna decyzja Kolegium wydana jako reakcja na wniosek J. C. z dnia 18.12.2012 r. sama zostałaby obarczona wadą nieważności.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. C. zarzuciła, że przedmiotem jej wcześniejszego żądania stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] (załatwionego już decyzjami Kolegium oraz skontrolowanego przez WSA w Krakowie) była inna, niż obecnie zarzucana przyczyna rażącego naruszenia prawa. Co prawda, podstawa prawna obu wniosków o stwierdzenie nieważności była ta sama (art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa), lecz we wniosku rozstrzygniętym zaskarżonym obecnie postanowieniem, wskazywano również na naruszenie art. 54 pkt 2 lit a, c, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. J. C. podkreśliła, że skoro Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziło żadnego postępowania w związku ze wskazaną nową podstawą stwierdzenia nieważności, nie sposób uznać, że faktycznie istnieje tożsamość przedmiotu rozstrzygnięcia pomiędzy sprawą zakończoną decyzją Kolegium z dnia 3.02.2012 r., a sprawą w której miałaby dopiero zostać wydana decyzja na skutek merytorycznego rozpoznania wniosku z dnia 18.12.2012 r.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 22.11.2013 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 16.09.2013 r. We wskazanym orzeczeniu organ podzielił w całości poglądy wyrażone w postanowieniu z dnia 16.09.2013 r. Zauważono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w wydanej w sprawie decyzji z dnia 3.02.2012 r. nie znalazło podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja Wójta Gminy [...] jest dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Podkreślono, iż obok zarzutów zawartych we wniosku J. C., Kolegium nie dopatrzyło się żadnego innego naruszenia prawa. Ta ocena została podzielona przez inny skład Kolegium oraz sąd administracyjny. Tak więc sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. została ostatecznie i prawomocnie zakończona, zaś decyzja Kolegium z dnia 26.03.2012 r. korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Nie jest zatem dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie ponownego postępowania w tej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. C. domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia z dnia 22.11.2013 r., ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wskazała, że już we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zwracała uwagę na przesłankę nieważności polegającą na naruszeniu art. 54 pkt 2 lit a, c, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem na inną podstawę, niż w poprzednio prowadzonym postępowaniu o stierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. Ta okoliczność, zdaniem skarżącej powoduje, iż nie sposób uznać, że faktycznie występuje tożsamość przedmiotu rozstrzygnięcia między decyzją Kolegium z dnia 3.02.2012 r., a decyzją która miałaby zostać wydana na skutek merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 18.12.2012 r. Wniosek ten, jest zdaniem J. C. zasadny wobec okoliczności, że Kolegium nie przeprowadziło postępowania w zakresie naruszenia art. 54 pkt 2 lit a, c, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżąca zwróciła uwagę, że decyzja ustalająca opłatę planistyczną została wydana z rażącym naruszeniem wskazanego wyżej przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że dochodzi do naruszenia zasad dobrego sąsiedztwa w zakresie komunikacji i wymagań i wymagań ochrony interesu osób trzecich. W tym zakresie odwołała się skarżąca do argumentacji, którą przedstawiła we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 18.12.2012 r.

Nadto J. C. podała, że decyzja ustalająca opłatę planistyczną została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, podczas gdy faktycznie takiego dostępu nie posiada. Zwróciła uwagę, że operat szacunkowy zawiera wady skutkujące uznaniem go za nieprawidłowy, wobec niewłaściwego oszacowania wartości nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22.11.2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 16.09.2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. Wskazaną ostatnio decyzją ustalono J. C. oraz A. K. opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dokonując oceny zaskarżonych w tej sprawie aktów administracyjnych, sąd uznał, iż nie naruszają one prawa, co powoduje, iż skarga jako niezasadna, podlega oddaleniu.

Zauważyć bowiem należy, że zaskarżone w sprawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zapadły na skutek złożonego przez skarżącą J. C. wniosku z dnia 18.12.2012 r. (k. 174 a.a.). We wniosku tym skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. Jest przy tym okolicznością bezsporną w sprawie, iż J. C. złożyła uprzednio do SKO w [...] wniosek z dnia 21.11.2011 r., w którym także domagała się stwierdzenia nieważności wskazanej powyżej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. Postępowanie wywołane ostatnio wskazanym wnioskiem zakończyło się wydaniem przez SKO w [...] decyzji dnia 26.03.2012 r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia 3.02.2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. Nadto, rozstrzygnięcie Kolegium Odwoławczego z dnia 26.03.2012 r. było kontrolowane przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 10.10.2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 941/12) prawomocnie oddalił skargę na wskazaną decyzję.

Podstawą kontrolowanego obecnie rozstrzygnięcia Kolegium Odwoławczego w [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie wskazanym we wniosku J. C. z dnia 18.12.2012 r., był pogląd, iż w sprawie tej występuje "powaga rzeczy osądzonej". Organ twierdził bowiem, że okoliczność występowania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji, zamyka drogę do prowadzenia kolejnego postępowania w przedmiocie nieważności, mającego za przedmiot tę samą decyzję administracyjną. Pogląd ten, na gruncie okoliczności niniejszej sprawy, sąd w pełni podziela.

Wskazać bowiem należy, iż art. 16 Kpa ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w K.p.a. lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje administracyjne, które są ostateczne i funkcjonują w obrocie prawnym - podlegają domniemaniu legalności. Funkcję gwarancyjną względem wskazanej wyżej zasady ogólnej, pełni art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zatem, wydanie decyzji w sprawie załatwionej wcześniej już decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji powoduje, iż późniejsza decyzja obarczona będzie wadą nieważności. Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje, wymaga ustalenia tożsamości ocenianych spraw. Ocena ta odbywa się pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym. Wskazać więc należy, iż tożsamość podmiotowa będzie miała miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Tożsamość zaś w zakresie przedmiotu sprawy, wyznacza tożsamość podstawy prawnej, faktycznej i treści żądania strony.

Kluczową zatem w kontrolowanej sprawie pozostawała kwestia, czy sprawa wywołana wnioskiem skarżącej z dnia 18.12.2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r., jest tożsama z wcześniejszą sprawą wszczętą na wniosek skarżącej J. C. z dnia 21.11.2011 r. o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji, ocenianej przez SKO i skontrolowanej już przez sąd administracyjny.

Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie występują oba, wskazane wyżej elementy, świadczące o tożsamości sprawy.

Nie budzi bowiem wątpliwości, iż w sprawach wywołanych wnioskami J. C., występowały te same strony, których krąg wyznaczony został w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. Były to: skarżąca J. C. oraz A. K.. Nadto, w sprawie orzekał ten sam organ administracji.

Odnośnie zaś do tożsamości przedmiotowej powyższych spraw należy wskazać, iż z analizy pierwszego wniosku J. C. (z dnia 21.11.2011 r.) wynika, że skarżąca kwestionowała prawidłowość operatu szacunkowego sporządzonego w sprawie dotyczącej naliczenia jej opłaty planistycznej. W szczególności zarzucała nieprawidłowe określenie wartości spornych nieruchomości. Z uzasadnienia zaś wydanego w powyższej sprawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 10.10.2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 941/12) wynika, że rozważania sądu, kontrolującego decyzję SKO w [...] z dnia 26.03.2012 r. koncentrowały się głównie, właśnie na kwestii oceny prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego w sprawie opłaty planistycznej naliczonej m.in. skarżącej i związanego z tym zarzutu nieuwzględnienia przez rzeczoznawcę majątkowego sposobu skomunikowania zbytej przez skarżącą działki – z "drogą". Sąd podzielił pogląd wyrażony przez SKO, że operat szacunkowy był prawidłowy. Nadto sąd uznał, że w sprawie w której wydana została decyzja Wójta Gminy [...] nie wystąpiło rażące naruszenie prawa.

Natomiast z wniosku skarżącej z dnia 18.12.2012 r. (ponownego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta) wynika, że skarżącą ponownie koncentruje swoje zarzuty wokół kwestii wadliwości operatu szacunkowego i z tym związanej kwestii skomunikowania zbywanych działek.

Porównując więc oba wnioski składane przez J. C. odnośnie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r. uznać należy, iż tożsama jest ich podstawa faktyczna, skoro w obu wypadkach, skarżąca zarzuca nieprawidłowość sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego jako przesłanki w której upatruje wadliwości wydanej w sprawie decyzji.

Nadto, nie budzi wątpliwości tożsamość podstawy prawnej ocenianych spraw. Zauważyć w tym względzie należy, iż sama skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podaje (k. 209 a.a.), że podstawa obu jej wniosków o stwierdzenie nieważności jest ta sama tj. art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a. Twierdzenie to znajduje wprost oparcie w treści obu wniosków skarżącej J. C.. Brak jest więc podstaw do innych ocen w zakresie analizowanej kwestii.

Ocena obu złożonych przez skarżącą wniosków prowadzi także do konkluzji, iż treść żądania strony w każdym z przypadków była taka sama. Żądanie J. C. odnosiło się bowiem w obu przypadkach (wnioskach) do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r.

Zajmując natomiast stanowisko odnośnie do zarzutów skargi należy wskazać, że bez znaczenia dla wyrażonej powyżej oceny kontrolowanej sprawy pozostaje akcentowana przez skarżącą kwestia, iż nowy jej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta [...] wskazywał także na naruszenie art. 54 pkt 2 lit a.c.d oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem zawierał inną podstawę w stosunku do wcześniej złożonego i ocenianego przez SKO i sąd administracyjny, wniosku.

Po pierwsze zauważyć należy, iż powoływane przez skarżącą przepisy określają wymagania odnoszące się do decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 54 u.p.z.p) oraz decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 wskazanej ustawy). Podkreślić przy tym należy, iż przedmiot wniosku skarżącej odnosił się natomiast do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu opłaty planistycznej. Zatem przepisy wskazywane w nowym wniosku J. C., nie odnosząc się w ogóle do istoty ocenianej sprawy, a więc nie mogą też decydować o wystąpieniu nowej (odmiennej) podstawy prawnej złożonego wniosku.

Po drugie zauważyć należy, iż z treści wniosku skarżącej z dnia 18.12.2012 r., wynika, że intencją dla której J. C. wskazywała i odwoływała się do przepisów art. 54 pkt 2 lit a,c,d oraz art. 61, ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. było de facto podważenie trafności ocen przyjętych przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym ustalającym skarżącej opłatę planistyczną. Motywacja ta zatem była identyczna, jak w poprzednim (wcześniejszym) postępowaniu wywołanym wnioskiem skarżącej. Sporny operat zaś oceniony został przez SKO w [...] oraz sąd administracyjny jako prawidłowy, zaś decyzja ustalająca skarżącej opłatę planistyczną, jako nieobarczona rażącym naruszeniem prawa i niepodlegająca stwierdzeniu nieważności. Wskazując na powyższe należy podkreślić, że orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, co wynika z treści art. 170 ustawy z dnia 30.09.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a). Uznać więc należy, iż orzekający w sprawie sąd, w wyroku z dnia 10.10.2012 r. rozważył okoliczności (podstawy) odnoszące się do wskazywanej przez skarżącą przesłanki nieważnościowej i przesłanki tej nie stwierdził. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do organu administracji oznacza przy tym, że jest on zobowiązany przyjmować, iż dana kwestia prawa kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu sądu. Skoro, jak wynika z przedstawionych wyżej rozważań, złożony przez skarżącą drugi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, zawierał jedynie pozorne zmiany w stosunku do uprzednio złożonego i rozpoznanego wniosku, w żaden sposób nie wpływające przy tym na dokonaną już ocenę decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18.11.2008 r., zatem, jako trafne ocenić należało stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż brak jest podstaw do ponownego rozpatrywania kwestii legalności tej decyzji. Prawidłowo też w sprawie zastosowany został art. 61a K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.