Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Jan Kacprzak (spr.) Sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 615/08 w sprawie ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 marca 2009r. sygn. akt II SA/Sz 615/08 oddalił skargę S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] września 2007r. o Nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. (Dz. U. z 2004r. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2004r. Nr [...] przyznającą pomoc w formie zasiłku stałego S. M., z uwagi na odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w W. Organ pouczył skarżącego o prawie i możliwości zaskarżenia wydanej decyzji.

Z zebranych materiałów dowodowych wynika, że w/w decyzję S. M. odebrał w dniu [...] października 2007r.

W dniu [...] maja 2008r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane " Prośba – zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego", w którym podniósł, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. niesłusznie zawiesił wypłatę zasiłku stałego, i że decyzja ta nie ma żadnych podstaw prawnych, gdyż nie ma przepisów prawnych, z których wynikałaby możliwość zawieszenia zasiłku stałego ze względu na przebywanie skarżącego w zakładzie karnym. Dodatkowo wskazał, że zły stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie pracy i oświadczył, że stwierdzono u niego uszkodzenie mózgu, padaczkę, miażdżycę, jak również częściową utratę wzroku 4,5 stopnia i złożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. W związku z powyższym wnosi o zwrot i wypłatę odebranego zasiłku, który to zasiłek jest jedynym źródłem utrzymania zarówno jego, jak i mieszkania, za które zalega z opłatami za czynsz oraz energię elektryczną od czasu przebywania w zakładzie karnym. W końcowej części pisma skarżący napisał, że składa prośbę i zażalenie po takim czasie, gdyż ma zaniki pamięci.

W dniu [...] czerwca 2008r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło kolejne pismo skarżącego, w którym ponownie zawarł prośbę o zwrot zasiłku stałego, dodatkowo wskazał, że cierpi na zaburzenia osobowości oraz zaniki pamięci i nie jest w stanie odpowiadać na pisma urzędowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] stwierdziło, że odwołanie S. M. od decyzji MOPS w Z. zostało wniesione z uchybieniem terminu 14 – dniowego od dnia otrzymania decyzji, wynikającego z art. 129 § 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz.U. 2000, Nr 98, poz. 1071) mimo prawidłowego pouczenia, i na podstawie art. 134 K.p.a. postanowiło pozostawić je bez rozpatrzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od w/w postanowienia skarżący przytoczył argumenty zawarte w pismach z maja i czerwca i podkreślił swoją trudną sytuację materialną oraz zły stan zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o oddalenie skargi z uwagi na brak przesłanek do uznania, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie podkreśliło, że organ I instancji powołał się w swoich decyzjach na art. 13 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. (Dz.U. 2009, Nr 175, poz. 1362) i pouczył stronę o możliwości skorzystania z przysługującego środka odwoławczego, z której skarżący nie skorzystał. Ponadto Organ II instancji wskazał, że skarżący w swoich pismach nie wnosił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ani też nie uprawdopodobnił, iż niewniesienie odwołania w terminie spowodowane było brakiem jego winy.

W dniu [...] października 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęło pismo skarżącego, w którym oświadczył, iż nie zgadza się z zarzutami zawartymi w odpowiedzi na skargę nadesłanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie. Wniósł jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

W dniu [...] października 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło kolejne pismo skarżącego, w którym zwrócił się o rozpatrzenie wszystkich zarzutów w stosunku do organów I i II instancji i uwzględnienie jego trudnej sytuacji życiowej.

Postanowieniem z dnia [...] października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyznał S. M. pomoc prawną w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

W dniu [...] stycznia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] oraz o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał na następujące uchybienia organu:

- brak koperty, w której nadesłano odwołanie skarżącego, co skutkuje niemożnością ustalenia dokładnej daty jego nadania, a sama prezentata organu na złożonym odwołaniu nie stanowi zdaniem pełnomocnika wystarczającego dowodu,

- naruszenie przez organ przepisów art. 7 i 58 K.p.a. poprzez pozostawienie odwołania bez rozpoznania – bez rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Wprawdzie skarżący nie zawarł w treści odwołania wyodrębnionego wniosku o przywrócenie terminu, ale był świadomy tego, że wysyła odwołanie po terminie i wskazał, że było to efektem zaników pamięci na jakie cierpi, ponadto w końcowej części odwołania użył sformułowania "proszę o zrozumienie i przychylne rozpatrzenie...", co zdaniem pełnomocnika skarżącego było równoznaczne z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, i co obligowało organ do wnikliwej oceny treści odwołania i jego rozpoznania.

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącego podniósł kwestię dopuszczalności uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku. Wskazał na wątpliwości wynikające z interpretacji art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a mianowicie – czy przepis ten obejmuje swoim zakresem osoby, które dopiero ubiegają się o przyznanie stosownej pomocy, czy również osoby, na rzecz których ostateczna decyzja o przyznaniu takiej pomocy została wydana jeszcze przed rozpoczęciem odbywania kary. Powołał się równocześnie na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007r. o sygn. I SA/Wa 2007/06, wskazując, że w w/w orzeczeniu Sąd przyjął, że przepis ten "ma zastosowanie dopiero przy rozpatrywaniu wniosku osoby tymczasowo aresztowanej o przyznanie określonego świadczenia na podstawie ustawy o pomocy społecznej", ergo, per analogiam dokonując interpretacji przepisu art. 13 ust. 1 można wyciągnąć wniosek, iż uchylenie decyzji przez Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. o przyznaniu zasiłku stałego, gdy skarżący nabył to prawo przed skazaniem, jest niedopuszczalne.

W dniu [...] marca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęło pismo procesowe, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, ustosunkowując się do treści pisma pełnomocnika skarżącego wyjaśniło, że w aktach administracyjnych przekazanych Sądowi znajduje się koperta stanowiąca dowód w spawie, iż odwołanie skarżącego zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w Ś. w dniu [...] maja 2008r. z uchybieniem 14 – dniowego terminu. Odnosząc się do zarzutu nierozpatrzenia przez organ odwoławczy kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie stwierdziło, ze wywód pełnomocnika skarżącego jest nadinterpretacją przepisu art. 58 K.p.a. i w związku z tym Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 marca 2009r. sygn. akt II SA/Sz 615/08 oddalił skargę i uznał, że podniesione w niej zarzuty są nieuzasadnione. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika fakt złożenia odwołania przez S. M. z uchybieniem terminu, jak również fakt niezłożenia przez niego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Odnosząc się do uchybienia terminu Sąd stwierdził, że Organ prawidłowo określił odbiór przez skarżącego decyzji I instancji na dzień [...] października 2007r. i prawidłowo przyjął, że 14 dniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...] października 2007r. – zatem działanie organu odwoławczego było zgodne z art. 134 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 7 i 58 K.p.a., polegającego w ocenie pełnomocnika na nierozpoznaniu przez organ II instancji wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Sąd wskazał, że organ administracji publicznej nie może działać w sprawie przywrócenia terminu z urzędu, może to uczynić na wyraźną prośbę zainteresowanego. Sama prośba jest pismem procesowym do którego stosuje się przepisy o podaniach, powinna zatem zawierać elementy wskazane w art. 63 § 2 i § 3 K.p.a. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. W końcowej części uzasadnienia Sąd stwierdził brak podstaw do przyjęcia, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego i z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 marca 2009r. sygn. akt I SA/Sz 615/08 wniósł S. M. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zarzucając w niej naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 58 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji art. 7,8,9, 10 i 58 kpa, polegającego na niezastosowaniu przedmiotowych przepisów pomimo wystąpienia przesłanek do ich zastosowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 58 K.p.a.;

- art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegający na braku prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postępowania.

Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego przedstawił obszerną argumentację co do obowiązku organu administracji jakim jest wyjaśnienie treści i istoty żądania strony w aspekcie przepisów K.p.a. przytoczonych w zarzutach skargi kasacyjnej, a także art. 61 i 63 K.p.a., powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn.. I SA 367/90 i 4 kwietnia 2002r., sygn. I SA 2188/00. Podniósł, że w treści odwołania skarżącego zawarte są elementy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, przyczyny dla których skarżący nie był w stanie zachować terminu i okoliczności mające świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem kasatora, jeżeli organ miał wątpliwości co do treści pisma w tym zakresie, to był obowiązany wyjaśnić jej rzeczywistą treść i wolę strony. W związku z powyższym, skarżący zreasumował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie błędnie przyjął, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tym samym naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie ze wskazaniem, które przepisy ustawy oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp itd.) zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy, wniosek o uchylenie orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego należy wskazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracji art. 7, 8, 9, 10 i 58 k.p.a., polegającego na niezastosowaniu przedmiotowych przepisów pomimo wystąpienia przesłanek do ich zastosowania, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko kasatora.

W niniejszej sprawie kluczową kwestią nie jest uchybienie terminu przez skarżącego do złożenia odwołania od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] września 2007r., lecz naruszenie przez organ administracji zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8, 9, 10 i 58 k.p.a. Wskazać należy, że organy administracji publicznej obowiązuje zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a., przepis ten nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego, ponadto organ jest zobligowany do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), jak również do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania (art. 9 k.p.a.). Natomiast w świetle rozpoznawanej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie rozpatrując wniosek S. M. z dnia [...] maja 2008r. naruszyło zasady postępowania administracyjnego wynikające z w/w przepisów, bowiem mając wątpliwości co do treści żądania zawartego w omawianym wniosku, nie wszczęło postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia, czy rzeczywistym zamiarem skarżącego było jedynie złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, czy też równocześnie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego omawiane pismo zawiera elementy wniosku o przywrócenie terminu, na co wprost wskazuje zarówno sam tytuł pisma "Prośba - zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego", jak i dalsza końcowa treść pisma, z której można odczytać, iż intencją skarżącego było złożenie odwołania od decyzji organu I instancji i wniosku o przywrócenie terminu na co wskazuje zwrot "Prośbę i zażalenie wysyłam teraz po takim czasie dlatego, że – mam zaniki pamięci i wcześniej nie mogłem wysłać, po otrzymaniu uzasadnienia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., gdyż nie miał kto mi go napisać w Zakładzie Karnym za co przepraszam. Proszę o zrozumienie i rozpatrzenie mojej prośby za co z góry dziękuję". Skarżący miał zatem świadomość uchybienia terminu i wskazał na argumenty uprawdopodobniające brak jego winy w uchybieniu terminu, dołączając orzeczenie o niepełnosprawności. Uznać zatem należy, iż Organ II instancji przy ocenie pisma skarżącego nie wziął pod uwagę zasady odformalizowania postępowania wynikającej z art. 63 k.p.a., z której wynika, że przy ustaleniu charakteru pisma decydujące znaczenie ma ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. Co prawda Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie wskazał, iż nie można przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania, jest to niedopuszczalne, gdyż mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie, ale Sąd ten pominął istotną okoliczność, że prawo do określenia charakteru pisma i zinterpretowania jego treści – w przypadku wątpliwości – przyznane zostało wyłącznie podmiotowi wnoszącemu pismo (podanie), a nie organowi, jednak nie zwalnia to organu od odstąpienia od wszczęcia postępowania wyjaśniającego, które umożliwiłoby osobie wnoszącej podanie ewentualne usunięcie braków i wyjaśnienie wątpliwych kwestii, w tym wyjaśnienie rzeczywistej woli poprzez sprecyzowanie żądania. Takie stanowisko zajmuje w omawianej kwestii zarówno doktryna jak i judykatura (np. B. Adamiak, J. Borkowski: op. cit. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1992r., sygn. akt III SA 949/92, wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981r. o sygn. SA 1461/81 - ONSA 1981, nr 2, poz. 71 oraz KPA z orzecznictwem pod red. R. Hausera, Warszawa 1998, a także wyrok NSA z dnia 14 listopada 2001r. sygn. V SA 552/01 Lex nr 84484, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2006r. sygn. I OSK 1134/05 Lex nr 275439, wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 lutego 2009r. sygn. II SA/Łd 806/08 Lex nr 478537).

Z tych też przyczyn trafny jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. polegający na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, tj. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 58 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji rozstrzyga sprawę w jej granicach nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, a także powołanej w niej podstawą prawną co daje szerokie możliwości kontroli zaskarżonego aktu. Samo wydanie wyroku nie spełnia obowiązku kontroli legalności działalności organów administracji publicznej, nie chodzi bowiem o kontrolę abstrakcyjną lecz o kontrolę pełną i rzeczywistą. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organ II instancji wskazanych przepisów postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie ich w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej o naruszeniu omawianego przepisu, bowiem Sąd I instancji pominął uchybienia przepisów postępowania administracyjnego jakich dopuścił się organ administracji. Dokonana przez Sąd I instancji ocena postępowania administracyjnego jest niekompletna bowiem Sąd ten nie odniósł się do wszystkich okoliczności – rzeczywistej treści pisma skarżącego - mających istotne znaczenie przy kontroli zaskarżonego postanowienia, w świetle przepisu art. 58 i 63 § 2 k.p.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest o tyle niezasadny, że Sąd dokonał kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a nie z punktu widzenia innych przesłanek niż legalność, choć kontrola ta okazała się nieprawidłowa.

W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za zasadne.

Z tego względu, na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Wynagrodzenie dla radcy prawnego jako pełnomocnika ustanowionego z urzędu, za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a., po złożeniu oświadczenia o jakim mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)