Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca) Asesor WSA Iwona Solatycka , Protokolant: Specjalista Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 sierpnia 2021 r., nr SKO 4121/240/2021 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2021 oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej jako organ odwoławczy, organ) z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr SKO 4121/240/2021 (dalej jako: Decyzja) w której to utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. (organ pierwszej instancji) z dnia 12 lipca 2021 roku nr BWP.3124.84.2021.WP wydaną w sprawie określenia Panu K. B. (dalej jako Strona, Skarżący, Podatnik) wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2021 rok w kwocie 1340,00 zł. Przedmiotem opodatkowania był samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu 5,95 tony.(dalej jako pojazd, samochód ciężarowy). Z akt sprawy, a w szczególności z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacji z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. wynika, że Skarżący jest od 1993 roku właścicielem tego samochodu ciężarowego. Organy w toku postępowania ustaliły, że pojazd ten nie został wyrejestrowany, jak również nie został czasowo wycofany z ruchu. Podatnik od początku toczącego się postępowania wskazywał natomiast, iż po 2 maja 2002 roku przedmiotowy samochód ciężarowy został skonfiskowany przez Straż Miejską w W., w związku z czym to nie on, lecz Prezydent Miasta W. jest w posiadaniu owego pojazdu i to właśnie ten organ winien być zobowiązany do zapłaty podatku od środków transportowych. Organ wystąpił do Straży Miejskiej w W. z prośbą o potwierdzenie tej okoliczności, jednak w odpowiedzi wskazano, że Straż Miejska nie dysponuje dokumentami z tego okresu z uwagi na fakt, iż zgodnie z Jednolitym Rzeczowym Wykazem Akt Organów Gminy symbol klasyfikacyjny usuwania pojazdów to 7235, a kategoria archiwalna przechowywania dokumentów to B5 co oznacza, że tego typu dokumenty przechowywane są pięć lat a następnie brakowane (niszczone).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Strona zaskarżyła Decyzję w całości wskazując, że opodatkowany pojazd został skonfiskowany a organ prowadząc postępowanie nie dopełnił starań, żeby zmianę właściciela wykazać.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej p.p.s.a.), wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) dalej u.p.o.l. wynika iż, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.). Brak zatem przedłożenia przez Skarżącego w tej sprawie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, czy też decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu powoduje, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych nie wygasł. Przy czym, co należy zaznaczyć, administracyjne postępowania mające na celu wyrejestrowania pojazdu lub też czasowe wycofania go z ruchu mogą się zostać wszczęte na wniosek właściciela pojazdu. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że bez znaczenia dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych jest podnoszona przez Skarżącego, ale ostatecznie nieudowodniona, okoliczność likwidacji pojazdu przez Straż Miejską w 2002 r. Podnieść bowiem należy, że okolicznością o charakterze prawotwórczym (przesądzającą o zmianie stanu prawnego w odniesieniu do konkretnego podatnika) jest czynność wyrejestrowania pojazdu, z natury rzeczy potwierdzająca zaistnienie sytuacji, w której ktoś wolny jest od ciążącego na nim wcześniej obowiązku podatkowego. Ma ona tym samym znaczenie porządkowe, tworząc podstawę dla ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji likwidacji (zniszczenia) pojazdu. Można wobec tego stwierdzić, że wyrejestrowanie pojazdu jako odwrotność czynności zarejestrowania, wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego (por. LEX komentarz do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844), [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 330/05,wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1473/06- CBOSA). Jednolite są poglądy orzecznictwa w tej kwestii, że dopóki sporny pojazd jest zarejestrowany to na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada czy z niego nie korzysta. (zob. wyrok NSA z 25 maja 2011 r. sygn. II FSK 108/10 - CBOSA). Organ pierwszej instancji zwrócił się do właściwego Starostwa Powiatowego o udzielenie informacji czy przedmiotowy pojazd ciężarowy został wyrejestrowany lub wycofany czasowo z ruchu i uzyskał odpowiedź, że pojazd ten figuruje jako aktywny, nie został wyrejestrowany, nie jest wycofany czasowo z ruchu a Skarżący figuruje jako jego właściciel. Powyższą okoliczność potwierdziła również informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Wobec powyższego Sąd uznaje, że organy podjęły w tej sprawie wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organy w tej sprawie, na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza poza granice wynikające z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 poz. 1325 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa), nie nosi zatem cech dowolności czy powierzchowności. Zdaniem Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Przeprowadzona przez organ podatkowy, odmienna do Skarżącego, ocena ustalonego stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono nałożony na organy obowiązek działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Zaskarżona decyzja została również prawidłowo uzasadniona, zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne a zatem spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.