Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną [...] – oddala skargę –

UZASDADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 i 98 § 1 oraz art. 268a kpa, utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia J. Z. pozwolenia na broń palną [...].

W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny. Komendant Policji wszczął z urzędu w dniu [...] października 2004 r. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. Z. pozwolenia na broń palną [...]. Organ uzyskał bowiem informację, iż przeciwko zainteresowanemu toczy się postępowanie karne o czyn z art. 160 § 1 kk (przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu).

W dniu [...] marca 2009 r. J. Z. zwrócił się do Komendanta Policji z wnioskiem o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia przedmiotowego pozwolenia lub jego zawieszenie do czasu ukończenia badań broni przez P. w W.

Komendant Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania, wskazując, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia żądania strony.

W zażaleniu od powyższego postanowienia J. Z. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 i 77 kpa, poprzez błędne nadanie bezwzględnego priorytetu przepisom dotyczącym możliwości zawieszenia postępowania, pomijając zasadę słusznego interesu obywatela bez wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, Komendant Główny Policji w postanowieniu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], utrzymującym w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, iż zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte przez organ z urzędu, zatem strona nie może skutecznie ubiegać się o zawieszenie tego postępowania. Czynności tej byłby natomiast zobowiązany dokonać organ, ale tylko z przyczyn określonych w art. 97 § 1 kpa, tj. w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, oraz gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ stwierdził, iż w sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych przesłanek, dlatego też nie było podstaw do zawieszenia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym orzeczeniom zarzucił naruszenie art. 7 i 77 kpa, poprzez nadanie bezwzględnego priorytetu art. 98 § 1 i 97 § 1 kpa. Wskazał, iż organ odrzucił zasadę słusznego interesu obywatela bez wszechstronnego zbadania całego stanu faktycznego w sprawie. Wyjaśnił, iż posiadana broń została zabezpieczona jako dowód rzeczowy przez Sąd w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu prokuratorskim i sądowym. Uważa, iż w tym postępowaniu popełniono wiele błędów, ale aby je wykazać, musi przekazać broń do zbadania przez rzeczoznawców z P. Wyjaśnił, iż tylko w wypadku zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia miałby taką możliwość. Jego zdaniem za zawieszeniem postępowania przemawia jego słuszny interes strony, ponieważ odmowa zawieszenia postępowania w konsekwencji pozbawia go możliwości dysponowania najważniejszym dowodem w sprawie karnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga J. Z. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:

1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105),

2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,

3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych,

4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Stosownie zaś do art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

Powyższe przepisy prawa regulują dwa rodzaje zawieszania postępowania – obligatoryjne dokonywane przez organ z urzędu oraz fakultatywne – na wniosek strony, na której żądanie postępowanie administracyjne zostało wszczęte.

W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu przez Komendanta Policji z uwagi na fakt, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o czyn z art. 160 § 1 kk (przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu). Oznacza to, iż skarżący nie mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Uprawnienie to bowiem, zgodnie z cytowanym art. 98 § 1 kpa, przysługuje stronie tylko w przypadku postępowania wszczętego na jej wniosek, a ponadto nie sprzeciwiają się temu inne strony i nie zagraża to interesowi społecznemu. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie, ponieważ tylko w takim wypadku organ ma możliwość spełnienia żądania strony. Skoro w niniejszej sprawie postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń nie zostało zainicjowane wnioskiem J. Z., to przyjąć należy, iż nie została spełniona jedna z przesłanek z art. 98 § 1 kpa.

Odnosząc się z kolei do uregulowania z art. 97 § 1 kpa, należy wskazać, iż organ zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku zaistnienia przesłanek w nim określonych. Oznacza to, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ zobowiązany jest badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania.

Bezsprzecznym jest, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 97 § 1 pkt 1 -3 kpa. Bliższej analizy wymaga natomiast przesłanka wyrażona w pkt 4 tego artykułu, tj. zaistnienie zagadnienia wstępnego. W doktrynie przyjmuje się, iż pod pojęciem tym należy rozumieć wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, str. 572).

W niniejszej sprawie rację ma organ wskazując, iż fakt prowadzonego przeciw skarżącemu postępowania karnego nie może być traktowany w kategoriach zagadnienia wstępnego. Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), nie uzależnia bowiem wydania decyzji administracyjnej od ostatecznego zakończenia postępowania karnego przeciw osobie, wobec której prowadzone jest postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia. W art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ustawodawca wskazuje, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W kategorii tej, stosownie do ww. art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji, znajdują się osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Oznacza to, iż sam fakt prowadzenia postępowania o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji administracyjnej.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego dotyczącego nie przestrzegania przez organ art. 7 i 77 kpa i pomijanie słusznego interesu obywatela, należy wskazać iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż organy administracji zobowiązane są przestrzegać wszystkich zasad postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż swoim działaniem nie mogą pomijać słusznego interesu obywatela, ale nie mogą również działać niezgodnie z przepisami prawa. Tymczasem zawieszenie postępowania na wniosek skarżącego w niniejszej sprawie nosiłoby znamiona bezprawnego działania, ponieważ w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 97 i 98 kpa, co zostało wykazane.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.