II SA/Wa 194/16 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-07-07	
Data wpływu	2016-01-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Kołodziej
Anna Mierzejewska /sprawozdawca/
Danuta Kania /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6313 Cofnięcie zezwolenia na broń	
Hasła tematyczne	Broń i materiały wybuchowe	
Sygn. powiązane	II OSK2475/16	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 1999 nr 53 poz 549; art. 15 ust. 1 pkt 6 lit.a; Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oddala skargę.	
Uzasadnienie
II SA/Wa 194/16

UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].09.2015 r. l.dz. [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] września 2015 r. cofnął J. S. pozwolenie na broń palną myśliwską ponieważ ustalił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...].06.2015 r. sygn. akt [...] uznano go winnym przestępstwa z 286 Kk w zw. z art. 294 Kk, za co skazano go m.in. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając wykonanie kary na okres próby wynoszący 3 lata, karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych oraz zobowiązując do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego.

Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W myśl wskazanych przepisów, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Od decyzji zostało wniesione odwołanie, w którym J. S. zarzucił zastosowanie zbyt szerokiej wykładni przyjętego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepisu prawa materialnego, co miało wpływ na wadliwość uzasadnienia decyzji. Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Komendant Główny Policji po analizie materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 literę "a" tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jak z powyższego wynika, ustawodawca z góry rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, stwierdzić należy, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne.

Komendant stwierdził, że z materiałów zebranych w sprawie wynika, iż strona prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...].06.2015 r. sygn. akt [...] została uznana winną przestępstwa z 286 Kk w zw. z art. 294 Kk, tj. za to, że w okresie od lipca 2009 r. do października 2009 r. włącznie, w K., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła inną osobę do niekorzystnego rozporządzania mieniem w postaci materiałów i robót budowlanych o wartości 468122,28 zł, wprowadzając ją w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty za wykonana pracę. Ustawodawca w przepisie art. 28 6 Kk w zw. z. art. 294 Kk nie przewiduje możliwości popełnienia wskazanego w nim przestępstwa przeciwko mieniu nieumyślnie, w związku z czym należy przyjąć, iż skazanie sprawcy takiego czynu może nastąpić tylko w wyniku wykazania w postępowaniu sądowym umyślności jego działania, co miało niewątpliwie miejsce w sprawie J. S.

Organ wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dotyczącym art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b wymienionej ustawy, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyśle przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, z których każda oddzielnie stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Każde przestępstwo samo w sobie i z jego istoty stanowi bowiem zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 06.12.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1818/11, LEX nr 1153547).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego postępowania organ wskazał, iż okoliczność, że strona została skazana za umyślne przestępstwo z art. 268 Kk w zw. z. art. 294 Kk, jest dla organów Policji wiążąca w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń. W takim bowiem przypadku ustawodawca sam rozstrzygnął, iż zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji wynika, m.in. ze skazania za przestępstwo umyślne, a zatem osobie spełniającej tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane - w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy należy cofnąć. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono, dyspozycja tego przepisu ma charakter obligatoryjny - organ cofa pozwolenie, jeżeli jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, a to:

- naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ppkt a ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne przyjęcie, że wskazane w tym przepisie przesłanki zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, stanowią jedną przesłankę uzasadniającą zastosowanie w niniejszej sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy obie wskazane przesłanki stanowią dwie niezależne od siebie przesłanki, które powinny zostać przez organ zbadane w toku postępowania niezależnie od siebie;

II. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, a to:

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez lakoniczne, szczątkowe i niepoddąjące się kontroli instancyjnej uzasadnienie zaskarżonej decyzji, przejawiające się w szczególności w braku przytoczenia okoliczności faktycznych, przemawiających za ziszczeniem się w niniejszej sprawie przesłanki zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego jak również w braku wykazania związku pomiędzy prawomocnym skazaniem J. S. za przestępstwo umyślne, a wpływem tego faktu na zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego;

- naruszenie art. 7 w zw. z 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną i wybiórczą ocenę, wyrażającą się w szczególności niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy;

- naruszenie art. 11 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ II instancji nie wyjaśnił w sposób dostateczny i wyczerpujący stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji cechuje się selektywnością i wybiórczością.

Mając na uwadze powyżej wskazany zarzut, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w całości oraz umorzenie postępowania; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, stosownie do norm prawem przewidzianych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich było skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...].06.2015 r. sygn. akt [...] za przestępstwa z 286 Kk w zw. z art. 294 Kk, tj. za to, że w okresie od lipca 2009 r. do października 2009 r. włącznie, w K., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła inną osobę do niekorzystnego rozporządzania mieniem w postaci materiałów i robót budowlanych o wartości 468122,28 zł, wprowadzając ją w błąd co do zamiaru i możliwości zapłaty za wykonana pracę. Ustawodawca w przepisie art. 28 6 Kk w zw. z. art. 294 Kk nie przewiduje możliwości popełnienia wskazanego w nim przestępstwa przeciwko mieniu nieumyślnie, w związku z czym należy przyjąć, iż skazanie sprawcy takiego czynu może nastąpić tylko w wyniku wykazania w postępowaniu sądowym umyślności jego działania, co miało niewątpliwie miejsce w sprawie J. S.

Skarżący został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając wykonanie kary na okres próby wynoszący 3 lata, karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych oraz zobowiązując do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego.

W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy.

Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: pozytywna opinia środowiskowa z miejsca zamieszkania czy okoliczności świadczące na jej korzyść.

Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty.

W ocenie Sądu organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy

Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Z tych względów, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania,

a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).