II OSK 1901/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-02-18	
Data wpływu	2022-08-29	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Grzegorz Antas
Robert Sawuła /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 510/21	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 1333; art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 510/21 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 lutego 2021 r. znak WI-I.7840.3.73.2020.EG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek A. S.A. z siedzibą w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 4 lutego 2022 r., II SA/Kr 510/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [...] w K. (Wspólnota) na decyzję Wojewody Małopolskiego z 26 lutego 2021 r. znak WI-I.7840.3.73.2020.EG, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 26 października 2020 r., znak: AU-01-2.6740.1.1235.2020.EPI, sprostowaną postanowieniem z 30 grudnia 2020 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333, uPb) w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 471 ze zm., ustawa zmieniająca uPb) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora: A. S.A. z/s w C. (Spółka, inwestor) dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami (w tym poza budynkiem), wewnętrznym układem drogowym, chodnikami, miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. obejmująca także obsługę komunikacyjną i pieszą (w tym dojścia - chodniki, dojazdy, droga pożarowa, m. p naziemne, zadaszona pochylnię zjazdową), zieleń urządzoną oraz infrastrukturę techniczną: fragm. linii kablowych nN, instalacje oświetlenia zewnętrznego, instalację kanalizacji teletechnicznej, instalację kanalizacji opadowej kd160 (w tym odwodnienie dróg i terenu) a także instalacje wewnętrzne: instalacja wody zimnej, ciepłej (wymiennikownia) z cyrkulacją oraz wodna ppoż. hydrantowa; instalacja kanalizacji sanitarnej i opadowej; instalacja ogrzewania - wymiennikownia; instalacja wentylacji mechanicznej, wentylacji technologicznej; instalacje ppoż. strumieniowego oddymiania garażu oraz grawitacyjnego oddymiania obudowanych klatek schodowych i dźwigów; instalacje elektryczne - zasilanie podstawowe (ZK) oraz niezależne źródło zasilania (agregat prądotwórczy) i inst. słaboprądowe (w tym multimedialne i ppoż. oświetlenia awaryjnego i ewakuacyjnego oraz SSP, detekcji CO/LPG w garażu. Rozbiórka istniejącej infrastruktury (w tym: fragm. linii kablowych SN, fragm. linii kablowych nN, instalacja kanalizacji teletechnicznej Inwestora, instalacja oświetlenia zewnętrznego, nieczynna instalacja kanalizacji Ko250, nawierzchnie utwardzone (w tym odwodnienie dróg i terenu), skarpy i fragm. ogrodzenia) kolidującej z przedmiotową inwestycją".

W wyroku przywołano, że w uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji podał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Projekt budowlany jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z 4 grudnia 2019 r., znak: AU-02- 2.6730.2.76.2018.KKŁ, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jest wykonany przez osoby uprawnione. Ponadto Zarząd Dróg Miasta Krakowa uzgodnił 22 czerwca 2020 r. zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego w związku z zamierzeniem inwestycyjnym. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 12 maja 2020 r. znak: WS-06.6541.42.2020.AS zatwierdził dokumentację geologiczno-inżynierską. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie decyzją z 23 stycznia 2019 r., znak: KR.RPP.423.287.2018.MJ zwolnił z zakazów wynikających z art. 176 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w przedmiocie wykonywania obiektów budowlanych, kopania dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy lewego wału przeciwpowodziowego rzeki Wisły po stronie odpowietrznej dla planowanej inwestycji. Ponadto Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie zaświadczył, że nie wnosi sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego zamiaru odprowadzenia wód z wykopu budowlanego w ramach inwestycji. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji odniósł się do zastrzeżeń wniesionych przez stronę postępowania (Wspólnotę) wskazując, że projekt nie wymaga uzupełnienia i brak było podstaw do żądania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji.

2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 510/21 kolejno wskazano, że Wspólnota wniosła odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda Małopolski powołaną na wstępie decyzją z 26 lutego 2021 r., znak: WI-I.7840.3.73.2020.EG, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., K.p.a.), utrzymał w mocy decyzję udzielającą pozwolenia na budowę w mocy.

W wyroku zrekapitulowano motywy decyzji organu odwoławczego, który wskazał, że na terenie objętym inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja jest zgodna z warunkami ustalonymi ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 4 grudnia 2019 r. o ustaleniu warunków zabudowy. W decyzji powyższej stwierdzono również, że zamierzenie nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008, Nr 199, poz. 1227, Uioś). Ponadto organ l instancji wystąpił do Wydziału Kształtowania Środowiska o wyrażenie opinii, czy planowana inwestycja objęta wnioskiem w sąsiedztwie budynku zrealizowanego i oddanego do użytkowania przez inwestora w 2017 r. należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem okoliczność uprzedniej realizacji obiektu budowlanego na działce nr [...] została wzięta pod uwagę. W piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa z 1 października 2020 r. wskazano, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowi zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy (przez którą rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia), która wynosi 6769 m², tj. mniej niż 2 ha (§ 3 ust. 1 p. 55 lit. b) tiret drugi rozporządzenia Ramy Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; rozp. RM 2019). Powierzchnia użytkowa garaży, parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą wynosi 4596 m², czyli mniej niż 0.5 ha (§ 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozp. RM 2019), składają się na nią: powierzchnia garażu podziemnego wraz ze ścianami i pochylnią zjazdową (3236 m²); powierzchnia miejsc parkingowych zewnętrznych i dróg dojazdowych wewnętrznych z nawrotkami (1371 m²). Całkowita długość przedsięwziętych dróg o nawierzchni twardej wynosi: 164.4 m, tj. mniej niż 1 km (§ 3 ust. 1 pkt 62 ww. rozp. RM 2019). Przedmiotowe przedsięwzięcie nie dotyczy też magistrali wodnych i miejskich sieci kanalizacyjnych. Za nieprawdziwe organ odwoławczy uznał twierdzenie strony odwołującej, zgodnie z którym przedsięwzięcia na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] są obsługiwane przez ten sam układ dróg wewnętrznych, inwestycja objęta pozwoleniem na budowę ma wjazd od ul [...], a zrealizowana zabudowa na działce ewid. nr [...] – od ul. [...]. Wojewoda Małopolski stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm., rozp. MI 2002). Projekt budowlany – w ocenie organu II instancji – zawiera ustalenia w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania, zawiera informację i określa obszar oddziaływania obiektu, przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.

3.1. Dalej w wyroku II SA/Kr 510/21 przywołano, że Wspólnota wniosła skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez:

a) błędne ustalenie, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019,

b) brak ustaleń w zakresie powierzchni użytkowej garaży i parkingów inwestycji zrealizowanej na działce nr [...] oraz brak ustaleń w zakresie powierzchni zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą oraz długości dróg o nawierzchni twardej w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji oraz inwestycji zrealizowanej na działce nr [...], a niewyjaśnienie, czy przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b) tiret drugie lub w § 3 ust. 1 pkt 60 rozp. MI 2002,

c) brak pozyskania projektu zagospodarowania terenu dla inwestycji zrealizowanej na działce nr [...],

2) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez:

a) brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji Wspólnoty podniesionej w piśmie z 8 lutego 2021 r, stanowiącego uzupełnienie argumentacji dotyczącej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji,

b) sporządzenie uzasadnienia składającego się w znacznej części ze skopiowanych fragmentów pisma inwestora z 14 grudnia 2020 r.,

c) brak przekonującego uzasadnienia przyczyn, dla których w ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko mimo, iż łączna powierzchnia użytkowa garaży, miejsc parkingowych i postojowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą dla przedmiotowej inwestycji oraz inwestycji zrealizowanej na działce nr [...] przekracza 0,5 ha,

3) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie Wspólnoty o zamiarze wydania decyzji przez organ odwoławczy i pozbawienie jej możliwości przedłożenia dowodów potwierdzających, że na etapie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy inwestor traktował przedmiotową inwestycję jako drugi etap inwestycji zrealizowanej na działce nr [...].

3.2. W skardze sformułowano zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że inwestycja polegająca na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych nie może stanowić przedsięwzięcia powiązanego technologicznie w rozumieniu tego przepisu.

3.3. W oparciu o powyższe zarzuty Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.

3.4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę oddalił.

4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie zgłosiła wprost zarzutu, że zamierzone przedsięwzięcie po zsumowaniu parametrów przedsięwzięcia zrealizowanego na działce nr [...] przekraczało powierzchnię zabudowy 2 ha. Twierdziła Wspólnota jedynie, że przedsięwzięcia te (obecne i na działce nr [...]) są powiązane technologicznie, albowiem są obsługiwane przez ten sam układ dróg wewnętrznych. Natomiast z projektu zagospodarowania terenu wyraźnie wynika, że również działka nr [...] była już zabudowana, wobec wybudowania na niej budynków wielomieszkaniowych. Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotowy teren już wcześniej był przyrodniczo przekształcony, a nadto znajdował się i znajduje w zurbanizowanym centrum miasta. Co więcej, zinwentaryzowana zieleń znajduje się w zasadzie wyłącznie na działce nr [...]; działka do zabudowy [...] jest porośnięta trawą, ma to znaczenie dla wykładni cytowanych przepisów z punktu widzenia ochrony środowiska. Sąd wojewódzki zwraca uwagę, że zabudowa w centrum miasta już przekształconym przyrodniczo nie może wywierać wpływu takiego, jak zabudowa w środowisku nieprzekształconym.

4.3. Sąd wojewódzki przyjął, że dla oceny, czy dane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, w pierwszym rzędzie znaczenie powinno mieć nie tyle literalne brzmienie § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019, w tym pojęcia zakładu lub obiektu, a także kwestia powiązań technologicznych pomiędzy poszczególnymi inwestycjami, co dążenie do realizacji celów dyrektywy nr 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, która zmierza do zagwarantowania, aby żadne przedsięwzięcie, które może potencjalnie wywierać znaczące skutki środowiskowe, nie zostało wyłączone spod oceny jego wpływu na środowisko. Z tego względu – w ocenie tegoż sądu – nie można stwierdzić, aby na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 58) lit. b) rozp. RM 2019 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczyć garaże i parkingi samochodowe.

4.4. Końcowo sąd pierwszej instancji zaznaczył, że regulacja § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019 ma na celu zapobieganie sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć na dwa lub więcej mniejszych zamierzeń, w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, albowiem mamy do czynienia z dwoma inwestycjami realizowanymi w znacznej odległości czasowej, przy braku technologicznego powiązania. W wypadku powstającej inwestycji, tworzyć ona będzie zorganizowaną całość niezależnie od zabudowy istniejącej, w tym drogowej. Zdaniem sądu a quo, z tych wszystkich powodów organowi wydającemu decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie można zarzucić, że winien był domagać się przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Wspólnota – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości.

5.2. Niniejszą "skargę" (jak wskazuje Wspólnota) strona skarżąca kasacyjnie opiera na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaakceptowanie błędnych ustaleń faktycznych organu odwoławczego, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019;

2) art. 151 Ppsa w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji składającego się w dużej części ze skopiowanych fragmentów pisma inwestora z 14 grudnia 2020 r. oraz niezawierającego przekonującego wyjaśnienia przyczyn, dla których w ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ani odniesienia się organu odwoławczego do argumentacji Wspólnoty podniesionej w piśmie z 8 lutego 2021 r., stanowiącego uzupełnienie argumentacji dotyczącej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji;

3) art. 151 Ppsa w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że pomimo braku zawiadomienia Wspólnoty o zamiarze wydania decyzji przez organ odwoławczy i pozbawienie jej możliwości przedłożenia dowodów potwierdzających, że na etapie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy inwestor traktował przedmiotową inwestycję jako drugi etap inwestycji zrealizowanej na działce nr [...], Wspólnota mogła wykazywać powołane przez siebie okoliczności przed sądem pierwszej instancji, w związku z czym nie została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym;

4) art. 141 § 4 Ppsa poprzez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, a to z uwagi na brak odniesienia się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a.

5.3. W skardze kasacyjnej ponadto zarzuca się naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsięwzięcie polegające na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie może być technologicznie powiązane z istniejącym przedsięwzięciem polegającym na zrealizowaniu analogicznej zabudowy;

2) art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia w rozumieniu tego przepisu, jeżeli jest realizowana na terenie, który został już wcześniej przyrodniczo przekształcony;

3) art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że powiązaniem technologicznym jest tylko taki związek między inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość, w związku z czym inwestycja tworząca zorganizowaną całość niezależnie od zabudowy istniejącej nie może zostać uznana za technologicznie powiązaną z zabudową istniejącą;

4) art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsięwzięcia nie mogą być uznane za powiązane z sobą technologicznie w przypadku, gdy nieruchomości, na których przedsięwzięcia mają być realizowane, posiadają różnych właścicieli;

5) § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zasada sumowania parametrów planowanego przedsięwzięcia z parametrami przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, nie znajduje zastosowania w przypadku przedsięwzięć polegających na budowie podziemnych parkingów pod odrębnymi budynkami.

5.4. Wobec powyższych zarzutów, na zasadzie art. 176 § 1 pkt 3 Ppsa, skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie od Wojewody Małopolskiego na rzecz Wspólnoty kosztów postępowania, kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

5.5. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty, zważywszy na podane przez inwestora parametry inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, nie może budzić wątpliwości, że uwzględnienie zsumowanych parametrów tej inwestycji oraz inwestycji zrealizowanej na działce nr [...] (obejmującej budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych) powoduje konieczność uzyskania dla tego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest także polemiki z argumentami podniesionymi w piśmie Wspólnoty z 8 lutego 2021 r., mającymi na celu wykazanie nieprawidłowości stanowiska zaprezentowanego w piśmie inwestora z 14 grudnia 2020 r. (dotyczącymi m. in. kwestii orzecznictwa dotyczącego możliwości zakwalifikowania inwestycji polegającej na budowie budynku lub budynków mieszkaniowych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko czy też kwestii obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji).

5.6. W odpowiedzi uczestnika postępowania – Spółki – na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestnika na prawach strony kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych. Zdaniem uczestnika postępowania prawomocnie potwierdzony brak obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji przesądza o braku analogicznego obowiązku na etapie uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę tej samej inwestycji. Nadto część zarzutów kasacyjnych (odnosząca się do art. 151 Ppsa) zostać miała formalnie wadliwie postawiona. Wyrok Spółka uznaje za prawidłowy, brak jest powiązania technologicznego przedmiotowej inwestycji z przedsięwzięciem uprzednio zrealizowanym na sąsiedniej działce, na które uprzednio uzyskano pozwolenia na użytkowanie.

5.7. Na rozprawie pełnomocnik Spółki wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie dostrzeżono przesłanek nieważności postępowania.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).

6.2. Zarzut naruszenia art. 151 Ppsa, z którego wynika wyłącznie forma wyroku o oddaleniu skargi w całości lub w części, gdy sąd administracyjny jej nie uwzględnia, tylko wówczas okazałby się skuteczny, gdyby skuteczne okazały się zarzuty naruszenia tych przepisów postępowania administracyjnego, które wskazano w podstawach kasacyjnych sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa.

6.3. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przy czym zarzut ich naruszenia powiązano z twierdzeniem o błędnym ustaleniu faktycznym, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 rozp. RM 2019. Skarżącej kasacyjnie umyka uwadze, a na co trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, a także podnosił to uczestnik – Spółka – że kwestia kwalifikacji tej inwestycji w aspekcie przepisów środowiskowych – Uioś i rozp. RM 2019 – została prawomocnie przesądzona wyrokiem WSA w Krakowie II SA/Kr 1054/21 z 20 stycznia 2022 r. Wyrokiem tym oddalono skargę na decyzję, której przedmiotem kontroli w trybie nieważnościowym podlegała decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydana dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W przywołanym wyroku jednoznacznie wykluczono, aby dla celów przedmiotowego przedsięwzięcia, jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko można było zaliczyć garaże i parkingi samochodowe. WSA w Krakowie prawomocnie przesądził, że tzw. zasada sumowania nie mogła mieć zastosowania z tego względu, że podziemne parkingi pod odrębnymi budynkami nie są ze sobą powiązane technologicznie. Wyrokiem tym był związany sąd pierwszej instancji, jest nim także związany Sąd Naczelny. Zatem podnoszenie tej samej kwestii w aspekcie zaakceptowania błędnych ustaleń faktycznych co do kwalifikacji inwestycji pod względem środowiskowym jest chybione. Przywołanym wyrokiem II SA/Kr 1054/21 przesądzono prawomocnie, że organowi wydającemu decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 14 grudnia 2019 r. dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie można było zarzucić, że winien był przeprowadzić ocenę oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko. Ta ocena jest wiążąca, skoro nie został zakwestionowany przywołany wyrok.

6.4. Nie jest w konsekwencji skuteczny zarzut naruszenia przepisów art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a., gdy idzie o podnoszenie niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skoro Spółka wywodzi, że odnosi to do kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro ta kwalifikacja została już przesądzona na etapie ustalania warunków zabudowy dla tej inwestycji, to jest ona aktualna na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę. Jednocześnie tym samym nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, gdy idzie o zarzucanie sądu pierwszej instancji sformułowanie uzasadnienia wadliwego, bo nie odnoszącego się do zarzutu naruszenia powyższych przepisów.

6.5. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., trafnie sąd pierwszej instancji wskazywał, że Wspólnota aktywnie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, nadto została zawiadomiona o terminie wydania decyzji, a decyzję wydano z końcem wskazanego terminu. Wspólnota jako jeden z zarzutów odwołania podnosiła tożsamą kwestię odnośnie powiązania przedmiotowej inwestycji z uprzednią zabudową zrealizowaną na działce nr [...], zatem wywodzenie w skardze kasacyjnej, że uchybiono obowiązkowi zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest nietrafne.

6.6. Nie mogły odnieść skutku także zarzuty błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś. Zarzuty te w części abstrahują, jak to uprzednio w pkt 6.3. niniejszego uzasadnienia wyłuszczono, od wiążącej wykładni zawartej w wyroku II SA/Kr 1054/21. Wyraźnie w motywach tego wyroku wskazano m. in., że podziemne parkingi zaprojektowane w ramach tej konkretnej inwestycji, jak i zrealizowane na działce sąsiedniej, nie są ze sobą powiązane technologicznie. Podobnie w wyroku tym wykluczono, aby inwestycja była tego typu przedsięwzięciem, które wymagałoby "sumowania parametrów", co miałoby wynikać ze stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019, przesądzając, iż brak było podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na kwalifikację przedsięwzięcia inwestora. Wszystkie te zarzuty kasacyjne odnośnie naruszenia prawa materialnego w istocie dezawuują wykładnię tych samych przepisów zawartych w prawomocnym wyroku II SA/Kr 1054/21, skoro jednak Wspólnota wyroku tego nie podważyła w ramach kontroli instancyjnej, to wiąże on na zasadzie art. 170 Ppsa.

7.1. Skoro wszystkie podstawy skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, podlegała ona oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.

7.2. Oddaleniu podlegał także – zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną – wniosek uczestnika – Spółki – o zwrot kosztów postępowania. Obowiązująca na gruncie Ppsa zasada wynikająca z art. 199 cyt. ustawy (ponoszenia przez strony kosztów swego udziału w postępowaniu), nie doznaje w tym zakresie wyjątku, wniosek Spółki nie ma podstaw w świetle art. 204 Ppsa.