Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 29/18 w sprawie ze skargi W. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego winnym przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od ukarania oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 29/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego winnym przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od ukarania.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna:

Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...], którym uznano W. K. – [...] Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego Komendy Miejskiej Policji w [...] za winnego tego, że: w dniu [...] sierpnia 2017 r. w [...], jako [...] Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego Komendy Miejskiej Policji w [...] nie dopełnił swoich obowiązków służbowych w ten sposób, że wiedząc na podstawie zgromadzonego materiału procesowego w postępowaniu o sygn. [...], dotyczącego psychicznego i fizycznego znęcania się nad I.K., o stosowaniu przez mieszkającego z nią w tym samym lokalu byłego męża R. K. przemocy z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci noża i o kierowaniu w stosunku do niej gróźb zamachu na jej życie i zdrowie oraz o wyrażanych przez nią obawach o jej życie i zdrowie, zaniechał wydania polecenia niezwłocznego zatrzymania i doprowadzenia R. K. do Komendy Miejskiej Policji w [...], jako osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa z art. 207 § 1 k.k., skutkiem czego w tym samym dniu około godziny 20:00 w [...] doszło do usiłowania zabójstwa I. K. przez R. K., przez co popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji oraz odstąpił od ukarania obwinionego.

W skardze do sądu administracyjnego W. K. wniósł o uchylenie orzeczeń obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu dyscyplinarnemu zarzucono naruszenie: art. 132 ust. 3 pkt 3, art. 135l ust. 1, art. 135g ust. 1, art. 135f ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. 1257 ze zm.; zwana dalej: k.p.a.), błąd w ustaleniach faktycznych oraz wewnętrzną sprzeczność sentencji orzeczenia i jego uzasadnienia przejawiającą się w szczególności w zapisie zawartym na karcie 8 uzasadnienia.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, w związku z czym podlegała oddaleniu.

Sąd podzielił ocenę przełożonego dyscyplinarnego, że skarżący nie zachował szczególnej staranności przy dokonywaniu oceny zagrożenia, jakie swoim zachowaniem stwarzał ofiarom, sprawca przemocy domowej w rodzinie państwa K., mimo iż mógł i powinien był takie zagrożenie przewidzieć. Skarżący posiadający stopień aspiranta sztabowego, mający wieloletnie doświadczenie zawodowe i życiowe, pełniąc funkcję [...] Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego KMP w [...], nie powinien był decyzji co do dalszego biegu czynności w sprawie objętej zawiadomieniem o przestępstwie psychicznego i fizycznego znęcania się R. K. nad rodziną, opierać wyłącznie na ustnej relacji podwładnej A. Z., bez osobistego zaznajomienia się z wynikami czynności sprawdzających prowadzonych w trybie art. 307 § 1 k.p.k. W karcie nadzoru postępowania przygotowawczego (k. 127 akt dyscyplinarnych), zalecone zostało ww. podwładnej, aby przed podjęciem decyzji co do wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego: przeprowadziła czynności sprawdzające w trybie art. 307 § 1 k.p.k. w kierunku art. 207 § 1 k.k.; sprawdziła notowania kryminalne, pobyty w [...] oraz leczenia odwykowe R. K.; zadaniowała dzielnicowego pod kątem rozpoznania w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej, ustaliła świadków, ustaliła sytuację rodzinną, ilość interwencji oraz procedurę niebieskiej karty; rozpytała ustalonych świadków, w tym córki pokrzywdzonej A. K. K.; rozpytała R. K.;

Podkreślono, że osobisty wgląd w materiały zgromadzone przed dniem 23 sierpnia 2017 r. dotyczące rzeczywistej sytuacji w rodzinie państwa K. w dniach poprzedzających zaatakowanie nożem ofiary przemocy domowej przez R. K., pozwoliłby na dokonanie głębszej oceny ryzyka zachowania sprawcy, związanego z przemocą domową. Działanie skarżącego, jako przełożonego, zawsze podlega surowszej ocenie niż funkcjonariuszy jemu podległych. Przełożony nie może pozwolić sobie na jakąkolwiek lekkomyślność lub niedbalstwo. Powinien skrupulatnie wyegzekwować od podwładnego wszelkie informacje wymagane do podjęcia decyzji co do losów i kierunku dalszego postępowania w sprawie. Ryzyko błędnego rozeznania sytuacji obciąża zaś przełożonego. Bezpośredni przełożony przyjmuje na siebie odpowiedzialność za całokształt prowadzonego postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności faktyczne sprawy nie usprawiedliwiały zaniechania wydania polecenia niezwłocznego odizolowania od rodziny sprawcy przemocy. Zdaniem Sądu, w świetle obiektywnych faktów, zaistniałych do momentu zamachu na byłą żonę, zachowanie sprawcy bezpośrednio przed atakiem z użyciem noża wobec byłej żony, mogło i powinno było zostać odebrane jako stwarzające zagrożenie dla życia i zdrowia ofiary przemocy w rodzinie. Wskazano przy tym, że w miesiącu sierpniu 2017 r. zachowanie sprawcy przemocy skutkowało czterema interwencjami policji, mającymi miejsce w bardzo krótkich odstępach czasu (10, 12, 13 i 20 sierpnia) i trzykrotnym osadzeniem sprawcy w [...] do wytrzeźwienia (10, 13 i 20 sierpnia). Zeznania ofiar przemocy złożone bezpośrednio przed zamachem (w dniu [...] sierpnia) potwierdziły nasilenie stwarzającego zagrożenie dla życia i zdrowia zachowania sprawcy.

Za nietrafny uznano zarzut naruszenia art. 135 l ust. 1 ustawy o Policji poprzez rozpoznanie zarzutu dyscyplinarnego postawionego skarżącemu w oparciu o dowody przeprowadzone w ramach innego postępowania dyscyplinarnego (tj. postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec A. Z.). Akta postępowania dyscyplinarnego zawierają sprawozdanie sporządzone przez rzecznika dyscyplinarnego kom. G. G. z postępowania dyscyplinarnego, w którym wymienione zostały dowody, w oparciu o które ustalono stan faktyczny sprawy dyscyplinarnej objętej zarzutem. Dowody te zawierają punktowe wyliczenie kilkudziesięciu kart z materiałów z postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego, z materiałów z postępowania sprawdzającego o sygn. [...] oraz z materiałów z postępowania przygotowawczego [...]. Odwołanie się w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego do treści zeznań skarżącego jako świadka złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec A. Z., nie niweczy ustaleń dokonanych w postępowaniu dyscyplinarnym skarżącego a poczynionych na podstawie materiałów zaliczonych do dowodów we własnej sprawie dyscyplinarnej skarżącego. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego dotyczącej niemożności wykorzystania przeciwko oskarżonemu jego zeznań składanych w charakterze świadka, Sąd uznał ją za bezpodstawną, ponieważ odesłanie do stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym przepisów kodeksu postępowania karnego, jest fragmentaryczne i nie obejmuje zasad procesu karnego. Zauważono nadto, iż obwiniony w niniejszej sprawie nie był pozbawiony prawa do odmowy złożenia wyjaśnień.

Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że przy ocenie działania obwinionego i stopnia zawinienia oraz przy wyborze sposobu ukarania, wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym w szerokim zakresie te, które przemawiały na korzyść skarżącego. Pozytywne opinie służbowe oraz jednostkowość przypadku braku staranności w pracy, przemawiały za odstąpieniem od ukarania obwinionego, a tym samym przypisaniu orzeczeniu dyscyplinarnemu wyłącznie waloru wychowawczego i mobilizującego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów w zw. z art. 139 i art. 135e ust. 2 ustawy o Policji, poprzez:

- uznanie za prawidłowe oparcie się przez organy prowadzące postępowanie na zeznaniach świadków, w tym samego obwinionego, złożonych na użycie innego postępowania, pomimo tego, iż z akt tych nie sporządzono wyciągu ani odpisów, kiedy to z wyżej wymienionych przepisów wynika, że włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego wyciągu z udostępnionych akt innego postępowania lub odpisów ze znajdujących się w nich dokumentów wymaga sporządzenia przez rzecznika dyscyplinarnego protokołu z tej czynności, jak również nie zauważenie, że organ drugiej instancji część ustaleń poczynił w oparciu o znaną mu z urzędu wiedzę dotyczącą wyjaśnień A. Z. i zeznań W. K., bez załączenia odpisów z tych dokumentów do akt sprawy, zgodnie z wyżej opisanym rozporządzeniem,

- oparcie orzeczenia na włączonych do akt niniejszego postępowania dyscyplinarnego materiałów - dokumentów pochodzących z postępowania dotyczącego znęcania się R. K. nad I. K. bez sporządzenia w tym zakresie zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami protokołu, co nie pozwala na uznanie tych dokumentów za dowód w sprawie, gdyż uzyskane zostały sprzecznie z obowiązującymi przepisami opisanymi wyżej, z których wynika, iż włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego, zwanych dalej "aktami postępowania" odpisu lub wyciągu z udostępnionych akt innego postępowania wymaga sporządzenia przez rzecznika dyscyplinarnego protokołu z tej czynności,

2) art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez:

- oparcie orzeczenia na ustaleniu, iż w miesiącu sierpniu 2017 r. zachowanie sprawcy przemocy domowej skutkowało czterema interwencjami policji mającymi miejsce w krótkich odstępach czasu tj. 10, 12, 13 i 20 sierpnia i trzykrotnym osadzeniu sprawy w [...] do wytrzeźwienia, których to informacji obwiniony w chwili podejmowania decyzji o nie zatrzymaniu sprawcy nie posiadał, gdyż nie zostały one na dzień [...] sierpnia 2017 r. włączone do akt sprawy, co nie pozwala przy ocenie zachowania się obwinionego powoływać się na te informacje, co więcej w tym czasie nie dysponowano również częścią A tzw. niebieskiej karty,

- nie wzięcie pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego w szczególności, okoliczności związanych ze zwłoką pokrzywdzonej I. K. ze stawieniem się na dosłuchanie przez prowadzącą postępowania A. Z., oświadczenia I.K. co do nieobecności na przesłuchaniu drugiej z córek, co mogło powodować uznanie, iż brak jest podstaw do natychmiastowego zatrzymania R. K.,

3) art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię treści tego przepisu polegającą na uznaniu, iż obwiniony dopuścił się niedopełnienia obowiązków służbowych określonych w przepisach prawa, kiedy to z analizy treści opisu czynu przypisanego obwinionemu wynika, iż ponosi on odpowiedzialność za podjęcie błędnej decyzji w zakresie nie zatrzymania R. K., a nie za to, że decyzji w ogóle nie podjął.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że Przewodniczący Wydziału III w Izbie Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej: uCOVID-19), zarządzeniem z 26 stycznia 2021 r. skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu przesłankach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).

Na wstępie stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty określone w skardze kasacyjnej jako naruszenie przepisów postępowania.

Zgodnie z brzmieniem art. 135g ust. 1 ustawy o Policji

przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Jako okoliczności przemawiające na jego korzyść skarżący kasacyjnie wskazał, że niektórych informacji w chwili podejmowania decyzji o nie zatrzymaniu sprawcy nie posiadał, gdyż nie zostały one na dzień [...] sierpnia 2017 r. włączone do akt sprawy (co więcej w tym czasie nie dysponowano również częścią A tzw. niebieskiej karty), jak również zwłoka samej pokrzywdzonej I. K. ze stawieniem się na dosłuchanie przez prowadzącą postępowania A. Z., oświadczenia I. K. co do nieobecności na przesłuchaniu drugiej z córek, co mogło powodować uznanie, iż brak jest podstaw do natychmiastowego zatrzymania R. K.. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego przytoczone okoliczności są irrelewantne. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący kasacyjnie na dzień [...] sierpnia 2017 r. nie przeczytał treści żadnego z protokołów przesłuchań, czy notatki z rozpytania, a jedynie uzyskał ich streszczenie z ust podwładnej. Zatem to kiedy do akt sprawy dołączono inne informacje i dlaczego I. K. zwlekała ze stawieniem się na przesłuchanie nie jest istotne dla niniejszej sprawy, skoro to na nim ciążył obowiązek sprawowania nadzoru nad prawidłowością i szybkością działań, egzekwowaniem niezwłocznego i pełnego przekazywania informacji, a także zaznajamianiu się z nimi w celu podjęcia właściwych decyzji. Biorąc pod uwagę zdarzenie, które miało miejsce wieczorem tego samego dnia, wspomniany nadzór w tym zakresie nie był sprawowany prawidłowo i uniemożliwił skarżącemu podjęcie właściwej decyzji. Podkreślić należy, że przełożony dyscyplinarny wskazując stosowne ku temu przesłanki bardzo szeroko uwzględnił okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego i skorzystał z możliwości jaką daje art.135j ust.5 ustawy o Policji odstępując od jego ukarania.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię treści tego przepisu. Formułując w ten sposób zarzut skargi kasacyjnej wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Tego elementu skarga kasacyjna nie spełnia. Z treści samego zarzutu wynika raczej, że nie chodzi o błędną wykładnię tego przepisu, lecz o jego niewłaściwe zastosowanie, co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w jego sformułowaniu. Ubocznie zaznaczyć jedynie należy, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest właśnie zaniechanie czynności służbowej. Przepis art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z 1990 r. o Policji jest przepisem o charakterze ogólnym właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy niedopełnienia obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone obowiązki służbowe. Co więcej, zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym (wyrok NSA z 1 września 2016 r., sygn. I OSK 1170/16).

Jako nieuzasadniony ocenić należy zarzut naruszenia (błędnie zakwalifikowany jako przepis prawa materialnego, gdyż ma on charakter procesowy) tj. art. 135e ust. 2 ustawy o Policji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów w zw. z art. 139 i art. 135e ust. 2 ustawy o Policji. Z treści zarzutu należy wnioskować, że chodzi o niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.

Naruszenia art. 135e ust. 2 ustawy o Policji oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia skarżący kasacyjnie upatruje w niesporządzeniu protokołu przez rzecznika dyscyplinarnego z włączenia do akt postępowania dyscyplinarnego wyciągu z udostępnionych akt innego postępowania lub odpisów ze znajdujących się w nich dokumentów co nie pozwala na uznanie tych dokumentów za dowód w sprawie. Otóż jak wynika z art. 135e ust. 2 ustawy o Policji z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki urzędowej. Natomiast z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynika, że włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego, zwanych dalej "aktami postępowania" odpisu lub wyciągu z udostępnionych akt innego postępowania - wymaga sporządzenia przez rzecznika dyscyplinarnego protokołu z tej czynności. Zatem rzecznik dyscyplinarny może dokonać włączenia dokumentów uzyskanych w toku czynności wyjaśniających poprzez sporządzenie protokołu z czynności włączenia tychże dokumentów do akt postępowania. Zachowanie takiej formy włączenia dokumentów oznacza, że obwiniony zna dokładnie zakres materiału dowodowego sprawy (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2020 r., I OSK 3384/18). Zatem ten element formalny postępowania dyscyplinarnego wywiera określone skutki. Skoro wydanie postanowienia o włączeniu do sprawy dyscyplinarnej dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach (np. karnym, cywilnym, administracyjnym, dyscyplinarnym) uprawnia organ dyscyplinarny do traktowania włączonych do sprawy materiałów jako dowodów w postępowaniu dyscyplinarnym, to bez wydania takiego postanowienia organy dyscyplinarne nie mogą stosować jakiejkolwiek sankcji dyscyplinarnej, jeżeli nie dokonały własnych ustaleń.

Tymczasem jak podnosi skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazano, że "do akt dyscyplinarnych włączono uwierzytelnione kserokopie materiałów związanych z postępowaniem dotyczącym znęcania się R. K. nad byłą żoną I. K. (w aktach sprawy brak jest stosownego protokołu włączenia materiałów z innego postępowania o uznaniu za dowody w sprawie dotychczas zabranych dowodów." Nie czyni zadość powyższym wymaganiom zamieszczenie w sprawozdaniu rzecznika dyscyplinarnego punktowe wyliczenie kart z materiałów z postępowania sprawdzającego o sygn. [...] oraz postępowania przygotowawczego [...].

Jednak, jak wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji "odwołanie się w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego do treści zeznań skarżącego jako świadka złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec A. Z., nie niweczy ustaleń dokonanych w postępowaniu dyscyplinarnym skarżącego, a poczynionych na podstawie materiałów zaliczonych do dowodów we własnej sprawie dyscyplinarnej skarżącego."

W konsekwencji skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.