Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 752/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 31 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 752/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Sąd wskazał, że Przewodnicząca Wydziału VII, zarządzeniem z 29 marca 2018 r., wezwała skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

K. W., w piśmie z dnia 16 kwietnia 2018 r., w wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu od skargi, złożyła do Sądu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z 7 czerwca 2018 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. W związku z tym, zarządzeniem z 26 czerwca 2018 r., skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 29 marca 2018 r. i uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka polecona zawierająca powyższe pismo została doręczona skarżącej w dniu 16 lipca 2018 r. Wpis od skargi do dnia 25 lipca 2018 r. nie został uiszczony.

Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji podniósł, że termin do uiszczenia wpisu, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia wezwania, tj. od 16 lipca 2018 r., upłynął z dniem 23 lipca 2018 r. Ponieważ skarżąca nie uiściła w terminie wpisu sądowego sąd pierwszej instancji uznał, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniosła K. W. Podniosła, że w związku z odmową zwolnienia od kosztów sadowych, Sąd zażądał od niej podwójnej opłaty po 500 zł w tej samej sprawie. Sąd nie zwrócił uwagi, że skarga dotyczy tej samej decyzji i podał dwie sygnatury VII SA/Wa 752/18 i VII SA/Wa 754/18, co jest niedopuszczalne. Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w związku ze złożonym zawiadomieniem do prokuratury i nie otrzymała odpowiedzi na ten wniosek. Skarżąca wniosła o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia. Równocześnie z zażaleniem skarżąca wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 marca 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącej po raz pierwszy w dniu 9 kwietnia 2018 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z 7 czerwca 2018 r. odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. W związku z tym, zarządzeniem z 26 czerwca 2018 r., skarżąca została ponownie wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 29 marca 2018 r. i uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka polecona zawierająca powyższe pismo została doręczona skarżącej w dniu 16 lipca 2018 r. Wpis od skargi nie został przez skarżącą uiszczony.

W złożonym zażaleniu skarżąca nie zakwestionowała w sposób skuteczny ani istnienia podstaw do wezwania do uiszczenia wpisu, ani prawidłowości doręczenia tego wezwania. Błędne jest twierdzenie skarżącej, że została ona wezwana do uiszczenia podwójnej opłaty po 500 zł, gdyż drugie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi dotyczyło tej samej opłaty. Wskazać bowiem trzeba, że niniejsza sprawa (sygn. akt VII SA/Wa 752/18) dotyczy skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Natomiast w sprawie VII SA/Wa 754/18 przedmiotem skargi była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W związku z tym, że skarżąca w ustawowym terminie nie usunęła braków fiskalnych skargi uznać trzeba, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a.

Odnosząc się do kolejnego wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazać trzeba, że postanowieniem starszego referendarza sądowego z 4 lutego 2019 r. odmówiono zmiany postanowienia z 7 czerwca 2018 r. Na skutek sprzeciwu skarżącej postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA w Warszawie z 20 marca 2019 r.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.