Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 marca 2023 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr 923/22 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E.D. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 22 sierpnia 2022 r., nr 923/22, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Mazowiecki WINB, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania E. D., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej: PINB w Warszawie, organ I instancji) z 2 lutego 2022 r., nr IIIOT/61/2022, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu 24 maja 2021 r. do PINB dla m.st. Warszawy wpłynęło pismo, w którym zwrócono się o przeprowadzenie kontroli restauracji "[...]" prowadzonej

w budynku przy ul. [...] w W.

Zawiadomieniem PINB dla m.st. Warszawy z 8 czerwca 2021 r. poinformowano strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budynku użytkowanego jako restauracja "[...]" przy ul. [...] w W. W wyniku przeprowadzonych w dniu 6 sierpnia 2021 r. czynności kontrolnych ustalono, iż na terenie w/w nieruchomości usytuowany jest m.in. budynek murowany, wolnostojący, podpiwniczony, wybudowany na podstawie decyzji Urzędu Gminy [...] nr [...] z dnia [...].03.1996r., oddany do użytkowania jako pawilon handlowy branży spożywczej na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 116/U/2003 z dnia 30.06.2022r. Aktualnie w budynku funkcjonuje [...] - wg informacji najemcy od 8 lat. W budynku murowanym jest: toaleta, zaplecze kuchenne, barek połączony z małą salą konsumpcyjną.

W dniu 8 września 2021 r. do PINB dla m.st. Warszawy wpłynęła ekspertyza techniczna w zakresie ochrony przeciwpożarowej, sporządzona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. M. B. (upr. nr [...]), zaś w dniu 9 września 2021 r. opinia sanitarno - higieniczna sporządzona przez mgr inż. A. K. (upr. nr [...]).

Jak ustalił organ I instancji, z przedłożonych do akt sprawy opinii wynika, że

w przedmiotowym budynku handlowym nie doszło do zmiany sposobu użytkowania.

Z opinii mgr. inż. A. K. rzeczoznawcy do spraw higieniczno-sanitarnych wynika, że "budynek lokalu gastronomicznego jest jednokondygnacyjny, wolnostojący, nie jest zagłębiony, posiada zapiecze higieniczne i wc dla personelu, kuchnię i salę obsługi oraz aneks barowy. Lokal posiada doświetlenie pomieszczeń wymagających światła naturalnego. W obiekcie prowadzona jest działalność gastronomiczna w zakresie serwowania dań w oparciu o produkty gotowe oraz napoje. Założenia projektowe zostały zachowane i obecne użytkowanie spełnia wymagania normatywne i sanitarne. Nie doszło do zmiany przeznaczenia lokalu i sposobu użytkowania".

Podobne wnioski wynikają z ekspertyzy technicznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej, sporządzonej przez rzeczoznawcę M. B. Rzeczoznawca stwierdził że: "budynek murowany, wykonany w technologii tradycyjnej, posiada jedną kondygnację nadziemną, podniesioną ponad teren o 0,9 m i ze względu na wysokość zakwalifikowany jest do grupy budynków niskich. Na parterze zlokalizowano: salę obsługi, zaplecze kuchenne, wc klientów oraz pomieszczenie techniczne. Budynek wybudowano z przeznaczeniem jako usługowy. W chwili obecnej użytkowany jako pizzeria. Lokal usługowy z przeznaczeniem na pizzerię z możliwością konsumpcji na miejscu jak i z dowozem do klienta zakwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi ZL III. Dla lokalu wymagana jest klasa odporności pożarowej D. Na podstawie wizji w obiekcie oraz przedstawionej dokumentacji stwierdzić należy, że elementy z których jest wykonany budynek spełniają wymagania odporności ogniowej dla klasy odporności pożarowej D. W lokalu nie doszło do zmiany przeznaczenia użytkowania, założenia projektowe dla budynku handlowo-usługowego typu sklep, dla którego był odbiór budynku są tożsame jak dla gastronomii czyli zachowane klasyfikacje budynku do kategorii ZL III. Z punktu widzenia wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej sposób użytkowania istniejącego budynku w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, jest zgodna ze stanem projektowanym i przeznaczeniem obiektu, wymagania budowlane i instalacyjne są spełnione nie wprowadza zagrożeń dla użytkowników".

Po dokonaniu analizy opinii rzeczoznawców, organ I instancji uznał iż, przedłożone opinie są przygotowane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, są one wiarygodne logiczne i spójne.

Decyzją z 2 lutego 2022 r., PINB dla m. st. Warszawy na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 2351), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej budynku handlowo-usługowego użytkowanego jako restauracja [...] przy ul. [...] w W., - umorzył postępowanie administracyjne prowadzone

w ramach nadzoru budowlanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. D. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w związku z art. 71 Prawa budowlanego. Zaznaczyła, że budynek jest wykorzystywany jako pizzeria, produkcja potraw znajduje się na miejscu, ponadto w budynku znajduje się piec do pizzy, którego nie uwzględniono w opiniach rzeczoznawców.

Rozpoznając odwołanie powołaną na wstępie decyzją Mazowiecki WINB utrzymała w mocy decyzje organu I instancji.

Po przedstawieniu przebiegu postępowania organ II instancji wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego "Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi".

W myśl z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego "Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub Jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń".

Wyjaśnił również, że zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy oceniać w porównaniu do sposobu użytkowania tego obiektu określonego w decyzji

o pozwoleniu na budowę, ewentualnie w porównaniu do sposobu użytkowania wskazanego w późniejszych decyzjach o pozwoleniu na zmianę użytkowania tego obiektu. Za zmianę sposobu użytkowania należy także uznać zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W ocenie Mazowieckiego WINB organ powiatowy słusznie uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania w/w obiektu budowlanego.

Z archiwalnych wynika, że decyzją Urzędu Gminy [...] nr [...]

z [...].03.1996 r., znak: [...], zatwierdzono projekt budowlany

i udzielono pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży spożywczej, znajdującego przy ul. [...] w W., zaś decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr 116/U/2003 z dnia 30.06.2003 r., znak: WA/7351/1546/Nr-276/03, udzielono pozwolenia na jego użytkowanie. Zgodnie z przeprowadzonymi w dniu 6 sierpnia 2021 r. oględzinami, na terenie w/w nieruchomości stwierdzono usytuowanie budynku, w którym prowadzona jest restauracja "[...]". Zdaniem organu, prowadzenie w obiekcie (który wybudowany został i oddany do użytkowania jako pawilon handlowy branży spożywczej), działalności restauracyjnej, w żaden sposób nie powoduje zmiany warunków jakie opisane zostały w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W obu wypadkach jest to działalność dot. produktów spożywczych

i związanym z nią faktem zatrudniania pracowników.

Mazowiecki WINB wyjaśnił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przez PINB wynika, że nie doszło do zmiany przeznaczenia użytkowania. W tym zakresie organ II instancji przytoczył opinię sanitarno-higieniczą oraz ekspertyzę z 6 września 2021 r., stwierdzającą, że nie sposób mówić o zmianie bezpieczeństwa pracy panującego w obiekcie.

Powyższe wskazania w ocenie Mazowieckiego WINB uprawniały PINB dla m.st.

Warszawy do wydania decyzji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowo - administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania administracyjnego.

Z kolei argumenty przedstawione przez skarżącą w odwołaniu zdaniem Mazowieckiego WINB, nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ II instancji wskazał, iż przed wydaniem decyzji nr IIIOT/61/2022, organ powiatowy zawiadomieniem z dnia 3 listopada 2022 r. poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (przysyłka zawierająca w/w zawiadomienie powróciła po dwukrotnej awizacji z adnotacją "zwrot nie podjęto

w terminie").

Podsumowując po analizie materiału dowodowego zgromadzonego

w przedmiotowej sprawie, w ocenie Mazowieckiego WINB brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego z zakresu nadzoru budowlanego

w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nadto stwierdził, iż dokumentacja została sporządzona przez osoby posiadające specjalistyczne uprawnienia budowlane (rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych) oraz rzeczoznawca ds. higieniczno – sanitarnych, którzy ponoszą odpowiedzialność zawodową za wykonane opinie.

W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, z uwagi na brak zmiany sposobu użytkowania – postępowanie należało umorzyć.

Skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła E. D. (skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 71 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dla stwierdzenia, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania wystarczające jest potwierdzenie braku zmiany warunków sanitarnych oraz z zakresu ochrony przeciwpożarowej;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, mianowicie art. 138 § 1 pkt 2) w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie administracyjne;

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenie postępowanie pomimo przeprowadzenia niekompletnego postępowania dowodowego, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, w szczególności brakiem uwzględnienia faktu istotnej zmiany rodzaju działalności prowadzonej w obiekcie budowlanym, którego dotyczy postępowanie, mogącymi skutkować zasadniczymi zmianami w zakresie

i kontekście bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnego, higieniczno-sanitarnego, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń, co nie zostało zweryfikowane przez organy obu instancji;

Na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ppsa skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.

W uzasadnieniu rozwinęła postawione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest uzasadniona.

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy obu instancji ocena, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku położonego przy ul. [...] w W. - jest przedwczesna i niepoprzedzona wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym.

W konsekwencji, stanowisko organów administracji co do konieczności umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość - nie zyskało akceptacji Sądu.

Na wstępie wskazać należy, że podstawę prawną decyzji organu I instancji z 2 lutego 2022 r., utrzymanej w mocy przez Mazowiecki WINB decyzją z 22 sierpnia 2022 r., stanowił art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, gdy postępowanie

z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio

w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej,

w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury, tj. podmiotowe i przedmiotowe. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno

z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W niniejszej sprawie organ odwoławczy wskazał - podzielając stanowisko PINB w Warszawie, iż postępowanie w ramach nadzoru budowlanego, należało umorzyć ze względu na przyczynę natury przedmiotowej, albowiem nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania wyżej opisanego obiektu budowlanego - w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane.

W ocenie Mazowieckiego WINB, pawilon handlowy branży spożywczej, przebranżowiony na działalność restauracyjną, w żaden sposób nie powoduje zmiany warunków jakie opisane zostały w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W obu przypadkach mamy bowiem do czynienia z działalnością dotycząca produktów spożywczych i związanym z nią faktem zatrudniania pracowników. Jak podkreślono

w decyzji potwierdziły to opinia higieniczno – sanitarna i ekspertyza techniczna. Oba dokumenty stanowiące dowody w sprawie potwierdziły, że nie doszło do zmiany przeznaczenia użytkowania.

Zdaniem Sądu, powyższa ocena organów została wywiedziona w oparciu

o postępowanie przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

W postępowaniu, którego przedmiotem jest samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, obowiązkiem organu jest ustalenie czy taka zmiana sposobu użytkowania faktycznie nastąpiła i miała charakter samowolny. Przy czym, zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, stosując przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy organ powinien mieć na względzie, iż z uwagi na użyty w ww. przepisie zwrot

"w szczególności", sformułowana w nim definicja nie jest wyczerpująca. Określa

w istocie przykładowe i najczęściej występujące w praktyce przypadki zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego,

z tak sformułowanego przepisu wynika, że ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego mamy do czynienia wówczas gdy mają zastosowanie inne normy

z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, czy mające wpływ na obciążenie konstrukcji budynku, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania. Nie musi to być podjęcie takiej działalności, która prowadzi do zwiększenia zagrożeń m.in. w zakresie dziedzin wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r., II OSK 2141/16, LEX nr 2553589). Przywołany wyżej przepis wprost wskazuje, iż przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą zgody właściwego organu, należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki w nim określone. Ustalenie czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie

i zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego zmienionego sposobu użytkowania. Będą to więc wszelkie działania, które zmieniają jego dotychczasowy sposób użytkowania,

a jednocześnie mogą mieć wpływ na warunki bezpieczeństwa (wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 606/16, LEX nr 2431821). Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą zgody właściwego organu należy zatem rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Tak więc nie tylko zmiana rodzaju użytkowania obiektu budowlanego, lecz także znaczące zwiększenie zakresu realizowanej już działalności w tym obiekcie może powodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, a także może kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem ocena zmiany sposobu użytkowania obiektu sprowadzać się powinna do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowlanym działalności powoduje zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do jego uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania. Zachowanie nawet tej samej funkcji budynku nie przesądza o tożsamości prowadzonych w nim działalności (wyrok NSA z 13 września 2016 r., II OSK 3014/14, LEX nr 2167537).

Jest rzeczą oczywistą, że obiekt gastronomiczny w porównaniu z obiektem handlowym musi spełniać dodatkowe wymagania związane chociażby z organizacją Sali konsumpcyjnej, zaplecza niezbędnego do przygotowania i serwowania potraw, zapewnienia warunków mycia sprzętu pomocniczego i naczyń oraz urządzenie obligatoryjnych toalet dla klientów. Potwierdzają to dowody ustalone w sprawie. Na uwagę zasługuje stwierdzenie zawarte w opinii A. K., iż obiekcie prowadzona jest działalność agronomiczna w zakresie serwowania dań w oparciu

o produkty gotowe oraz napoje. Zdaniem Sądu stwierdzenie powyższe kłóci się

z planem załączonym do ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę M. B., z którego wynika, że budynku przy ul. [...] w W.,

w części kuchennej obiektu znajduje się piec. Nie oceniono powyższego faktu, pomimo, że skarżąca podnosiła powyższą okoliczność w odwołaniu. Organy potwierdzały także że w lokalu serwowana jest pizza.

Prowadzenie lokalu gastronomicznego wiąże się również z odprowadzaniem odpadów, ścieków, nie ustalono tymczasem w rozpoznawanej sprawie czy poprzednia działalność handlowa wymagała nadzoru sanitarnego w takim samym zakresie co obecna działalność ukierunkowana na prowadzenie lokalu gastronomicznego. Czy nie zmieniły się warunki sanitarne w obecnej działalności. Do tego dochodzi kwestia przechowywania produktów spożywczych, godzin otwarcia lokalu.

Rolą organów w tym postępowaniu była więc jednoznaczna ocena, poprzedzona wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym, czy prowadzona aktualnie działalność gospodarcza w budynku – dawnym lokalu usługowo handlowym - który aktualnie stanowi lokal gastronomiczny i jego działalność polega na serwowaniu pizzy i dań (według organów gotowych) - zmienia dotychczasowy sposób użytkowania - poprzez zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu.

Jak słusznie podniosła strona skarżąca, organy obu instancji przeprowadzenia postępowania w tym kierunku zaniechały.

Organy nadzoru budowlanego w pobieżny sposób stwierdziły, w tym organ II instancji, że prowadzenie w spornym budynku pizzerii (podobnie jak prowadzenie handlu w branży spożywczej) wiąże się z zatrudnianiem pracowników wykonujących czynności w odnoszący się do szeroko pojętych produktów spożywczych oraz działań usługowych, co nie wymaga stosowania odmiennych warunków w zakresie opisywanych miejsc pracy. Jest to bardzo powierzchowna ocena, nie uwzględniająca ilości zatrudnianych pracowników czy stanowisk pracy. Analiza zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że organy oparły ustalenia faktyczne wyłącznie o przedłożoną opinię hihieniczno – sanitarną i ekspertyzę techniczną. Są to niewątpliwie dowody w sprawie sporządzone przez osoby posiadające wiedzę

i doświadczenie. Jednakże organy powinny dowody te skonfrontować z ustaleniami wynikającymi z przeprowadzonych czynności kontrolnych, ewentualnie przeprowadzić dodatkowe dowody.

W ocenie Sądu wyjaśnienie przez organy powyżej podniesionych kwestii było niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Sąd przypomina, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne nie mające potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym lub mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Tym samym, wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organy rozpatrując sprawę nie wyjaśniły jej dokładnie, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 105 § 1 k.p.a., w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ ponownie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające mające na celu zebranie niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia materiałów dowodowych, a swoje stanowisko - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - przekonująco uzasadni w wydanej decyzji,

w szczególności wskazując fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jednocześnie organ orzekający prawidłowo wyjaśni podstawy prawne wydanej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy i art. 205 § 1 p.p.s.a.