Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt I SPP/Gd 219/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr SKO. Gd/2356/18 w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z 11 maja 2023 r., sygn. akt I SPP/Gd 219/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił zażalenie A. M. (dalej: "Skarżący") na postanowienie tego Sądu z dnia 23 marca 2023 r. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Przedstawiając stan faktyczny sprawy WSA podał, że postanowieniem z 23 marca 2023 r. Sąd ten odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie tego Sądu z dnia 9 stycznia 2023 r. odrzucające sprzeciw Skarżącego od zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 18 kwietnia 2023 r. Wraz z doręczeniem przedmiotowego postanowienia Skarżący został pouczony o możliwości wniesienia zażalenia w siedmiodniowym terminie.

Zażalenie na powyższe postanowienie Skarżący złożył osobiście w siedzibie WSA w dniu 26 kwietnia 2023 r.

Powołując się na art. 194 § 1 pkt 1a i § 2, art. 197 § 2 oraz art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") WSA odrzucił zażalenie Skarżącego w związku z wniesieniem jego po terminie.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i żądając jego uchylenia.

Zarządzaniem z 12 czerwca 2023 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego zażalenia z dnia 7 czerwca 2023 r., poprzez jego własnoręczne podpisanie bądź nadesłanie jednego egzemplarza podpisanego zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe wezwanie zostało awizowane po raz pierwszy 15 czerwca 2023 r. i odebrane przez Skarżącego w placówce pocztowej 300 czerwca 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 15 akt).

Skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, do których należy m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). W sytuacji gdy zażalenie obarczone jest brakami, sąd wzywa stronę do ich usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia.

Tymczasem wniesione przez Skarżącego zażalenie na postanowienie WSA z 11 maja 2023 r. zawierało brak formalny, w postaci braku własnoręcznego podpisu. W związku z tym, zarządzeniem z 12 czerwca r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, w terminie 7 dni, pouczając jednocześnie o skutkach procesowych niewykonania wezwania w terminie. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia zostało awizowane po raz pierwszy 15 czerwca 2023 r. i odebrane przez Skarżącego w placówce pocztowej 30 czerwca 2023 r. (karta 51 akt).

Nie ulega bowiem wątpliwości, że przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia błędnie została wydana Skarżącemu po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. Skoro pierwsza awizacja przesyłki zawierającej odpis postanowienia miała miejsce 15 czerwca 2023 r., to czternastodniowy termin, w którym przesyłka ta mogła zostać odebrana przez adresata, upłynął 29 czerwca 2023 r. i z upływem tego dnia nastąpił z mocy prawa skutek w postaci uznania przesyłki za doręczoną. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, w dalszym ciągu będzie miała zastosowanie wynikająca z art. 73 § 4 p.p.s.a. fikcja prawna wcześniejszego doręczenia. W tym zakresie jej skutki nie przestają wywoływać konsekwencji prawnych późniejszego doręczenia przesyłki (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2016 r., II FSK 1762/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, późniejsze odebranie pisma, a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy do doręczenia przesyłki doszło w trybie fikcji prawnej doręczenia 29 czerwca 2023 r., a termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia upłynął 6 lipca 2023 r. Skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia, co oznacza, że zażalenie podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.