Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 160/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z

20 maja 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 160/21 odrzucił skargę A Sp. z o.o. w M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z 14 stycznia 2021 r. skarżąca spółka została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego. Wezwanie doręczono 22 lutego 2021 r. (z.p.o. karta 35 akt sądowych) zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął z dniem 1 marca 2021 r. W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty.

Powyższe, zdaniem Sądu I instancji, skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej "p.p.s.a.").

Zażalenie wniosła skarżąca Spółka.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wprowadza wymogu, aby dokumentem wykazującym umocowanie do działania musiał być wyłącznie KRS. Chodzi o taki dokument, z którego wynika to umocowanie, a nie o dokument mający konkretną formę prawną.

Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny środka prawnego, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ppsa, a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z KRS. Należy podkreślić, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (v. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu i skierował do niej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została dwukrotnie awizowana (8 i 16 lutego 2021 r.) i po zwrocie do Sądu uznana za skutecznie doręczoną z dniem 22 lutego 2021 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. (koperta k. 35 akt sądowych). Przepis ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. (np. adresatowi do rąk własnych, dorosłemu domownikowi), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1), które umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach mieszkania na okres siedmiu dni (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W konsekwencji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Uwzględniając zatem zasadę wynikającą z art. 73 § 4 p.p.s.a., zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesyłkę prawidłowo uznano za doręczoną w dniu 22 lutego 2021 r., tj. z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, tj. od dnia 8 lutego 2021 r.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wspomnianego braku formalnego skargi nie skutkowało "automatycznym" odrzuceniem skargi. Skarżąca została prawidłowo wezwana do usunięcia braku, a odrzucenie skargi było skutkiem niewykonania tego wezwania. Taka sekwencja działań Sądu I instancji jest zgodna z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i nie naruszała prawa do sądu, wynikającego z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w zażaleniu na zaskarżone postanowienie spółka wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego skargi, co oznacza, że w istocie skarżąca nie kwestionuje, że uchybiła terminowi.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.