drukuj    zapisz    Powrót do listy

6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych, Odrzucenie skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, Odrzucono skargę, I SA/Gl 1056/17 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2017-11-20, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Gl 1056/17 - Postanowienie WSA w Gliwicach

Data orzeczenia
2017-11-20 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Kozłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369 art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] o uznaniu za bezzasadne zarzutów wniesionych przez A Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca albo spółka) na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...], obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za 10/2013, 11/2013 oraz 2/2014.

Powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. zostało zaskarżone przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 września 2017 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi na powyższe postanowienie przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Jednocześnie pouczono stronę, że brak formalny należy usunąć w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi.

Ponadto, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 września 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwania, adresowana do skarżącej, awizowana była po raz pierwszy w dniu 5 października 2017 r., o czym zawiadomienie umieszczono w drzwiach adresata; powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 13 października 2017 r. W dniu 24 października 2017 r. zwrócono nadawcy przesyłkę z adnotacją "nie podjęto w terminie".

W dniu 31 października 2017 r. spółka nadała wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zawarty na urzędowym druku PPPr.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, opubl. LEX nr 516658).

Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia.

Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie do skargi nie dołączono dokumentu, wykazującego umocowanie do reprezentacji spółki. Dlatego też wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwano nadto do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Termin do usunięcia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie skarżącej z dniem 26 października 2017 r. Jest tak dlatego, ponieważ wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu doręczone zostały spółce w sposób zastępczy (w drodze fikcji doręczenia) w dniu 19 października 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidziana w art. 73 § 3 P.p.s.a.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (tj. w dniach: 5 października 2017 r. oraz 13 października 2017 r.) nie została ona przez skarżącą odebrana. Doręczenie przesyłki (wezwań) uznaje się zatem za dokonane (w trybie art. 73 P.p.s.a.) z dniem 19 października 2017 r., w związku z czym 7-dniowy termin przewidziany na usunięcie braku formalnego skargi oraz na uiszczenie wpisu od skargi upłynął z dniem 26 października 2017 r.

Brak formalny skargi nie został przez spółkę usunięty, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Odnosząc się z kolei do złożonego przez spółkę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych zaznaczyć należy, że aby wniosek taki mógł zabezpieczyć stronę przed konsekwencjami nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, winien zostać złożony w otwartym terminie, przewidzianym dla uiszczenia wpisu. Ponieważ skuteczne doręczenie skarżącej przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu nastąpiło w dniu 19 października 2017 r., termin na uiszczenie należnego wpisu bądź złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych upłynął bezskutecznie z dniem 26 października 2017 r. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został wniesiony natomiast dopiero w dniu 31 października 2017 r. (data nadania) a więc z uchybieniem terminu. Stanowi to podstawę do odrzucenia skargi z mocy art. 220 § 3 P.p.s.a.

Reasumując, w niniejszej sprawie skarżąca nie usunęła w terminie braku formalnego skargi, zaś wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wniosła po upływie terminu przewidzianego dla uiszczenia wpisu od skargi. Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.



Powered by SoftProdukt