Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lipca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1074/23 o odrzuceniu skargi D.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 28 lutego 2023 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.S. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 28 lutego 2023 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 maja 2023 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, przez nadesłanie do sądu podpisanego egzemplarza skargi bądź podpisanie w siedzibie sądu egzemplarza skargi znajdującego się w aktach sprawy. Ponadto, odrębnym zarządzeniem z tej samej daty wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.

Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 2 czerwca 2023 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upłynął 9 czerwca 2023 r. Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi, ale nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi, jak i nie podpisał skargi w siedzibie Sądu. W związku z tym Sąd I instancji odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 46 § 1 pkt 4 w związku z art. 57 § 1 oraz w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany wezwać stronę do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

W tej sprawie skarżący został wezwany do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi i nie ulega wątpliwości, że tego braku nie uzupełnił. Argumentacja zażalenia sprowadza się do stwierdzenia, że skarżący nie otrzymał wezwania do uzupełnienia tego braku formalnego skargi. Analiza akt sprawy nie potwierdza jednak tej okoliczności. W aktach sprawy znajduje się zarówno odpis pisma wzywającego do uzupełnienia braku formalnego skargi, przesłanego na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 24 maja 2023 r. oraz zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki doręczonej skarżącemu, w którym zaznaczono, że skarżącemu przesłano zarówno wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, odpis odpowiedzi na skargę nadesłanej przez organ oraz pouczenie dla strony. Trudno zakładać, że pracownik sekretariatu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządził odpis wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, natomiast nie przesłał skarżącemu odpisu tego wezwania. Ponadto, skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór przesłanej mu korespondencji, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano, jakiego rodzaju dokumenty zostały mu przesłane. W przypadku ewentualnych rozbieżności między zawartością przesyłki, a dokumentami wskazanymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, skarżący mógł wyjaśnić tę nieprawidłowość, chociażby telefoniczne w Wydziale Informacji Sądowej.

Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a zarzuty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.