drukuj    zapisz    Powrót do listy

6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego, Zagospodarowanie przestrzenne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Uchylono decyzje I i II instancji, II SA/Sz 1095/16 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2016-12-15, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Sz 1095/16 - Wyrok WSA w Szczecinie

Data orzeczenia
2016-12-15 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Barbara Gebel /przewodniczący/
Katarzyna Sokołowska /sprawozdawca/
Marzena Iwankiewicz
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 199 art. 4 ust. 1, art. 2 pkt 5, art. 53 ust. 1,5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2014 poz 518 art. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
Dz.U. 2016 poz 23 art. 105 par. 1, art. 125, art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia [...] r. Spółka A, zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla zamierzenia polegającego na budowie odcinka kablowej linii energetycznej 110 kV wraz z kablem teletechnicznym od GPO K. do Stacji Elektroenergetycznej D. na działkach: nr [...] obręb W., nr [...] obręb K., nr [...] obręb B., nr [...] obręb K., nr [...] obręb [...], gmina B. Do wniosku załączono aktualną mapę w skali 1:2000, z projektem trasy przebiegu linii na działkach oznaczonych numerami [....].

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji złożyło, dopuszczone do udziału w postępowaniu postanowieniem z dnia [...] r., Stowarzyszenie, zarzucając naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, ponieważ odcinek kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z kablem teletechnicznym od GP K. do Stacji Elektroenergetycznej D. nie spełnia przesłanek do tego, aby można go było uznać za sieć przesyłową, a więc nie może służyć do przesyłania energii elektrycznej, podobnie w ocenie Stowarzyszenia odcinek ten nie spełnia warunków do uznania go za sieć dystrybucyjną i nie jest elementem jednostki wytwórczej.

Podniesiono również, że w decyzji nie wyjaśniono jaki jest charakter planowanej inwestycji oraz nie odniesiono się do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto Stowarzyszenie wskazało na brak zawiadomienia stron postępowania i Stowarzyszenia o wszczęciu postępowania i postanowieniach organów uzgadniających projekt decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) oraz art. 50-58 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że argumenty odwołania nie podważają ustaleń poczynionych przez organ I instancji, ani zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji, gdyż akt ten został wydany po przeprowadzeniu przez Wójta Gminy postępowania, nakazanego przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu jak i jego zabudowy wynikających

z przepisów odrębnych.

Z uwagi na skalę przedsięwzięcia, jako że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decyzją

z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia.

Po dokonaniu ww. analizy został sporządzony projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, który to poddano uzgodnieniom z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w S. (postanowienie z dnia [...] r.), Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. Oddział w K. (postanowienie z dnia [...] r.), Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. (postanowienie z dnia [...] r.). Organ powiadomił strony o dokonanych uzgodnieniach i prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Kolegium podkreśliło, że decyzja spełnia w pełni wymogi art. 54 ustawy o planowaniu (...), skoro wskazano w niej rodzaj inwestycji oraz miejsce jej realizacji ze wskazaniem działek, na terenie których zostanie zrealizowana, jak i opisano dokonane przewidziane prawem czynności, o których to każdorazowo zawiadamiane były strony postępowania oraz Stowarzyszenie.

Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał stanowisko, że sporna inwestycja nie mieści się w zakresie celu publicznego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wywiódł, że bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy też publiczny. Sądy uznają bowiem, że podmiot prywatny również może być adresatem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. podmiotem realizującym inwestycję celu publicznego. Nawet w pełni komercyjny charakter tej działalności nie stoi temu na przeszkodzie, gdyż o tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym)i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Art. 6 pkt 2 tej ostatniej ustawy stanowi, że celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Budowa odcinka linii energetycznej wraz z kablem teletechnicznym, która służy do przesyłu (przenoszenia, transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru spełnia wymagania umożliwiające zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego, a tym samym w pełni dopuszczalne było wydanie w stosunku do takiej inwestycji decyzji o ustalenia lokalizacji celu publicznego. Istotna jest tu funkcja realizowanej inwestycji w tym wypadku przesył energii.

Organ za chybione uznał wywody odwołania odnoszące się do analizy pojęć sieci przemysłowej i dystrybucyjnej i odmawianie przedmiotowej inwestycji charakteru elementu sieci dystrybucyjnej. Wyjaśnił, że planowany przez inwestora odcinek kablowej linii energetycznej 110 kV wraz z kablem teletechnicznym od GPO K. do Stacji Elektroenergetycznej jest elementem sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną, przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach. Taka jej funkcja, zdaniem organu, w pełni odpowiada warunkom definicji zawartej w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż służy do przesyłania energii elektrycznej.

Stowarzyszenie zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art.7, 9, 77 § 1 i art. 138 k.p.a. wobec braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy,

- art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez podanie nie wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia,

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nie wskazanie przez organ II instancji podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia i błędne określenie, iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe,

- art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, bez podania art. 2 ust. 5 cyt. ustawy jako podstawy prawnej decyzji,

- art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak działania ze strony organu zmierzającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 104 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 50 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy z przepisów prawa wynika, że podjęcie takiej decyzji - obejmującej ściśle wyliczony (zamknięty) katalog inwestycji o znaczeniu publicznym określony w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art.6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - stanowi wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy,

- art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że inwestycja polegająca na budowie stacji elektroenergetycznej GPO K. wraz z infrastrukturą towarzyszącą jest wyłącznie inwestycją podmiotu prywatnego realizującego cele komercyjne i nie stanowi inwestycji celu publicznego, gdyż nie spełnia przesłanek do tego, aby można było ją uznać za sieć przesyłową lub dystrybucyjną, czy element jednostki wytwórczej w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego. Poniesiono także, że organ nie zawiadomił stron (oprócz inwestora) ani na piśmie, ani w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty o wystąpieniu do organów właściwych o uzgodnienia jak i wydanych w tym przedmiocie postanowieniach, czym naruszono art.53 ust.1 u.p.z.p. i art. 10 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2016 r. uczestnik postępowania Spółka A wniosła o nieuwzględnienie skargi, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że akt ten nie odpowiada prawu, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie odcinka kablowej linii energetycznej 110 kV wraz z kablem teletechnicznym od GPO K. do Stacji Elektroenergetycznej D.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 2 pkt 1).

Definicję celu publicznego zawiera w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który stanowi, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkimi krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518, z późn. zm.- dalej u.g.n.).

W świetle powyższego przepisu zgodzić należy się z organem odwoławczym,

że pojęcie inwestycji celu publicznego oparte jest wyłącznie na kryterium przedmiotowym i nie jest istotna ani podmiotowa kwalifikacja inwestora, ani źródła finansowania takiej inwestycji. Oznacza to, że inwestycje tego typu stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym, ponadlokalnym oraz krajowym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny.

W związku z powyższym podniesiona w skardze okoliczność, że inwestycja polegająca na budowie odcinka kablowej linii energetycznej 110 kV wraz z kablem teletechnicznym od GPO K. do Stacji Elektroenergetycznej D. jest realizowana przez podmiot prywatny, nie wyklucza zaliczenia przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego, o ile spełnia przesłanki wynikające z art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Z kolei stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p., pierwszą przesłanką warunkującą zaliczenie przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres,

co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań

o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Natomiast drugą przesłanką jest to, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 u.g.n., przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, a więc brak którejkolwiek z niech uniemożliwia zaliczenie inwestycji do celu publicznego.

Tymczasem lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku,

że w sprawie nie dokonano właściwej analizy powyższych przesłanek, arbitralnie przyjmując, że przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego.

W odniesieniu do pierwszej kwestii podkreślenia wymaga, co umknęło organowi odwoławczemu, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p, a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Natomiast znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w Internecie).

Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło w odwołaniu, że w sprawie nie wykazano, aby inwestycja służyła interesowi publicznemu, mającemu znaczenie dla zbiorowości lokalnej czy ponadlokalnej, jednak organ II instancji nie odniósł się do tego twierdzenia i pomimo ciążącego na nim obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie zbadał znaczenia inwestycji w aspekcie kwalifikowanego interesu publicznego.

Oznacza to, że organ nie dokonał oceny zaistnienia warunku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro nie ustalił, czy realizacja inwestycji związana jest z zaspokajaniem potrzeby wspólnoty lokalnej bądź szerszej grupy odbiorców, czy też uczyniona wyłącznie na własny użytek inwestora. W aktach brak jest wyjaśnień inwestora,

a w literaturze przyjmuje się, że inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na udowodnienie, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (por. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzennego. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, s. 383)

Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie sposób również uznać za należycie rozważoną kwestię celu jak i charakteru przedsięwzięcia w kontekście art. 6 u.g.n. Organ odwoławczy zakwalifikował budowę stacji elektroenergetycznej wraz

z towarzyszącą infrastrukturą do celu publicznego wymienionego w art. 6 pkt 2 u.g.n.

W myśl tego przepisu celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa

i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że planowana inwestycja jest elementem sieci dystrybucyjnej jako sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach, ale powyższe nie tylko nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, ale nadto nie uwzględnienia treści przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059). W ustawie tej wyjaśniono co oznacza: "przesyłanie", "dystrybucja", "sieci", "sieć przesyłowa", "sieć dystrybucyjna", a zatem przy ustalaniu zwrotów z art. 6 u.g.n. należało odwołać się do przepisów ustawy Prawo energetyczne, celem zachowania spójności systemu prawa. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że dla zastosowania art. 6 u.g.n. znaczenie mają regulacje ustaw szczególnych do których należy zaliczyć ustawę Prawo energetyczne. Stąd przy interpretacji pojęć "przesyłanie/dystrybucja" czy "sieć przesyłowa/dystrybucyjna" nie można odwoływać się do potocznego czy ogólnego ich znaczenia jak i rozpatrywać je w oderwaniu od charakterystyki planowanej inwestycji, tak jak to uczynił organ, nie rozważając, czy dane wynikające z wniosku bądź innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, są wystarczające do stwierdzenia, iż inwestycja jest elementem sieci dystrybucyjnej bądź przesyłowej.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organ odwoławczy dokonując kwalifikacji prawnej przedmiotowej inwestycji dopuścił się zarówno naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie ustaleń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a.) jak i naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 5 pkt 2 u.p.z.p w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n.

Z kolei pominięcie w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji art. 2 ust. 5 u.p.z.p. nie stanowi, wbrew odmiennym wywodom skargi, wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej. Przez pojęcie decyzji wydanej "bez podstawy prawnej" rozumie się decyzję, która została wydana w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 215 r. sygn. akt I OSK 1380/13, lex nr 1769180). Decyzja, która nie zawiera w rozstrzygnięciu powołania podstawy prawnej, nie jest zatem wydana bez podstawy prawnej, jeżeli podstawa prawna realnie istnieje, lecz tylko nie ma o niej prawidłowej informacji w rozstrzygnięciu. W związku z tym dla oceny legalności aktu nie ma znaczenia, czy w decyzji przywołano konkretne przepisy, stanowiące jej podstawę prawną, skoro takie przepisy rzeczywiście istnieją.

Za chybiony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 10 k.p.a. Wprawdzie ustawodawca obliguje organ administracji publicznej prowadzący postępowanie

w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, do zawiadamiania stron w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości

o postanowieniach wydanych w sprawie, ale brak takiego zawiadomienia o wystąpieniu do organów właściwych o uzgodnienia i wydanych w tym przedmiocie postanowieniach, nie stanowi - w realiach niniejszej sprawy - o uchybieniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro w ww. unormowaniu wprost wykluczono możliwość zaskarżenia postanowienia uzgodnieniowego przez pozostałe strony, zatem niepowiadomienie, w sposób przewidziany w art. 53 ust. 1 u.p.z.p., tych stron o wydaniu takiego postanowienia, nie może stanowić o naruszeniu prawa. Teza ta znajduje także potwierdzenie w art. 125 K.p.a., z którego wynika, że stronom doręcza się postanowienia, o ile przysługuje możliwość ich zaskarżenia. Zaznaczenia przy tym wymaga, że organ I instancji poinformował strony

o przysługującym im uprawnieniu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zarówno pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. jak i obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Urzędu Gminy . Pismo z dnia 8 kwietnia 2016 r. nie zostało podjęte w terminie. Tym samym w toku prowadzonego postępowania umożliwiono stronie skarżącej zapoznanie się z aktami sprawy.

Nadto Stowarzyszenie było w toku postępowania informowane o wszelkich podejmowanych przez organ działaniach.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 105 §1 k.p.a., które polegać miało na niewskazaniu w zaskarżonej decyzji podstawy rozstrzygnięcia i błędnym określeniu,

iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, bowiem zaskarżona decyzja nie zawiera wskazania dotyczącego bezprzedmiotowości postępowania, jak również postępowanie nie zostało umorzone z tego powodu. Wobec braku rozwinięcia zarzutu w uzasadnieniu skargi brak jest natomiast możliwości szerszego ustosunkowania się do stanowiska skarżącego w tym zakresie.

Reasumując, dostrzeżone nieprawidłowości przy wydaniu zaskarżonej decyzji, potwierdzające część zarzutów skargi, obligują sąd do wyeliminowania jej oraz decyzji ją poprzedzającej z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do dokonania niezbędnych ustaleń co do kwalifikacji inwestycji i jej charakterystyki technicznej, celem oceny zaistnienia obu przesłanek wskazanych w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., mając na uwadze powyższe rozważania sądu. W szczególności udowodnienia wymagać będzie, że budowa odcinka kablowej linii energetycznej 110 kV wraz z kablem teletechnicznym od GPO K. do Stacji Elektroenergetycznej D. nie służy wyłącznie interesowi prywatnemu lecz ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W przedmiocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 P.p.s.a. mając na uwadze, że koszty te sprowadzały się wyłącznie do uiszczonego przez skarżącą wpisu w kwocie [...]zł.



Powered by SoftProdukt