Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej oddala skargę

Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania B. Z. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] września 2008 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia B. Z. pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na fakt niewłaściwego jej przechowywania, w wyniku czego została ona mu skradziona. W toku kontroli warunków przechowywania broni w dniu [...] sierpnia 2008 r. policjanci ujawnili brak jednego egzemplarza broni krótkiej marki [...] nr [...] kaliber [...]. B. Z. wyjaśnił, iż przedmiotowa broń znajdowała się w garderobie, która jest przystosowana do przechowywania broni i posiada stosowne zabezpieczenia. Oświadczył, że broń prawdopodobnie została skradziona przez pracowników firmy W., którzy remontowali garderobę.

Sąd Rejonowy dla W. [...] wyrokiem z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn akt [...] warunkowo umorzył postępowanie na okres 1 roku próby, wobec oskarżenia ww. o czyn z art. 263 § 4 Kodeksu karnego.

W dniu [...] sierpnia 2009 r. B. Z. skierował do organu pismo z prośbą o niecofanie pozwolenia na broń, wskazał przy tym na swoje liczne zasługi. Podkreślił, że ma 81 lat i posiadanie broni palnej zapewnia mu psychiczne bezpieczeństwo, jego willa jest odosobniona i wobec tego w krytycznej sytuacji interwencja Policji jest problematyczna. W niedalekim sąsiedztwie w podobnej willi zamordowano dwoje ludzi w podeszłym wieku.

Organ podał, że ustalił w KP [...], iż faktycznie [...] w niedalekim sąsiedztwie dokonano zabójstwa małżeństwa [...], jednak w okresie ostatnich 5 lat z okolicy nie dochodzą żadne niepokojące sygnały.

Dalej organ podkreślił, że B. Z. niewątpliwie naruszył zasady dotyczące przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej dla osób nieuprawnionych, w efekcie czego broń została skradziona, a ponadto o zdarzeniu tym nie zawiadomił niezwłocznie Policji, w związku z czym Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji cofnął mu pozwolenie na broń palną bojową. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Z kolei przepis ten stanowi, iż posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową.

W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że naruszenie przez stronę ww. przepisów stanowiło materialnoprawną podstawę do wydania przedmiotowej decyzji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenie art. 77 § 1 i § 2, oraz art. 80 kpa, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie w sprawie, oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowią przepisy art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ do oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, należy bowiem podkreślić, iż zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Przepis ten nakłada bowiem na posiadacza broni, w przypadku jej utraty obowiązek niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomienia o tym Policji albo Żandarmerii Wojskowej. Z powyższego wynika, że podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest stwierdzenie przez organy Policji, że posiadacz broni utracił ją i zaniechał powiadomienia o tym właściwych organów. Wskazać przy tym należy, że posiadanie i używanie broni palnej jest poddane reglamentacji publicznoprawnej. Celem, dla którego ustawodawca ograniczył obywatelom dostęp do broni palnej, była potrzeba zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Jak wynika, ze zgromadzonego materiału w sprawie niniejszej, podczas policyjnej kontroli przechowywania broni dnia [...] sierpnia 2008 r. stwierdzono brak broni palnej [...] kaliber [...]. Obowiązek zgłoszenia jej utraty B. Z. zrealizował dopiero w dniu [...] sierpnia 2008 r., tj. po upływie dwóch tygodni od chwili stwierdzenia jej braku.

Również bezsporne jest, że wyrokiem z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. [...] warunkowo umorzył wobec skarżącego postępowanie karne, pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 263 § 4 k.k., tj. nieumyślne spowodowanie utraty wyżej wskazanej broni palnej.

W opisanym stanie faktycznym, wobec treści art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, organ ma obowiązek wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że powoływane przez skarżącego ogromne osiągnięcia zawodowe, zasługi oraz nieskazitelna opinia nie mogą mieć wpływu na treść podejmowanej decyzji.

Za przedstawionym stanowiskiem przemawia treść przepisu, która wskazuje wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie. W sytuacji więc, gdy skarżący naruszył obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy, właściwy organ Policji był zobligowany na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania organu administracyjnego.

Drugą materianoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o którym mowa w art. 32 ustawy. Stosownie zaś do brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, broń należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

W sprawie niniejszej z akt postępowania administracyjnego wynika bezspornie, że w czasie prowadzonego remontu, skarżący nie pilnował pracowników i nie był w stanie powiedzieć, czy kasetka z bronią była zamknięta. Powyższe wskazuje, że B. Z. swoim zachowaniem naruszył obowiązek określony w art. 32 ustawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących uchybień przepisom postępowania, należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle ważkie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzeć się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp do broni i amunicji poddany jest istotnym ograniczeniom. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przede wszystkim bezwzględnie przestrzegać przepisów ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.