Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1994/14 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 9 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1994/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w . na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 27 lutego 2014 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług.

M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka" lub "skarżącą") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przedstawiając następujący stan faktyczny:

Skarżąca jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wyrobów spożywczych. W jej ofercie znajdują się m.in. bagietki pszenne nadziewane masłem, które nie zawierają konserwantów i z tego powodu po przygotowaniu nie nadają się do długotrwałego przechowywania przez konsumentów oraz zawierają więcej niż 5% tłuszczu w suchej masie. Wszystkie sprzedawane przez nią bagietki są wstępnie podpieczone. Spółka przyjęła do celów opodatkowania podatkiem VAT klasyfikację określoną pismem GUS z 30 grudnia 2010 r., który wskazał, że zgodnie z zasadami metodyki Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. nr 207, poz. 1293 ze zm.; dalej: "PKWiU"), właściwym grupowaniem PKWiU jest 10.85.19.00 "Pozostałe gotowe posiłki i dania, włączając pizzę zamrożoną".

GUS pismem z 8 października 2012 r. dokonał z własnej inicjatywy zmiany powyższej klasyfikacji i zaklasyfikował wyroby spółki, jako PKWiU 10.71.11.0 "Pieczywo świeże". Następnie pismem z 22 lipca 2013 r., ponownie z własnej inicjatywy, zmienił klasyfikację po raz kolejny wskazując, iż klasyfikacja podana w piśmie z 8 października 2012 r. jest prawidłowa tylko pod warunkiem, że przedmiotowe bagietki zawierają nie więcej niż 5% masy tłuszczu w suchej masie (Spółka we wszystkich wnioskach do GUS wskazała, że bagietki zawierają nadzienie zawierające tłuszcz powyżej 5%). W przeciwnym wypadku prawidłowe jest grupowanie 10.71.12.0 "Wyroby ciastkarskie i ciastka świeże".

W uzupełnieniu wniosku spółka wskazała, że właściwa klasyfikacja przedmiotowych bagietek to 10.71.11.0 oraz poinformowała, że termin minimalnej trwałości/przydatności do spożycia przedmiotowych bagietek przekracza 14 dni.

W związku z powyższym spółka zapytała czy słusznie uważa, że bagietki sprzedawane przez nią podlegają opodatkowaniu według stawki 5% zgodnie z art. 41 ust. 2a w związku z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej: "ustawa o VAT")?

W opinii spółki, stawka 5% znajdzie zastosowania w odniesieniu do sprzedawanego przez nią pieczywa bez względu na datę jego minimalnej trwałości, czy też wskazany termin przydatności do spożycia.

Spółka wskazała, że kryterium przydatności zostało wprowadzone do polskiej ustawy niezgodnie z art. 98 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347/1; dalej: "Dyrektywa VAT"). Dyrektywa nie wskazuje możliwości różnicowania stawki przy uwzględnieniu innych kryteriów niż CN, a w szczególności różnicowanie tej stawki w ramach jednego grupowania CN. Polski ustawodawca uzależnił stosowanie obniżonej stawki od zaliczenia towaru lub usługi do odpowiedniego grupowania PKWiU. Skoro zatem ustawodawca zdecydował się na zastosowanie obniżonej stawki do określonych towarów wg ich klasyfikacji PKWiU, to w opodatkowaniu towarów objętych jednym kodem tej klasyfikacji, dodatkowe kryteria w postaci terminu przydatności/daty minimalnej trwałości są sprzeczne z Dyrektywą.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 27 lutego 2014 r. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że sprzedawane przez spółkę bagietki (czosnkowe lub ziołowe), które zostały przez nią zaklasyfikowane wg PKWiU w grupowaniu 10.71.11.0 - nie są wymienione w poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT jako te, dla których znajdzie zastosowanie 5% stawka podatku VAT, gdyż z obniżonej 5% stawki podatku korzysta tylko i wyłącznie pieczywo świeże, którego data minimalnej trwałości/termin przydatności nie przekracza 14 dni, a jak wskazała spółka, termin minimalnej trwałości/przydatności do spożycia przedmiotowych bagietek przekracza 14 dni. Zatem sprzedawane przez spółkę bagietki winny podlegać opodatkowaniu według stawki 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w związku z poz. 31 załącznika nr 3 do tej ustawy.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej, wobec czego skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 41 ust. 2 w związku z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, poprzez stwierdzenie, że w stosunku do opisanych wyrobów spółki nie znajdzie zastosowania obniżona stawka podatku VAT 5% właściwa dla pieczywa świeżego,

- art. 98 Dyrektywy VAT poprzez zastosowanie przepisów ustawy o VAT sprzecznych z ww. przepisem Dyrektywy,

- Punktu 7 preambuły Dyrektywy VAT, poprzez wskazanie, że do konkurencyjnych towarów zastosowanie znajdą różne stawki VAT, a tym samym naruszenie zasady neutralności podatku VAT,

- art. 14b § 1 i 2, art. 14c § 2 oraz art. 14c § 2 w zw. z 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając orzeczenie wskazał, że nie sposób zgodzić się z poglądem skarżącej, gdyż pomiędzy wskazanymi bagietkami, a tymi wyrobami, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia nie przekracza 14 dni, istnieją zasadnicze różnice mające wpływ na decyzję konsumenta o wyborze danego rodzaju wyrobu. Sąd podzielił pogląd organu, że w składzie wyrobów piekarskich występuje różnego rodzaju mąka, ale też dodatki. Dodatki smakowe mają co prawda niewielki wpływ na wybory konsumenta, ale dodatki w postaci konserwantów przedłużających termin przydatności tych wyrobów do spożycia, niewątpliwie mają już znaczenie przy wyborze danego towaru. Przeciętny konsument nie traktuje jako zamiennych wyrobów piekarskich bez dodatków konserwantów, o terminie przydatności do spożycia np. kilku dni oraz wyrobów z konserwantami o przedłużonym terminie przydatności do spożycia przekraczającym 14 dni lub z terminem przydatności do spożycia wynoszącym kilka miesięcy. Nie można więc twierdzić – jak chce tego skarżąca - że towary skarżącej i produkty świeże (z datą przydatności poniżej 14 dni) są konkurencyjne. Jak sama podkreśliła we wniosku, nabycie oferowanego przez nią towaru wymaga od nabywcy dokonania dodatkowych czynności (rozmrożenie, odpieczenie), czego nie trzeba robić przy innych produktach świeżych. Nie nadają się więc one do bezpośredniego spożycia po zakupie, lecz wymagają dalszej obróbki, w omawianym przypadku, termicznej. Jak słusznie zauważył też organ, w różnej pozycji ekonomicznej są także producenci towarów świeżych i mrożonych. Towary świeże szybciej się psują i ich producenci są narażeni na ponoszenie większych kosztów produkcji. Sąd podkreślił, że właśnie z powyższego powodu, zarówno na gruncie regulacji unijnych, jak i na podstawie prawa polskiego, istnieje prawny obowiązek oznaczania na produktach spożywczych terminu przydatności takich wyrobów do spożycia. Ustawodawca unijny jak i krajowy uznaje termin przydatności do spożycia za element istotny dla ochrony konsumenta. Konsument ma prawo do informacji o składzie produktu i terminie jego przydatności do spożycia. Prawo to zostało wprowadzone po to, aby dać konsumentom możliwość wyboru pomiędzy towarami, które uważają oni za odpowiednie dla siebie ze względów zdrowotnych, stylu życia, upodobań smakowych, itp. Termin przydatności do spożycia pieczywa lub wyrobów ciastkarskich, czyli produktów kupowanych powszechnie, jest istotnym elementem decyzji konsumenta o zakupie danego jego rodzaju. Wydłużony termin przydatności do spożycia danego wyrobu jest dla przeciętnego konsumenta znakiem, że wyrób ten zawiera konserwanty lub zastosowano przy jego produkcji procesy technologiczne powalające na takie wydłużenie. Nawet więc, gdy konsument nie sprawdza składu danego wyrobu, czy nie docieka jakie procesy technologiczne zastosowano przy jego produkcji, to wydłużony okres przydatności do spożycia, pozwala mu na ocenę, czy dany wyrób odpowiada jego oczekiwaniom i czy powinien on być wybrany z dostępnej na rynku oferty. O ich wyborze przez konsumentów decydują więc np. względy zdrowotne czy też preferencje dotyczące obniżonej kaloryczności. Zatem uznać należy, że są one istotnym czynnikiem różnicującym artykuły spożywcze, w tym pieczywo i wyroby ciastkarskie.

Termin przydatności do spożycia musi być więc uznany za istotne kryterium różnicujące podejmowanie decyzji o zakupie danych towarów przez klienta, a więc za kryterium świadczące o braku ich podobieństwa.

Powyższe oznacza, że jeżeli dany towar (lub usługa) jest wymieniony w załączniku nr 3 jako opodatkowany stawką 8%, a jednocześnie został wymieniony w art. 43 ust. 1 ustawy o VAT jako zwolniony od podatku lub w załączniku nr 10, jako objęty opodatkowaniem stawką 5% - stosowanie stawki podatku z załącznika nr 3 (stawka 8%) do ustawy jest wyłączone na rzecz zwolnienia od podatku lub opodatkowania stawką 5%.

Sąd podkreślił, że przepis Dyrektywy VAT, na który powołuje się skarżąca, nie należy do kategorii bezwarunkowych i dostatecznie precyzyjnych unormowań unijnych, a ponadto krajowy ustawodawca na podstawie jego regulacji zaimplementował do ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowanie obniżonymi stawkami VAT selektywnie wybrane grupy towarów i usług. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną interpretację, nie naruszył wskazanych przez skarżącą przepisów art. 98 Dyrektywy VAT, które to naruszenie polegać by miało na błędnym założeniu, że przepisy te umożliwiają odmienne pod względem podatkowym traktowanie towarów podobnych/konkurencyjnych. Dlatego organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie stawki podatku VAT dla bagietek, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 14 dni, uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) błędne zastosowanie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy interpretacja została wydana z naruszeniem art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w związku z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, art. 98 Dyrektywy VAT;

b) błędne zastosowanie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Interpretacja została wydana z naruszeniem art. 14b § 1 i 2, art. 14c § 2 oraz art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej;

2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) dokonanie błędnej wykładni art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w zw. z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że wskazane w przepisach ustawy o VAT kryterium terminu przydatności do spożycia może być stosowane w przypadku opisanym przez skarżącą (co stoi w sprzeczności z art. 98 Dyrektywy VAT);

b) niewłaściwe zastosowanie art. 98 oraz punktu 7 Preambuły Dyrektywy VAT poprzez uznanie za zgodne z prawem wspólnotowym kryterium zastosowane w poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, co prowadzi do naruszenia zasady neutralności;

c) niewłaściwe zastosowanie art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz. Urz. UE C 2012, nr 326; dalej: "Traktat", "TFUE") poprzez zaakceptowanie krajowych przepisów i praktyki prowadzących do stosowania zakazanych Traktatem ograniczeń ilościowych i dyskryminacji jednych towarów (i ich producentów) względem innych.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Złożono także wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie zgodności art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w w związku z poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT z (a) art. 98 Dyrektywy VAT w związku z punktem 7 Preambuły do Dyrektywy VAT oraz z (b) art. 34 Traktatu.

Postanowieniem z 19 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 2286/15, Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił przedmiotowe postępowanie z uwagi na okoliczność, że postanowieniem z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 2078/14, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne, czy przyjęte w przypadku wyrobów ciastkarskich i ciastek, jak w art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 32 załącznika nr 3 do ww. ustawy o podatku od towarów i usług, uzależnienie stawki ich opodatkowania jedynie od kryterium "daty minimalnej trwałości" lub "terminu przydatności do spożycia" narusza zasadę neutralności VAT i zakaz różnicowania sytuacji towarów w rozumieniu art. 98 ust. 1-2 Dyrektywy 2006/112/WE (zarejestrowane pod sygn. C-499/16). Pytanie prejudycjalne dotyczy bezpośrednio kwestii będącej przedmiotem zarzutów kasacyjnych zgłoszonych w sprawie. W dniu 9 listopada 2017 r., Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-499/16, w którym rozstrzygnął w przedmiocie powyższego pytania prejudycjalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zarzutów skargi kasacyjnej, z uwzględnieniem granic wyznaczonych przez art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodność z prawem unijnym krajowych regulacji, z których wynika możliwość stosowania obniżonej stawki podatku VAT do produktów spożywczych (pieczywa, wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych) w zależności od kryterium "daty minimalnej trwałości" lub "terminu przydatności do spożycia" była przedmiotem kontroli Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 9 listopada 2017 r. w sprawie C-499/16 AZ przeciwko Ministrowi Finansów (ECLI:EU:C:2017:846).

W powołanym wyroku Trybunał orzekł, że artykuł 98 Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on – pod warunkiem poszanowania zasady neutralności podatkowej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które uzależniają stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych, jedynie od kryterium ich "daty minimalnej trwałości" lub "terminu przydatności do spożycia".

Trybunał wyjaśnił, że zgodnie z art. 98 ust. 3 Dyrektywy VAT państwa członkowskie mogą stosować CN przy ustaleniu stawek obniżonych do poszczególnych kategorii towarów, aby precyzyjnie określić zakres danej kategorii. Dalej Trybunał stwierdził, że przyjęte w ustawie o VAT kryterium związane z określoną liczbą dni trwałości produktów spożywczych precyzyjnie określa zakres danej kategorii i w konsekwencji selektywne stosowanie obniżonej stawki VAT do określonego i swoistego aspektu towarów objętych jedną z kategorii rzeczonego załącznika III jest co do zasady zgodne z art. 98 Dyrektywy VAT (pkt 28 uzasadnienia wyroku).

Powyższy wyrok ma istotne znaczenie, gdyż skarżąca spółka podnosiła argument, iż kryterium przydatności zostało wprowadzone do polskiej ustawy niezgodnie z art. 98 Dyrektywy VAT. Tymczasem w świetle przywołanego wyżej wyroku Trybunału za prawidłowe należy uznać stanowisko zarówno organu podatkowego, jak i Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że polskie przepisy dotyczące zastosowania obniżonych stawek podatku dla artykułów spożywczych o różnym terminie przydatności do spożycia pozostają w zgodzie z przepisami unijnymi. Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował zawarte w indywidualnej interpretacji stanowisko organu podatkowego, który stwierdził, że sprzedawane przez spółkę bagietki (czosnkowe lub ziołowe), które zostały przez nią zaklasyfikowane wg PKWiU w grupowaniu 10.71.11.0 - nie są wymienione w poz. 23 załącznika nr 10 do ustawy o VAT jako te, dla których znajdzie zastosowanie 5% stawka podatku VAT, gdyż z obniżonej 5% stawki podatku korzysta tylko i wyłącznie pieczywo świeże, którego data minimalnej trwałości/termin przydatności nie przekracza 14 dni, a jak wskazała spółka, termin minimalnej trwałości/przydatności do spożycia przedmiotowych bagietek przekracza 14 dni.

Zauważyć ponadto należy, że z wyroku Trybunału wynika ponadto, że sąd odsyłający powinien zbadać, czy uregulowanie krajowe narusza zasadę neutralności podatkowej, która sprzeciwia się temu, aby towary lub usługi podobne, które są konkurencyjne wobec siebie, były traktowane odmiennie z punktu widzenia VAT (pkt 29 i 30 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Trybunał przypomniał, że dokonując oceny podobieństwa danych towarów lub usług, zasadniczo należy uwzględniać punkt widzenia przeciętnego konsumenta. Towary lub usługi są podobne, gdy wykazują analogiczne właściwości i zaspokajają te same potrzeby konsumenta, według kryterium porównywalności w użytkowaniu, i gdy istniejące różnice nie wpływają w znaczący sposób na decyzję przeciętnego konsumenta o skorzystaniu z jednego lub drugiego towaru bądź usługi (pkt 31 uzasadnienia wyroku).

Mając to na względzie Trybunał uznał, że do sądu krajowego należy wszczęcie konkretnego badania w celu stwierdzenia, czy okoliczność, że data ważności została określona w ten sposób, iż okres trwałości nie przekracza 45 dni, jest decydująca z punktu widzenia przeciętnego polskiego konsumenta podczas dokonywania przez niego wyboru zakupu ciastek i wyrobów ciastkarskich. Powinien on zatem zbadać, czy na polskim rynku obecne są wyroby ciastkarskie i ciastka, których okres trwałości nie przekracza 45 dni, lecz które w oczach konsumenta są podobne do wyrobów ciastkarskich i ciastek o dacie minimalnej trwałości przekraczającej 45 dni, takich jak wyroby produkowane przez AZ, i które są wzajemnie zastępowalne (pkt 32 i 33 uzasadnienia wyroku).

Odnosząc się do powyższej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę pragnie podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1155/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"), iż z uwagi na autonomię proceduralną państw członkowskich, obarczenie przez Trybunał sądu odsyłającego obowiązkiem badania preferencji konsumenckich w zakupie wyrobów ciastkarskich nie oznacza, że badania takiego dokonać ma Naczelny Sąd Administracyjny, czy też WSA, które zasadniczo nie prowadzą postępowania dowodowego. NSA zwrócił uwagę, że w polskiej procedurze podatkowej postępowanie dowodowe przeprowadzają organy podatkowe i to do ich obowiązków należy konieczność przeprowadzenia takiego postępowania. Jednak specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie prezentowany był pogląd, że w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór o zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe (wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12, publ. CBOSA).

Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie do celów opodatkowania podatkiem VAT spółka przyjęła dla opisanych przez nią wyrobów klasyfikację określoną przez GUS. Natomiast w skardze oraz w skardze kasacyjnej spółka zarzuciła brak weryfikacji tej klasyfikacji przez wydający interpretację organ podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności tego zarzutu. Nie ulega wątpliwości, że dane dotyczące klasyfikacji towarów objętych wnioskiem o interpretację stanowiły element stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażonego w powołanym przez spółkę wyroku WSA w Rzeszowie z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 243/15, że "skoro organ podatkowy jest władny oceniać prawidłowość klasyfikacji usług w postępowaniu podatkowym dla celów weryfikacji zobowiązania podatkowego, to prawidłowość klasyfikacji statystycznej towarów i usług dla celów podatkowych powinna stanowić przedmiot interpretacji podatkowej". Takie zrównanie procedur jest w ocenie Sądu kasacyjnego nieuprawnione, z uwagi na fakt, iż inny jest cel i zakres postępowania podatkowego i postępowania w zakresie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Z uwagi na wskazaną powyżej specyfikę postępowania interpretacyjnego organ podatkowy dysponuje w tym postępowaniu jedynie ściśle określoną możliwością prowadzenia postępowania, która jest znacząco ograniczona w porównaniu do uprawnień przysługujących organowi podatkowemu w postępowaniem podatkowym.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 oraz art. 209 P.p.s.a.