Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi S. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...]. nr [...] II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E.Brychcy /-/B.Drzazga /-/B.Kamieńska

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 104 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. , przy ul. [...], na działce nr ewid. [...], gmina T.

Uzasadniając organ wyjaśnił, że w toku postępowania ustalono, iż przedmiotowy budynek mieszkalny nie jest użytkowany. Nie stwierdzono, aby właściciele budynku dokonali skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy. Wykluczono również, aby właściciele M. W. i P.P. naruszyli art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego

Pismem sporządzonym [...] lutego 2006 r. (k. 15 akt administracyjnych) S.L. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Uzasadniając skarżący podniósł, że prowadzący postępowanie organ oparł się wyłącznie na oświadczeniach właściciela budynku, bez uzasadnienia odmawiając wiary wyjaśnieniom jego oraz relacjom osób mieszkających w sąsiedztwie. Podniesiono zarzut zagrożenia życia ludzi przez przedmiotowy obiekt.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału prowadzący postępowanie organ I instancji prawidłowo nie stwierdził wystąpienia przesłanek w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego i umorzył postępowanie. Organ zwrócił uwagę, iż okoliczność nieużytkowania została potwierdzona podczas oględzin w dniu [...] sierpnia 2005 r.

W skardze do sądu administracyjnego S.L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc zarzuty naruszenia art. 57 ust. 7 prawa budowlanego oraz art. 7, 8, 10 § 1, 11, 77 § 1, 79, 80 ,81, 107 § 3, 156 § 1 pkt 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W rozpoznawanej sprawie zasady kodeksu postępowania administracyjnego naruszone zostały przez organy obu instancji. Celem postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. , przy ul. [...] było ustalenie (stwierdzenie, bądź wykluczenie) użytkowania tego budynku.

Podstawą oceny okoliczności użytkowana budynku musi być prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Dopiero bowiem wyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności stworzy w rezultacie podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Ustaleń takich w niniejszej sprawie zabrakło. Stosownie do zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa na prowadzącym postępowanie administracyjne organie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a więc uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Jako dowód dopuścić należy wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny (art. 75 kpa).

Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie zapadło wyłącznie w oparciu o oświadczenie właściciela, iż budynku nie użytkuje i nie jest w nim zameldowany. Nie dokonano bowiem żadnych czynności dowodowych celem zweryfikowania jego twierdzeń. Skarżący wnosił o udostępnienie wnętrza budynku i spisanie stanu liczników w nim umieszczonych, czynności tych jednak nie przeprowadzono, wobec odmownej decyzji właściciela budynku.

Przy sporządzaniu protokołu z oględzin obiektu budowlanego naruszono wskazania art. 68 kpa zaniechawszy podania daty dokonania oględzin obiektu. Również ustalenia, które znalazły wyraz w omawianym protokole, budzą uzasadnione wątpliwości co do trafności podjętej przez organ decyzji. Użytkowanie budynku staje się bowiem możliwe po zakończeniu budowy, a więc doprowadzeniu budowy do stanu, w którym – chociażby nawet częściowo – jest możliwe przystąpienie do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy czym w uznaniu budowy za zakończoną nie powinien przeszkadzać częściowy brak wykonania robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub innych o podobnym charakterze, które mogą być wykonywane w użytkowanym obiekcie (por. wyrok NSA z dn. 21 sierpnia 1997 r., sygn. II SA/Kr 998/96). W omawianym protokole przytoczono natomiast oświadczenie właściciela obiektu, iż "budynek jest w trakcie meblowania", co mogłoby stanowić potwierdzenie stanowiska skarżącego.

Organ I instancji, bez podania przyczyn, nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o dokonanie dokładnego opisu wnętrza budynku, czym również naruszono art. 75 § 1 kpa. Organ nie ma bowiem prawa odmówić przeprowadzenia dowodu, chyba, że uzna, iż przeprowadzenie takiego dowodu nie wniesie nic nowego do sprawy.

W świetle powyższego ustalenie, że przedmiotowy budynek nie jest użytkowany uznać należy za przedwczesne i nie znajdujące oparcia w treści zebranego w sprawie materiału. W konsekwencji nie znajduje także oparcia w treści zebranego w sprawie materiału teza, iż postępowanie jako bezprzedmiotowe wymagało umorzenia. Zaniechanie wszechstronnego zbadania sprawy i dokonania wnikliwej oceny zebranych w ten sposób dowodów przez organ wskazuje, iż decyzje obu instancji zostały wydane z oczywistym naruszeniem przywołanych wyżej przepisów art. 7, 68 § 1, art. 75, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na postawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

/-/E.Brychcy /-/B.Drzazga /-/B.Kamieńska