Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant sekr. sąd. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] października 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji) z [...] lipca 2019 r. o umorzeniu postępowania wszczętego z wniosku M. B. o stwierdzenie, że działka ewidencyjna nr [...] położona w [...], powiat [...], zapisana w księdze wieczystej [...], na której znajduje się zespół dworsko - parkowy, nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformie rolnej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Nieruchomości zapisane w dawnej księdze wieczystej [...] stanowiły własność H. B. (Z.), a następnie, po przejęciu na cele reformy rolnej przeszły na własność Skarbu Państwa Polskiego.

Cały obszar księgi wieczystej [...] przeniesiono do księgi wieczystej KW nr [...]. Dawną księgę wieczystą [...] zamknięto [...] sierpnia 1965 r.

W dniu 22 listopada 2018 r. M. B. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej decyzji stwierdzającej, że działka ew. nr [...], położona w [...], powiat [...], zapisana w KW nr [...], na której znajduje się zespół parkowo - dworski dawnego majątku pn. [...], stanowiącego własność H. B. (Z.), nie podlegała przejęciu na cele reformy rolnej na mocy dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Do wniosku dołączyła postanowienie spadkowe po A. Z. primo voto B. z domu [...]. Z treści postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] z [...] sierpnia 2018 r. sygn. akt [...] wynika, że spadek po A. Z. primo voto B. z domu [...] nabył syn C. B. Do wniosku dołączone zostało również postanowienie Sądu Rejonowego [...] w [...] z [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...], z którego wynika spadek po C. B. nabyła M. B.

Wojewoda [...] w piśmie z 29 maja 2019 r. zakreślił M. B. czternastodniowy termin do wykazania interesu prawnego pod rygorem wydania decyzji o umorzeniu postępowania.

M. B. w piśmie z 3 czerwca 2019 r. wskazała, że H. B., po mężu Z., to ta sama osoba co A. Z. Do pisma nie dołączyła żadnych dokumentów potwierdzających tożsamość wymienionych osób.

Wojewoda [...] 28 czerwca 2019 r. wezwał M. B. na podstawie art. 10 § 1 w zw. z art. 79 a § 1 K.p.a. i wyznaczył termin 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia do zajęcia stanowiska w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego, jak i informacji organu sformułowanej na podstawie art. 79a K.p.a. oraz pouczył o skutkach braku reakcji w wyznaczonym terminie. W dniu 22 lipca 2019 r. upłynął termin wyznaczony do zajęcia stanowiska i przedłożenia dokumentów. M. B. nie przedłożyła Wojewodzie [...] stanowiska na piśmie ani nie przedłożyła dowodów z dokumentów.

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie administracyjne z wniosku M. B. z uwagi na jego bezprzedmiotowość podmiotową. W ocenie Wojewody M. B. nie udowodniła, że jest następczynią prawną H. B. po mężu Z., byłej właścicielki majętności objętych księgą wieczystą "[...]", jak wynika z zaświadczenia Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z [...] lutego 2016 r. Ponadto wnioskodawczyni nie wykazała, że obecna działka o nr ew. [...] pochodziła z dawnej nieruchomości pierwotnie zapisanej w księdze wieczystej dawnej [...].

Odwołanie od decyzji z [...] lipca 2019 r. wniosła M. B. zarzucając Wojewodzie brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii następstwa prawnego po dawnym właścicielu majątku oraz nieustalenie "dokładnego obszaru gruntów objętych wnioskiem". Odwołująca się twierdziła, że obowiązkiem organu było zweryfikowanie twierdzeń wnioskodawczyni poprzez skonfrontowanie posiadanych dokumentów z danymi z sądu wieczystoksięgowego i Urzędu Stanu Cywilnego, których organ jednak nie pozyskał.

Po rozpoznaniu odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister wskazał, że w sytuacji, gdy na etapie wstępnej oceny wniosku, niewymagającej przeprowadzenia szczegółowych dowodów, organ dojdzie do przekonania, że podmiot zgłaszający żądanie nie jest legitymowany do uruchomienia postępowania przed organem administracji, powinien zastosować przepis 61a K.p.a. Jeżeli natomiast ta formalnoprawna ocena przedstawionego przez podmiot żądania będzie wymagała przeprowadzenia szeregu zabiegów i czynności procesowych, wówczas badanie to nastąpi już w ramach prowadzonego przez organ postępowania. Dokonywane wówczas ustalenia mogą w szczególności spowodować, że dojdzie do bezprzedmiotowości podmiotowej skutkującej wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 K.p.a. Skoro już na etapie wstępnej oceny wniosku Wojewoda [...] doszedł do przekonania, że M. B. nie ma legitymacji do uruchomienia postępowania w sprawie, to powinien odmówić jego wszczęcia w myśl art. 61 a § 1 K.p.a. Organ, jak wynika z akt sprawy, nie prowadził postępowania wyjaśniającego, dlatego zastosowanie przepisu art. 105 § 1 K.p.a. uznać trzeba za wadliwe. Jeżeli w sprawie zamiast art. 105 K.p.a. powinien mieć zastosowanie art. 61 a K.p.a., to z uwagi na fakt, że oba przepisy wywołują te same skutki prawne, wydanie przez organ decyzji w oparciu o art. 105 K.p.a. nie powoduje wadliwości pociągającej za sobą konieczność usunięcia rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, że dane personalne byłej właścicielki majętności w [...] różnią się od tych wskazanych w postanowieniu sądowym z [...] sierpnia 2018 r. Brak zatem dowodu, że odwołująca się to następczyni prawna H. B. zamężnej Z. Sama strona nie wykazała, że A. Z. i H. B. (Z.) to ta sama osoba. Wojewoda nie miał możliwości prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do rozstrzygnięcia, gdzie nastąpiło dopisanie lub odjęcie imienia A. Dalej organ podtrzymał też drugi z powodów decyzji umarzającej wskazany przez organ I instancji.

Skargę na powyższą decyzję z [...] października 2019 r. wniosła M. B., podnosząc, że wykazała w toku postępowania administracyjnego, że jest następcą prawnym byłego właściciela majątku położonego w [...], albowiem przedłożyła postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po C. B., który jest spadkobiercą A. Z. Organ powziął wątpliwości w zakresie następstwa prawnego, a zatem był zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia czy wnioskodawczyni jest następcą prawnym byłego właściciela nieruchomości. Ponadto w toku postępowania administracyjnego skarżąca wniosła także, aby organ I instancji zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] o nadesłanie dokumentów znajdujących się w księdze wieczystej [...] oraz księgi wieczystej Kw [...] i dokumentów znajdujących się w księdze wieczystej [...], do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o nadesłanie posiadanej dokumentacji dotyczącej zespołu pałacowego w [...], do Archiwum [...] w [...] oraz Archiwum [...] w [...] o nadesłanie dokumentów dotyczących majątku [...], do Starostwa Powiatowej w [...] o nadesłanie materiałów katastralnych, protokołów przejęcia, wykazu synchronizacyjnego dla działki nr [...] oraz wszelkich innych dokumentów dotyczących majątku [...], do Urzędu Gminy w [...] o podanie danych osobowych świadków mających wiedzę na temat okoliczności i charakteru zespołu pałacowego w [...], a następnie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania tych osób. Skarżąca podniosła, że obowiązkiem organu było zweryfikowanie jej twierdzeń poprzez skonfrontowanie posiadanych dokumentów z danymi z Sądu czy Urzędu Stanu Cywilnego. Organ musiał rozstrzygnąć gdzie nastąpiło dopisanie lub odjęcie imienia "A." czy nastąpiło to na etapie wpisu do księgi wieczystej czy też na etapie wpisu USC. Pozyskanie dokumentów takich jak odpis akt zgonu, urodzenia, małżeństwa, jak również pozyskanie dokumentów znajdujących się księdze wieczystej pozwoliłby ustalić na jakim etapie nastąpiła rozbieżność i dopisanie kolejnego imienia. Ustalenie takie w powiązaniu np. z zeznaniami świadków w tym wnioskodawczyni, nawet w przypadku dalej idących wątpliwości dałoby podstawę do oceny czy wnioskodawczyni jest czy nie jest następcą prawnym dawnego właściciela. Być może konieczne w tym zakresie byłoby postępowanie np. o sprostowanie Aktu Stanu Cywilnego. W ocenie skarżącej organ naruszył art. 7 K.p.a. nie podejmując czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zakażonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza, że sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości bada legalność działania administracji publicznej. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). W aspekcie ustaleń faktycznych obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przede wszystkim dokonanie oceny, czy materiał dowodowy został przez organ prawidłowo zebrany i oceniony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2015r., II GSK 789/14, CBOSA). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.)

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2019 r. stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm.) – dalej K.p.a.], zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie, że działka ewidencyjna nr [...] położona w [...], powiat [...], zapisana w księdze wieczystej [...], na której znajduje się zespół dworsko - parkowy nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. 1945, Nr 3, poz. 13 ze zm.) - organ był zobligowany do wstępnego ustalenia czy obecna działka ewidencyjna o nr [...] położona w [...] znajduje się na obszarze zespołu parkowo - dworskiego dawnego majątku pn. [...], stanowiącego własność H. B. (Z.) oraz czy skarżąca posiada legitymację do skutecznego złożenia wniosku o niepodpadanie działki gruntu pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. Poczynione ustalenia dałyby organowi podstawy do rozpatrzenia żądania skarżącej - stwierdzenia, że działka ewidencyjna nr [...] położona w [...], powiat [...], zapisana w księdze wieczystej [...], na której znajduje się zespół dworsko - parkowy nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle przywołanej normy prawnej ugruntowało się stanowisko, które tutejszy Sąd w pełni podziela, że brak wniosku pochodzącego od podmiotu, któremu przysługuje przymiot strony oznacza bezprzedmiotowość postępowania, która obliguje organ do umorzenia postępowania administracyjnego na mocy art. 105 § 1 K.p.a. (wyrok WSA w Lublinie z 4 listopada 2009 r., I SA/Lu 451/09, Lex nr 523454).

Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. 1945, Nr 10, poz. 51 ze zm.) postępowanie, w przedmiocie ustalenia czy dana nieruchomość podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, może być prowadzone wyłącznie na wniosek strony, tj. właściciela nieruchomości ziemskiej bądź i jego prawnych następców. Poza sporem pozostawała okoliczność, że nieruchomości zapisane w dawnej księdze wieczystej [...] stanowiły własność H. B., a następnie, po przejęciu na cele reformy rolnej przeszły na własność Skarb Państwa Polskiego. Oznacza to, że interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. mieli spadkobiercy H.B. Na takie też następstwo powołała się skarżąca we wniosku z 22 listopada 2018 r. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie wykazała swojego następstwa prawnego po H. B. Skarżąca przedłożyła postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku A. Z., jednak nie wykazała tożsamości osoby (H. B. następnie Z.) wskazanej w postanowieniu Sądu Rejonowego [...] z [...] sierpnia 2018 r. oraz ujawnionej w dawnej księdze wieczystej [...] (zaświadczenie Sądu Rejonowego w [...] – Wydział [...] z [...] lutego 2016 r. – akta administracyjne sprawy). Wbrew zarzutom skargi rolą organu administracji publicznej nie było poszukiwanie dowodów na okoliczność ustalenia tożsamości osób wskazanych w powołanym postanowieniu sądu powszechnego oraz w dawnej księdze wieczystej. Należy podkreślić, że zarówno postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, jak i zaświadczenie o stanie księgi wieczystej są dokumentami urzędowymi - sądowymi i dokonanie w nich jakichkolwiek zmian czy uzupełnień lub pominięć wymaga sprostowania przez sąd powszechny po przeprowadzeniu postępowania sądowego. Przeprowadzenie postępowania sądowego w przedmiocie sprostowania lub uzupełniania orzeczenia sądowego wymaga inicjatywy osób fizycznych będących stronami postępowania przed sądem powszechnym nie zaś organów państwowych. Z treści skargi, jak również z treści pism składanych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca żądała zainicjowania postępowania przed sądem powszechnym i wyjaśnienia lub sprostowania rozbieżności w dokumentach urzędowych przez organ administracji publicznej. Organy administracji publicznej, nie będąc stronami postępowania przed sądem powszechnym, nie posiadały tytułu prawnego do wystąpienia z tego typu roszczeniami.

Wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie wykazała również kwestii przedmiotowej interesu prawnego, albowiem nie wykazała, że aktualna działka ew. nr [...] stanowi cześć majątku pn. [...] przejętego na cele reformy rolnej, a tylko w takim przypadku możliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie orzeczenia czy nieruchomość podpada pod działanie art. 2 ust. 1 pkt e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy z zaświadczenia Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2016 r. wynika, że cały obszar dawnej księgi wieczystej [...] przeniesiono do księgi wieczystej KW nr [...], a poprzednią zamknięto [...] sierpnia 1965 r. We wniosku z 22 listopada 2018 r. skarżąca wskazała aktualne oznaczenie geodezyjne i obecny numer księgi wieczystej, lecz nie ma w niej odniesienia do dawnej księgi [...], jak również do utworzonej po jej zamknięciu księgi nr [...]. Skarżąca, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przed sądem żądała ustalenia przez organ czy obecna działa o nr ew. [...] stanowiła nieruchomość objętą dawną księgą [...] oraz księgą wieczystą nr [...].

Wbrew zarzutowi skargi na organie odwoławczym nie spoczywał obowiązek poczynienia wszelkich ustaleń korzystnych dla strony, w sytuacji gdy skarżąca w toku postępowania administracyjnego zachowywała się biernie i nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jej następstwo prawne wobec byłego właściciela nieruchomości ziemskiej pn. [...] oraz nie wykazała, że obecna działka [...] stanowiła nieruchomość objętą dawną księgą [...]. Organ, realizując zasadę prawdy obiektywnej na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. jest obowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże w przedstawionym stanie sprawy, to strona wnioskująca winna wykazać się czynnym działaniem, które w efekcie dałoby podstawy do rozpatrzenia jej wniosku co do istoty. Obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, przyjmującej bierną postawę w tym zakresie. Chodzi zwłaszcza o sytuacje, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (np. wyrok NSA z 9.03.2018r., I OSK 1037/16; wyrok NSA z 25.04.2017r., I OSK 1966/16; wyrok WSA w Warszawie z 20.12.2018 r., I SA/Wa 263/18; wyrok NSA z 10.10.2007 r., II GSK 172/07; wyrok NSA 21.12.2007 r., II OSK 1783/06; wyrok NSA 8.12.2015 r., II OSK 910/14; wyrok NSA 11.04.2017 r., II OSK 2045/15 – dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście treści skargi należy również wskazać, że w świetle regulacji § 241 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. 2019, poz. 1141), udostępnienie akt ksiąg wieczystych do wglądu osobom innym niż notariusz może nastąpić po wykazaniu przez nie interesu prawnego. Powołana regulacja wskazuje, że jedynie osobie fizycznej mającej interes prawny mogą być udostępnione akta księgi wieczystej. Niezasadne jest zatem stanowisko skarżącej, że w toku postępowania administracyjnego złożyła ona wnioski dowodowe, które umożliwiały ustalenie czy wskazana we wniosku nieruchomość była objęta dawną księgą wieczystą [...]. Nadto trafne jest twierdzenie organu, że wątpliwości związane z następstwem prawnym skarżącej wymagają co najmniej sprostowania aktów stanu cywilnego, czego organ nie jest władny dokonać w ramach zainicjowanego postępowania administracyjnego.

Zatem, w sytuacji niewykazania pochodzenia wniosku z 22 listopada 2018 r. od strony mającej interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. i nieprzedstawienia dowodu, że aktualna działka nr [...] pochodzi z majątku przejętego na cele reformy rolnej na podstawie dekretu PKWN o reformie rolnej, prawidłowo została wydana decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego. Z uwagi na okoliczność, że możliwość wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem z 22 listopada 2018 r. wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w oparciu o przedłożone do akt administracyjnych odpisy postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku niezasadne jest twierdzenie organu odwoławczego o zasadności wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia w oparciu o regulację art. 61a § 1 K.p.a. Okoliczność ta nie wypłynęła jednak na prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Innymi słowy, nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

-----------------------

9