Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Zakładu Komunalnego w K. na zarządzenie pokontrolne W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę w całości

Inspektor Ochrony Środowiska (dalej jako: "WIOŚ", "Organ") Zarządzeniem Pokontrolnym z [...] października 2021 r., [...], wydanym wobec Dyrektora Zakładu Komunalnego w K. (dalej jako: "Dyrektor Zakładu, Skarżący"), działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2021 r. poz. 1070 ze zm., dalej w skrócie: "u.i.o.ś.") oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w Zakładzie Komunalnym w K. (dalej jako: "Zakład") w dniach od [...] sierpnia 2021 r. do [...] września 2021 r., udokumentowanych protokołem kontroli nr [...], zarządził, wyznaczając termin realizacji od dnia otrzymania zarządzenia:

1. Zagospodarowywać komunalne osady ściekowe wytworzone na terenie oczyszczalni ścieków w S., I. i G. zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie.

2. Prowadzić ewidencję ilościową i jakościową wytwarzanych odpadów o kodzie 19 08 05 zgodnie z wymogami ochrony środowiska.

Wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień [...] października 2021 r.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w Zakładzie w dniach od [...].08.2021 r. do [...].09.2021 r. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Kontrola wykazała w zakresie pkt 1, że wytwarzane przez Zakład odpady o kodzie 19 08 05 tj. komunalne osady ściekowe przekazywane są do procesu odzysku R10 przez pośrednika w obrocie odpadami, któremu Zakład zleca realizację obowiązku w zakresie przekazywania władającemu powierzchnią ziemi informacji o dawkach osadów, które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach oraz wyników badań osadów i gruntów. Organ odwołał się art. 96 ust. 3 i 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779 ze zm., dalej w skrócie: "u.o.") i podkreślił znaczenie wytwórcy osadów ściekowych. Ustalono jednak, że informacje o dawkach osadów, które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach oraz wyniki badań gruntów i osadów wytworzonych przez Zakład i przekazanych w okresie od [...].08.2021 r. do [...].09.2021 r. do procesu odzysku R10 na terenie gruntów zlokalizowanych w gm. P., powiat c. – t. , zostały przekazane władającemu powierzchnią ziemi przez pośrednika w obrocie odpadami w dniu [...].09.2021 r., tj. po zastosowaniu osadów. Ponadto Zakład jako wytwórca komunalnych osadów ściekowych w powiadomieniach WIOŚ dotyczących zamiaru przekazania tych osadów władającemu powierzchnią ziemi, na której osady mają być stosowane, błędnie wskazał władającego gruntami.

W zakresie pkt 2 organ wskazał, że Zakład jako posiadacz odpadów na podstawie art. 66 ust. 1 u.o. obowiązany jest do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów. Podczas kontroli ujawniono, że Zakład nieterminowo prowadzi wymaganą ewidencję odpadów dla odpadów o kodzie 19 08 05, w zakresie masy wytworzonych odpadów, jak również danych o zastosowanych osadach i wynikach badań tych osadów, przez co narusza ww. przepisy ustawy o odpadach w zakresie wymogu prowadzenia ewidencji odpadów. Na podstawie danych zawartych w BDO, analizowanych w trakcie kontroli stwierdzono, że Zakład w okresie od [...].07.2021 r. do [...].09.2021 r. nie dokonywał wpisów w bazie BDO w zakresie masy odpadów o kodzie 19 08 05 wytworzonych na terenie oczyszczalni ścieków w S. oraz w okresie od [...].03.2021 r. do [...].09,2021 r. w zakresie zastosowania na gruntach w ramach procesu odzysku RIO osadów wytworzonych na terenie oczyszczalni ścieków w S., I. i G. .

W piśmie z [...] października 2021 r. Skarżący poinformował, że wydał zarządzenie z [...] października 2021 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku wykonywania bieżącej ewidencji odpadów w systemie BDO oraz przekazywania władającemu powierzchnią ziemi informacji o dawkach osadu, przed przystąpieniem do zagospodarowania komunalnych osadów ściekowych o kodzie 19 08 05. Ponadto ustosunkowując się do Zarządzenia oświadczył, że Zakład nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w tym Zarządzeniu, bowiem w zawiadomieniu z [...] września 2021 r. jako właściciela działki o nr [...] wskazał K. W. (dalej jako: "Władający"), zgodnie z posiadanym wypisem z ewidencji gruntów i w dniu sporządzania zawiadomienia nie mógł mieć wiedzy o śmierci ww. Władającego, która nastąpiła [...] lub [...] sierpnia 2021 r. Wcześniejsze wskazywanie Władającego było zgodne ze stanem faktycznym. Ponadto Zakład prowadzi ewidencję odpadów zgodnie z art. 66 ust. 1 u.o., a żaden przepis u.o. nie określa terminu prowadzenia ewidencji – art. 66 ust. 5, art. 70 ust. 2 i art. 180 u.o. zostały uchylone. Wpisy są dokonywane niezwłocznie po uzyskaniu odpowiednich informacji z akredytowanego laboratorium. Zarzut nie prowadzenia ewidencji na bieżąco jest chybiony.

W piśmie z [...] listopada 2021 r. Skarżący wskazał, żeby powyższe pismo z [...] października 2021 r. potraktować jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na Zarządzenie Pokontrolne z [...] października 2021 r. Podtrzymał tezy ww. pisma z [...] października 2021 r. i dodał, że Zakład K. był zobowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów w postaci kart przekazania odpadów dla odpadów o kodzie 19 08 05 przekazywanych do rolniczego wykorzystania w sierpniu 2021 r. i we wrześniu 2021 r. Na podstawie art. 69 ust. 4 w zw. z art. 66 ust. 4 pkt 1c działał zgodnie z prawem i nie miał obowiązku wystawienia kart przekazania odpadu, gdyż M. W. (uprzednio Władający) nie włada, nie gospodaruje gruntami o powierzchni 75ha lub więcej, co było przedmiotem czynności wyjaśniających WIOŚ jeszcze [...] września 2021 r., zaś mandat WIOŚ nałożył [...] września 2021 r. Zakład nie powiadomił WIOŚ o zamiarze stosowania komunalnych osadów ściekowych na terenie działek o nr ewid. [...] i 27, obrąb T., za co Skarżący został obciążony mandatem w wysokości [...] zł, gdyż Zakład nigdy nie zamierzał i nie zastosował osadów pochodzących z oczyszczalni ścieków w S., I. i G. na terenie tych działek.

W odpowiedzi na skargę WIOŚ stwierdził, że zaskarżonym zarządzeniem nie nałożył na Zakład żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które winny być realizowane z mocy prawa. Zakład jako podmiot eksploatujący trzy komunalne oczyszczalnie ścieków zlokalizowane w S., I. i G. , jest wytwórcą odpadu o kodzie 19 08 05 tj. komunalne osady ściekowe powstające w wyniku funkcjonowania tych instalacji. W okresie od [...].08.2021 r. do [...].09.2021 r. Zakład przekazał odpady do rolniczego wykorzystania w ramach procesu odzysku R10 na terenie gruntów zlokalizowanych w gminie L. i P., powiat c. Zakład winien powiadomić WIOŚ o władających gruntami, a nie właścicielach i nie zlecać obowiązku podmiotowi zewnętrznemu. Ponadto Zakład w okresie od [...].03.2021 r. do [...].09.2021 r. nie dokonał żadnych wpisów w BDO w przedmiotowym zakresie, pomimo posiadania danych o masie wytworzonych osadów oraz wyników badań osadów i gruntów, na których zostały osady zastosowane.

Do pisma z [...] stycznia 2021 r. Skarżący załączył, w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego, skany sprawozdań z badań osadów i gleby, które Skarżący złożył w toku postępowania kontrolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału, wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.374 z późn. zm.), zmienionej ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. 2020.875). Zgodnie z ww. przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z 04 października 2021 r. wydane na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2021 r. poz. 1070 ze zm., dalej w skrócie: "u.i.o.ś.."). Zgodnie z tym przepisem, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W myśl zaś art. 12 ust. 2 u.i.o.ś., kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

W orzecznictwie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej w skrócie "p.p.s.a."). Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś., którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a u.i.o.ś. (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a u.i.o.ś. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA.

Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. bada przede wszystkim:

1) czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;

2) czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także

3) czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Istota sporu w niniejszej sprawie w zasadzie ogniskuje się wokół prawidłowości nałożonych na kierownika zakładu mandatów jak i ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiących konsekwencję tych ustaleń) zarządzeń zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego

Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 u.i.o.ś.), treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego koresponduje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne stały się następnie podstawą do sformułowania zaskarżonego zarządzenia w oparciu o poprawnie zastosowane powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Użyte w art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. sformułowanie dotyczące możliwości wydania zarządzenia pokontrolnego "na podstawie ustaleń kontroli" powoduje, że podstawowe znaczenie dowodowe, tak dla samej dopuszczalności wydania takiego zarządzenia w określonej sprawie, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu, ma protokół kontroli. Wobec tego zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który ma istotne znaczenie dla oceny zasadności skierowanych do adresata zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli. Z kolei, stan faktyczny sprawy winien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie należą do organu, niemniej jednak kontrolowana jednostka nie jest w tym zakresie pozbawiona istotnych uprawnień, bowiem kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może wnieść do protokołu, (który podpisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki), umotywowane zastrzeżenia i uwagi (art. 11 ust. 2 ustawy). W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki organizacyjnej (kontrolowanej osoby fizycznej) inspektor obowiązany jest uczynić o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie (art. 11 ust. 3 ustawy). W razie sformułowania przez kontrolowanego tego rodzaju zastrzeżeń i uwag (przy podpisaniu protokołu) lub stanowiska (w razie odmowy podpisania protokołu) protokół, wraz ze stanowiskiem kontrolowanego, w swym całokształcie stanowi podstawę ustaleń kontroli, w oparciu o które organ ocenia zasadność wydania zarządzenia pokontrolnego oraz formułuje treść konkretnych wskazań. Skarżący nie wniósł zastrzeżeń ani uwag do protokołu.

Biorąc pod uwagę powyższe unormowania, Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń o charakterze formalnym w zakresie przeprowadzenia kontroli w niniejszej sprawie, rzutujących na prawidłowość poczynionych w jej trakcie ustaleń.

W niniejszej sprawie organ sporządził protokół kontroli nr [...] dokumentujący przeprowadzoną w okresie od [...] sierpnia 2021 r. do [...] września 2021 r., kontrolę w Z. K. w K. udokumentowanych protokołem kontroli. Celem kontroli było przestrzegania przepisów u.o. w zakresie realizacji obowiązków podmiotów gospodarujących odpadami (wytwórców, zbierających, przetwarzających, transportujących, pośredników w obrocie odpadami i sprzedawców odpadów). Do protokołu dołączono materiał dowodowy m.in. w postaci przesłuchania świadka, Z protokołu prawidłowo przeprowadzonej kontroli wynika szczegółowy stan faktyczny sprawy, który dawał podstawy do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. przepisów u.o.

Z uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego adresowanego do kierownika jednostki wynika, że zobowiązano Skarżącego do usunięcia stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości, nie nakładając na kontrolowaną jednostkę organizacyjną żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które powinna realizować z mocy prawa.

W odniesieniu się do pkt 1. zarządzenia pokontrolnego Organ wskazał, że kontrola wykazała, że wytwarzane przez Zakład odpady o kodzie 19 08 05 tj. komunalne osady ściekowe przekazywane są do procesu odzysku R10 przez pośrednika w obrocie odpadami, któremu Zakład zleca realizację obowiązku w zakresie przekazywania władającemu powierzchnią ziemi informacji o dawkach osadów, które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach oraz wyników badań osadów i gruntów. Organ wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 779 z późn. zm.) to wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest zobowiązany do przekazywania wraz z osadami, władającemu powierzchnią ziemi, na której komunalne osady ściekowe mają być stosowane, informacji o dawkach tego osadu oraz wyników badań i odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie komunalnych osadów ściekowych w celach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - 3, spoczywa również na wytwórcy tych osadów (art. 96 ust. 3).

W trakcie kontroli ustalono, że informacje o dawkach osadów, które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach oraz wyniki badań gruntów i osadów wytworzonych przez Zakład i przekazanych w okresie od [...].08.2021 r. do [...].09.2021 r. do procesu odzysku R10 na terenie gruntów zlokalizowanych w gm. P., powiat c. - t. zostały przekazane władającemu powierzchnią ziemi przez pośrednika w obrocie odpadami, w dniu [...].09.2021 r., tj. po zastosowaniu osadów.

Dodatkowo w trakcie kontroli ustalono, że ZK w K. jako wytwórca komunalnych osadów ściekowych w powiadomieniach Inspektor Ochrony Środowiska dotyczących zamiaru przekazania tych osadów władającemu powierzchnią ziemi, na której osady mają być stosowane, błędnie wskazała władającego gruntami.

W związku z powyższym stwierdzono, że Zakład narusza przepisy ustawy o odpadach w ww. zakresie.

Natomiast w odniesieniu się do pkt 2. zarządzenia pokontrolnego wskazano, że podczas kontroli ujawniono, że Zakład nieterminowo prowadzi wymaganą ewidencję odpadów dla odpadów o kodzie 19 08 05, w zakresie masy wytworzonych odpadów, jak również danych o zastosowanych osadach i wynikach badań tych osadów, przez co narusza ww. przepisy ustawy o odpadach w zakresie wymogu prowadzenia ewidencji odpadów. Na podstawie danych zawartych w BDO, analizowanych w trakcie kontroli stwierdzono, że Zakład w okresie od [...].07.2021 r. do [...].09.2021 r. nie dokonywał wpisów w bazie BDO w zakresie masy odpadów o kodzie 19 08 05 wytworzonych na terenie oczyszczalni ścieków w S. oraz w okresie od [...].03.2021 r. do [...].09,2021 r. w zakresie zastosowania na gruntach w ramach procesu odzysku RIO osadów wytworzonych na terenie oczyszczalni ścieków w S., I. do czego Z. K. w K. jako posiadacz odpadów zobowiązany jest na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów.

Odnośnie pkt 1. zarządzenia pokontrolnego, Skarżący nie zgodził się z ustaleniami WIOŚ, że błędnie wskazał osobę władającą gruntami. Z. K. w K. w zawiadomieniu z dnia [...].09.2021 r. jako właściciela działki o nr [...] wskazał pana K. W., zgodnie z posiadanym wypisem z ewidencji gruntów i w dniu sporządzania ww. zawiadomienia nie miał wiedzy i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł mieć wiedzy, o śmierci pana K. W., która nastąpiła dnia [...].08.2021 r. albo dnia [...].08.2021 r. Wskazanie jako władającego gruntem pana K. W. we wcześniejszych zawiadomieniach było zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym.

Odnośnie pkt 2. Zakład wskazał, ze prowadzi ewidencję odpadów zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 779). Żaden obowiązujący przepis ww. ustawy nie określa terminu prowadzenia ewidencji. Przepis art. 66 ust. 5 ww. ustawy został uchylony, podobnie jak przepis art. 70 ust. 2 ww. ustawy i karny przepis art. 180 ust. 1 ww. ustawy. Z. K. w K. prowadzi ewidencję na podstawie danych z akredytowanego laboratorium wykonującego analizę fizyko-chemiczną i mikrobiologiczną osadów, a wpisy są dokonywane niezwłocznie po uzyskaniu odpowiednich informacji.

Sąd mając na uwadze przywołany wcześniej art. 66 ust.1 u.o. przychyla się w tym miejscu do stanowiska Organu w zakresie zarządzenia - wobec stwierdzenia popełnienia naruszenia - do prowadzenia przez Zakład na bieżąco ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów w celu wyeliminowania możliwości wystąpienia stwierdzonych nieprawidłowości w przyszłości. Ustawodawca bowiem w tym przepisie wprost wymaga od posiadacza odpadów, prowadzenia ewidencji na bieżąco. Zatem w ocenie Sądu wpisy powinny być dokonywane na bieżąco tzn. w możliwe najkrótszym terminie - bez zbędnej zwłoki, np. gdy aktualizuje się dana czynność powodująca zmianę stanu faktycznego związanego z wytwarzaniem odpadów. W sprawie, co wynika z protokołu kontroli, pomimo iż okoliczności pozwalały Skarżącemu na prowadzenie ewidencji odpadów, zgodnie z ustawą o odpadach, to wpisy te nie były dokonywane w sposób bieżący. Oceny w tym zakresie, nie zmienia przedłożona przez Skarżącego do sprawy dokumentacja. Przedmiotem bowiem zarządzenia pokontrolnego nie jest brak wykonywanych analiz, ale brak dokonywania na bieżco wymaganych prawem wpisów na podstawie posiadanych danych.

Podobnie w ocenie Sądu niezasadna jest ocena Zakładu, co do braku błędnego wskazania przez niego do WIOŚ osoby władającej gruntami.

Istota zarządzenia pokontrolnego sprowadza się do formalnego, urzędowego stwierdzenia dostrzeżonych w trakcie przeprowadzonej przez WIOŚ kontroli niezgodności. Stanowią one obligatoryjny element tego aktu, z reguły wskazywany wraz z ciążącymi na kontrolowanym obowiązkami prawnymi, których realizacji zaniechał. Niewątpliwie komunalne osady ściekowe mogą być przekazywane wyłącznie przez wytwórcę tych osadów władnącemu powierzchnią ziemi tj. właścicielowi, dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na której te osady mają być stosowane. Bezspornym jest, że Skarżąca pismami z dnia [...].08.2021 r., znak: [...], z dnia [...].08.2021 r., znak: [...] oraz z dnia [...].08.2021 r., znak: [...] powiadomiła Inspektor Ochrony Środowiska o zamiarze przekazania komunalnych osadów ściekowych do rolniczego zastosowania dołączając wypisy z rejestru gruntów, w których wskazała właścicieli gruntów, nie zaś władających danym gruntem.

Bezspornym jest, że w powiadomieniu z [...]. 08. 2021 r. znak: [...] jako władającego powierzchnią ziemi Skarżący wskazał osobę, która w momencie składania powiadomienia już nie żyła. Zatem mając na uwadze powyższe, przyjąć należy, że pomimo braku zawinienia po stronie Zakładu, przekazana WIOŚ informacja w tym przypadku była nieprawidłowa w świetle art. 96 ust. 8 i 9 u.o,

Podsumowując wskazać należy, że w ocenie Sądu, pomiędzy zarządzeniem pokontrolnym a ustaleniami kontroli, utrwalonymi w protokole kontroli, a także innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, takimi jak zeznania świadków, czy oświadczenie odbiorców odpadów, istnieje logiczny i spójny związek, wskazujący na powiązanie wyników kontroli ze skierowanym do podmiotu kontrolowanego zarządzeniem. Istotą zarządzenia pokontrolnego jest bowiem zakwalifikowanie określonego stanu faktycznego jako stanu niezgodnego z przepisami prawa, pozostającymi w zakresie oceny organu kontrolnego. Sąd nie miał wątpliwości, że prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne potwierdziły nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami, które wypełniały hipotezy przepisów ustawy o odpadach i uzasadniały nałożenie obowiązków sformułowanych w zarządzeniu pokontrolnym.

Na marginesie zaznaczyć tylko należy, że przedmiotem rozstrzygania przez Sąd jest zarządzenie pokontrolne, które poza wskazanymi w nim zaleceniami nie nakłada na Skarżącego żadnych innych obowiązków. Zatem Sąd może wypowiedzieć się tylko w tym zakresie, nie jest natomiast władny orzekać w sprawie zasadności nałożonych przez Organ na Dyrektora Zakładu mandatów, bowiem kwestia ta nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania.

W świetle przedstawionej przez WIOŚ dokumentacji, stwierdzając że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania rozstrzygnięcia są zupełne oraz że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, że skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.