Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1368/19 w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1368/19 w sprawie ze skargi G. T. na uchwałę Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 27 marca 2018 r., nr XXXVI/360/2018 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 8 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1368/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu wniosku G. T. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) o uzupełnienie wyroku WSA w Krakowie z 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1368/19 w sprawie ze skargi G. T. na uchwałę Rady Gminy Uście Gorlickie (dalej: Rada) z 27 marca 2018 r., nr XXXVI/360/2018 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy "Uście Gorlickie I" - w miejscowości Wysowa-Zdrój i Ropki (dalej: uchwała, plan miejscowy) – uzupełnił wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2020 r., w ten sposób, że po pkt I. wyroku dodał pkt Ia o treści: "oddala skargę G. T. w zakresie działki nr [...]"; oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania oraz oddalił wniosek Gminy Uście Gorlickie o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wyrokiem z 4 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1368/19 WSA w Krakowie: w uwzględnieniu skargi G. T. stwierdził nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości Wysowa-Zdrój (pkt I.); odrzucił skargę E. T. (pkt II.) oraz orzekł w przedmiocie kosztów na rzecz G. T. (pkt III.). W wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 23 września 2021 r., sygn. II OSK 1399/21 oddalił skargi kasacyjne E. T. oraz Rady Gminy Uście Gorlickie oraz oddalił wniosek E. T. i G. T. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W piśmie z 8 stycznia 2021 r. (k. 850) skarżący G. T. zwrócił się do WSA w Krakowie o uzupełnienie wyroku "o rozstrzygnięcie dotyczące mojego interesu prawnego, który został naruszony zaskarżoną uchwałą w zakresie w jakim nowe ustalenia planu dotyczyły sąsiedniej nieruchomości nr [...]". Postanowieniem z 10 lutego 2021 r. WSA w Krakowie oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku. Na postanowienie to zażalenie wniósł G. T., a NSA postanowieniem z 23 września 2021 r., sygn. II OZ 469/21 - uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając, że "skarżący wstępując w miejsce E. T. podtrzymał zarzuty i wnioski skargi w zakresie wyznaczonym ich legitymacją, jako kolejnych właścicieli działki nr [...]. Wynika to ze złożonych pism procesowych, zwłaszcza pisma z 5 września 2020 r. oraz pisma (załącznika do protokołu z rozprawy) z 26 października 2020 r., w którym skarżący oświadczył, że wnosi o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonych częściach odnoszących się do nieruchomości nr ew. [...] i [...]. Wobec takiego stanowiska skarżącego Sąd Wojewódzki miał obowiązek rozpoznać jego skargę w zakresie żądań dotyczących obu wymienionych działek".

W związku z powyższym, WSA w Krakowie wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1368/19, wydanym na posiedzeniu niejawnym (na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu obowiązującym od 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2021 r. poz. 1090): uzupełnił wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2020 r. w ten sposób, że po pkt I wyroku dodał pkt Ia o treści: "oddala skargę G. T. w zakresie działki nr [...]" (pkt I.) oraz oddalił wniosek G. T. o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego (pkt II.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył G. T., zaskarżając go w całości. Następnie, NSA wyrokiem z 26 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 2628/22 uchylił wyrok WSA w Krakowie z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1368/19 w sprawie z wniosku o uzupełnienie wyroku i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania (pkt 1.) oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (pkt 2.). W uzasadnieniu w szczególności stwierdzono, że w sprawie doszło do błędnego zastosowania art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa covid) mającego charakter normy procesowej, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

WSA w Krakowie we wskazanym na wstępie wyroku z 8 listopada 2024 r. w pierwszej kolejności wskazał, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Podano, że w prawomocnym wyroku z 4 listopada 2020 r. sygn. II SA/Kr 1368/19 przesądzone zostało, że zaskarżona uchwała w zakresie ustaleń planistycznych dla działki nr [...], położonej w terenie UP-1 - teren usług publicznych, jest zgodna ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Uście Gorlickie, stanowiącego załącznik Nr 1 do Uchwały Nr XL/390/2010 Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 16 marca 2010 r. (dalej: studium). Następnie, że zarówno działka nr [...], jak i działka nr [...] położone są w strefie "3", w obszarach oznaczonych symbolem "UM" oraz "MU".

Wskazano, że analizowana działka nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...] i objęta jest tymi samymi ustaleniami studium (tereny oznaczone symbolem "UM") oraz planu miejscowego (tereny "UP-1"). Uzupełniany wyrok jest w zakresie działki nr [...] prawomocny, a poglądy wyrażone w jego uzasadnieniu nie zostały zakwestionowane przez NSA, który oddalił obie skargi kasacyjne. Dlatego też uznano, że przeznaczenie działki nr [...] ustalone w kwestionowanej uchwale jest zgodne ze studium.

Podkreślono, że przyczyny powodujące przyjęcie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego inne są w odniesieniu do działki nr [...] i inne w stosunku do działki nr [...]. Ustalenia zaskarżonej uchwały w zakresie działki nr [...], będącej własnością skarżącego wprost godziły w istotę prawa własności. NSA zaaprobował stanowisko WSA w Krakowie, że zaprojektowanie usług publicznych na terenach prywatnych (stanowiących własność osoby fizycznej – skarżącego), pomimo iż gmina miała możliwość użycia do tego celu nieruchomości własnych, spowodowało ingerencję w prawo własności strony skarżącej bez wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia oraz przy braku należytego wyważenia interesu prywatnego i publicznego. W ten sposób doszło do nadużycia władztwa planistycznego, ze skutkiem istotnego naruszenia zasad sporządzania planu.

W ocenie sądu wojewódzkiego w przypadku działki nr [...] sytuacja jest odmienna. Podano, że działka ta stanowi własność Skarbu Państwa, który przeznaczenia planistycznego własnej nieruchomości nie kwestionuje. Dalej, że skarżący, w ramach przysługującego mu indywidualnego interesu prawnego, może kwestionować przeznaczenie działki nr [...] ustalone zaskarżoną uchwałą.

Wskazano, że zdaniem skarżącego działka nr [...] powinna być wykorzystywana rolniczo. Dalej, że w piśmie z 7 listopada 2024 r. zarzucił, że "zaskarżoną uchwałą organ zablokował skarżącemu kontynuację zamierzenia inwestycyjnego jego poprzedników prawnych, polegającego na utworzeniu pasieki na terenie usług turystyki, której ulokowanie będzie niekompatybilne z terenem usług publicznych".

Sąd pierwszej instancji zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Uście Gorlickie I "Wysowa - Blechnarka - Ropki – Hańczowa", w brzmieniu obowiązującym od 9 maja do 18 października 2022 r. utrzymał zapis § 8 ust.1 e) planu uchwalonego uchwałą Rady Gminy Uście Gorlickie Nr XLVIII/457/2010 z 10 listopada 2010 r., tzn. jako zgodną z planem uznaje się lokalizację pasiek wraz z pracownią pasieczną. Tym samym, nie ma odzwierciedlenia w stanie prawnym wprowadzonym kwestionowaną uchwałą, że blokuje ona możliwość utworzenia pasieki na działce nr [...]. Nadto, po uchwaleniu zaskarżonej zmiany nadal obowiązywał dotychczasowy przepis tego planu, stanowiący że wzdłuż cieków wodnych ustanawia się pasy ochronne o szerokości ok. 7 m (§ 26) wprowadzone m.in. dla ochrony biologicznej cieku. Wreszcie, zgodnie z obowiązującym w dacie uchwalenia przedmiotowej zmiany przepisem § 34 pkt 2) tekstu planu w strefie "B" mogą znajdować się obiekty nie mające negatywnego wpływu na właściwości lecznicze uzdrowiska oraz nieuciążliwe w procesie leczenia obiekty usługowe, turystyczne, rekreacyjne, sportowe i komunalne, budownictwa mieszkaniowego oraz inne, związane z zaspokajaniem potrzeb osób przebywających w tym obszarze.

W ocenie WSA w Krakowie, zmiana ustaleń planistycznych dokonana zaskarżoną uchwalą nie ma wpływu na zamierzenia inwestycyjne skarżącego. Podstawowym przeznaczeniem działki nr [...] w poprzednio obowiązującym dla tego terenu planie z 2010 r. były: pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe, hotele, motele, urządzone pola biwakowe, baseny kąpielowe, obiekty o funkcji rozrywkowo-gastronomicznej, hale sportowe, boiska sportowe, itp. Tak więc aktualne przeznaczenie działki nr [...] pod obiekty i urządzenia usługowe z zakresu administracji publicznej, bezpieczeństwa publicznego, ochrony przeciwpożarowej, kultury, kultury fizycznej i sportu, kultu religijnego, oświaty, opieki społecznej i socjalnej, nauki, opieki zdrowotnej itp. w aspekcie uciążliwości nie różni się od przeznaczenia poprzedniego. Podano, że skarżący w szczególności kwestionował zabudowę parkingową. Tymczasem tak w pierwotnym, jak i w aktualnym przeznaczeniu działki nr [...] zabudowa taka była przewidziana. W poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego ustalono dla terenów UT w strefie "B" parkingi do 50 stanowisk (k.330 akt sądowych).

Dalej wskazano, że ustalone w § 55a ust. 2 uchwały dla terenów UP - 1 wskaźniki wykorzystania terenu: powierzchnia zabudowy max. 30% powierzchni terenu inwestycji, powierzchnia biologicznie czynna min. 40% powierzchni terenu inwestycji, intensywność zabudowy max. 1,0 również świadczą o nie nadmiernym oddziaływaniu przyszłej zabudowy na działce nr [...] na nieruchomość skarżącego.

Wspomniano także, że stosownie do art. 38a ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1056, t.j. z 31 maja 2017 r. w brzmieniu od 1 września 2017 r. do 24 października 2019 r.) w strefie ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy: stacji paliw, bliżej niż 500 m od granicy strefy "A" ochrony uzdrowiskowej, urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne, będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (...), parkingów naziemnych o liczbie miejsc postojowych powyżej 50, z wyjątkiem podziemnych i naziemnych parkingów wielopoziomowych, wyrębu drzew leśnych i parkowych, z wyjątkiem cięć pielęgnacyjnych i wyrębu określonego w planie urządzenia lasu, budowy zakładów przemysłowych, obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400 m2, uruchamiania składowisk odpadów stałych i płynnych, punktów skupu złomu i punktów skupu produktów rolnych, składów nawozów sztucznych, środków chemicznych i składów opału, pozyskiwania surowców mineralnych innych niż naturalne surowce lecznicze, prowadzenia robót melioracyjnych i innych działań powodujących niekorzystną zmianę istniejących stosunków wodnych oraz prowadzenia działań mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu.

W ocenie sądu wojewódzkiego, zaskarżona uchwała nie narusza tych zakazów.

Ustosunkowując się do zarzutów, że skarżący jako właściciel działki nr [...], mając w sąsiedztwie działkę nr [...] objętą usługami publicznymi musi zgodnie z art. 144 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.; dalej: k.c.) powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, co łączy się ze zbyt daleko idącym i nieproporcjonalnym ograniczeniem, zauważono, że również w czasie obowiązywania poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego na skarżącym ciążyły te same obowiązki.

Nadto, zwrócono uwagę na coraz większą popularność lokowania pasiek również w centrach miast, w tym na dachach budynków. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzuty skarżącego, że potencjalne sąsiedztwo obiektów usług publicznych będzie ograniczać go w możliwości założenia pasieki są gołosłowne i niczym nieuzasadnione. Tak więc ustalenia kwestionowanego planu nie powodują dla skarżącego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień do danej nieruchomości.

Podsumowując uznano, że zaskarżona uchwała w części obejmującej działkę nr [...] jest zgodna z prawem. Dalej, że motywy, jakimi kierowała się gmina, ustalając przeznaczenie działki nr [...] pod usługi publiczne nie podlegają badaniu przez sąd administracyjny.

Następnie odniesiono się do kwestii, czy stwierdzenie nieważności części uchwały w przedmiocie planu miejscowego zapewni zachowanie spójności ustaleń planistycznych. Wyjaśniono, że działka nr [...] ma powierzchnię około 79 arów, działka nr [...] przylegająca granicą do działki nr [...] jest kilkukrotnie mniejsza i ma powierzchnię ok. 18 arów (k.197). Podano, że kwestionowana zmiana planu, objęta rysunkiem planu nr 2 obejmuje tylko te 2 działki. Zdaniem sądu pierwszej instancji Teren UP – 1, w skład którego wchodzi aktualnie jedynie działka nr [...] może funkcjonować samodzielnie, tak więc stwierdzenie nieważności uchwały planistycznej jedynie w zakresie działki nr [...] nie spowoduje niespójności ustaleń planistycznych. Zaznaczono, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów (k.198) wynika, że działka nr [...] nie przylegała do drogi nr 743, że działka nr [...] (k.1705) podzieliła się na działki nr [...] i [...], przy czym działka [...] wydzielona została pod drogę publiczną KD-D i przeszła na własność gminy z mocy samego prawa. Dalej, że z rysunku planu nr 2 wynika, że teren oznaczony symbolem "UP-1" przylega to terenu "KD-D". W ocenie WSA w Krakowie niezrozumiały jest zatem zarzut skarżącego, że "nadpisywanie zaskarżoną uchwałą terenu KD-D terenem usług publicznych UP-1, co miało miejsce na części działki nr [...], i co wynika z treści uzasadnienia decyzji GNGR.6831.19.14, jest niedopuszczalne".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył G. T., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie tj.:

1. art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.; dalej: u.s.g.) poprzez błędne przyjęcie, iż ustalenia zaskarżonego planu miejscowego nie wkraczają nadmiernie w sferę wykonywania prawa własności przez skarżącego i nie zostały podjęte z przekroczeniem władztwa planistycznego Gminy, podczas gdy powodowały one nieuzasadnioną i nieproporcjonalną ingerencję we własność skarżącego kształtując niekorzystnie jego sytuację prawną. W konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisów do stanu faktycznego sprawy.

II. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię tj.:

1. art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez błędne przyjęcie, iż organ planistyczny korzystając z przyznanych mu ustawą uprawnień może kształtować w sposób dowolny przeznaczenie nieruchomości sąsiednich przy jednoczesnym braku uwzględnienia wpływu ustaleń planu miejscowego dla tych nieruchomości na sposób zagospodarowania przyległego terenu stanowiącego własność skarżącego dysponującego jednocześnie uprawnieniem do ochrony własnego interesu prawnego;

III. postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 106 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 140 i art. 144 k.c. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia oceny wszystkich zarzutów strony skarżącej skutkujący błędną oraz wybiórczą oceną stanu faktycznego udokumentowanego materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy przy pominięciu okoliczności i dowodów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a także przy pominięciu w ramach oceny prawnej podstaw prawnych i faktycznych żądań skarżącego formułowanych dodatkowo na rozprawie przed sądem, co w konsekwencji doprowadziło sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. zamiast jej uwzględnienia na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.;

2. art. 151 w zw. z art. 103 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 140 i art. 144 k.c. poprzez pominięcie zgłoszonego przez skarżącego wniosku o sprostowanie protokołu z posiedzenia sądu odbytego 8 listopada 2024 r. i doręczenie skarżącemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem nieuwzględniającym podnoszonej przez niego w toku rozprawy pełnej argumentacji dotyczącej naruszenia jego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą i w konsekwencji zastosowanie przez sąd niewłaściwego rozstrzygnięcia, podczas gdy w okolicznościach sprawy zasadnym było zastosowanie rozstrzygnięcia opartego o art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie działki nr [...];

3. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 140 i art. 144 k.c. poprzez oddalenie skargi na skutek pominięcia istotnej części materiału zgromadzonego w aktach planistycznych oraz aktach sądowych potwierdzającego, iż jednak doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego, a także nieprawidłowe ustalenie granic sprawy, co skutkowało zastosowaniem niewłaściwego rozstrzygnięcia i oddalenia skargi, zamiast jej uwzględnienia na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.;

4. art. 151 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez oddalenie skargi na skutek niezidentyfikowania przez sąd wojewódzki naruszenia przez organ planistyczny zasad sporządzenia planu w kilku aspektach i pozostawienie w obrocie prawnym uchwały naruszającej interes prawny skarżącego, która istotnie ograniczyła sposób zagospodarowywania działki [...], podczas gdy skarżący zgodnie z ustawą miał prawo oczekiwać od organu planistycznego ochrony własnego interesu prawnego przy obecnym i przyszłym zagospodarowywaniu własnego terenu - bez dodatkowych i niczym nie uzasadnionych ograniczeń, jakie organ wprowadził arbitralnie na działce sąsiedniej nr [...];

5. art. 151 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 16 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. nr 30, poz. 168 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z § 8 ust. 2 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587; dalej: rozporządzenie) w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak dostrzeżenia przez sąd w toku prowadzonej kontroli istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w wyniku nie wzięcia pod uwagę przez organ planistyczny trwałości prawomocnej decyzji Wójta Gminy Uście Gorlickie obowiązującej w dacie sporządzania i uchwalania zaskarżonej uchwały tj. ustalonego w niej podziału działki nr [...], gdzie część tej działki uprzednio była objęta w planie miejscowym symbolem drogi KD-D, do której to przylegała bezpośrednio działka skarżącego nr [...] oraz sporządzenie załącznika graficznego planu w warunkach niejednoznacznego wyróżnienia obszarów o różnym przeznaczeniu w relacji studium - plan miejscowy, przez co brak było możliwości wymaganego przepisem stwierdzenia zgodności planu ze studium. W konsekwencji niezasadne pozostawienie przez sąd w obrocie prawnym uchwały naruszającej interes prawny skarżącego zamiast stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.;

6. art. 151 w zw. z art. 190 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na skutek błędnego rozumienia wykładni dokonanej przez NSA i nie przeprowadzenia przez WSA w Krakowie prawidłowej oceny prawnej w uzasadnieniu wyroku w zakresie: a) naruszenia interesu prawnego skarżącego mającego związek z przeznaczeniem łącznie dwóch sąsiednich działek (nr [...] i [...]) na tereny usług publicznych UP-1, b) ustaleń planu miejscowego dla działki sąsiedniej nr [...] utrudniających skarżącemu zabudowę jego działki [...] lub powodujących uciążliwości oraz ograniczających swobodne użytkowanie i zagospodarowywanie działki będącej jego własnością przy konieczności respektowania przez skarżącego powszechnie obowiązujących przepisów prawa, c) naruszenia interesu prawnego skarżącego przyznaniem prawa do lokowania na działce sąsiedniej nr [...] parkingów jako obiektów podstawowego przeznaczenia oraz jako obiektów stanowiących uzupełnienie obiektów usług publicznych, d) możliwości stwierdzenia nieważności planu miejscowego w zakresie działki nr [...] w przypadku uprzedniego stwierdzenia istotnego naruszenia zasad przy sporządzaniu planu dla działki sąsiedniej nr [...], jeżeli w toku kontroli zaskarżonej uchwały ujawniono niczym nieuzasadnioną łączną zmianę przeznaczenia dwóch przylegających do siebie działek (nr [...] oraz [...]) tworzących w rzeczywistości jedną nieruchomość, e) uzyskania po stwierdzeniu nieważności uchwały w zakresie działki nr [...] spójności ustaleń planistycznych w całym obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego odnoszącymi się łącznie do dwóch sąsiadujących ze sobą działek nr [...] i [...];

7. art. 151 w zw. z art. 190 i art. 170 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi wynikające z częściowego nieuwzględnienia i/lub błędnego sformułowania własnej oceny prawnej na skutek błędnej interpretacji oceny prawnej zawartej w orzeczeniach zarówno WSA w Krakowie (sygn. akt II SA/Kr 1368/19), jak i NSA (sygn. akt II OSK 1399/21, II OZ 469/21), a także uchylenia się przez sąd pierwszej instancji od zbadania kwestii, które nie były przedmiotem wcześniejszych rozważań sądów, w wyniku błędnego przyjęcia związania wyrokiem uzupełnianym w zakresie, w jakim wyrok ten nadal pozostawał do uzupełnienia i nie zachodził stan powagi rzeczy osądzonej.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy z wniosku o uzupełnienie wyroku do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie sprawy (uzupełnienie wyroku WSA w Krakowie z 8 listopada 2024 r. poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie działki nr [....] w Wysowej - Zdroju; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz kosztów postępowania za pierwszą instancję. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu jako nieusprawiedliwiona.

Na wstępie należy podnieść, że przedmiotem sprawy było uzupełnienie wyroku WSA w Krakowie z 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1368/19, którym to wyrokiem sąd ten rozpoznając skargę na plan w zakresie przedmiotowym dwóch działek: nr [...] i [...] - w uwzględnieniu skargi G. T. stwierdził nieważność części tekstowej i graficznej uchwały w zakresie działki nr [...], odrzucił zaś skargę E. T. i orzekł w przedmiocie kosztów postępowania. Wyrok powyższy został zaskarżony skargą kasacyjną, która została oddalona wyrokiem NSA z 23 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1399/21.

W związku z takim rozstrzygnięciem G. T. wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie działki nr [...]. Kluczowe dla tego wniosku jest postanowienie NSA z 23 września 2021 r. sygn. akt II OZ 469/21, który uchylił postanowienie WSA w Krakowie z 10 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1368/19 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku z 4 listopada 2020 r. w sprawie ze skargi E. T. i G. T. na uchwałę nr XXXVI/360/2018 Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy "Uście Gorlickie l" - w miejscowości Wysowa-Zdrój i Ropki. NSA w w/w postanowieniu stwierdził, że najpierw matka skarżącego jako właścicielka działki nr [...], a następnie skarżący byli legitymowani do zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwały w części dotyczącej nie tylko działki nr [...], ale też działki nr [...]. W konsekwencji rolą WSA w Krakowie winna być ocena planu zgodnie z kryterium legalności nie tylko w zakresie działki nr [...], lecz także działki nr [...], która ma zostać zabudowana obiektem usług publicznych.

Powyższe orzeczenia NSA zostały postawione jako argument przy zarzucie naruszenia art. 151 w zw. z art. 190 i art. 170 p.p.s.a. Po pierwsze sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Po drugie - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sprawą administracyjną w rozumieniu w/w przepisu jest sprawa ze skargi na plan wniesiona ostatecznie przez G. T. w granicach naruszenia jego interesu prawnego (art. 101 ust. 1 u.s.g.). WSA w Krakowie w pełni zrealizował postanowienie NSA z 23 września 2021 r., gdyż przedmiotem sprawy uczynił wniosek G. T. o uzupełnienie wyroku WSA w Krakowie z 4 listopada 2020 r (art. 157 p.p.s.a.) i uzupełnił ten wyrok w taki sposób, że oddalił skargę G. T. w zakresie działki nr [...]. Prawidłowość tego orzeczenia w warstwie merytorycznej jest przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej.

Jednocześnie nie można czynić zarzutu, że sąd wojewódzki nie dostosował własnej oceny prawnej do prawomocnego wyroku NSA z 23 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1399/21. Wszak ocena ta dotyczyła wyłącznie przekroczenia władztwa planistycznego poprzez lokalizację usług publicznych na prywatnej działce nr [...] – jednocześnie bez wykazania, że nie było możliwe zaplanowanie tego rodzaju usług na terenie stanowiącym zasób gminny. Jako przesądzające przyjęto bowiem, że Gmina dysponowała własnymi gruntami, których jednak nie przeznaczyła na inwestycję celu publicznego. Kwestia działki nr [...] nie była objęta kognicją WSA w Krakowie, jak również w ramach zarzutów skargi kasacyjnej – NSA. Jedynie NSA nadmienił w reasumpcji swych rozważań, że "sąd wojewódzki nie miał obowiązku dokonywania bardziej szczegółowych ustaleń, co do możliwości wykorzystania gruntów gminnych na cele usług publicznych w sytuacji, gdy organ nie przedstawił żadnej konkretnej argumentacji w tym zakresie. Ze skargi kasacyjnej nie wynika ponadto, z jakim jej zarzutem wiąże się wskazany brak wypowiedzi Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie działki nr [...].". W tym przedmiotowym zakresie NSA odesłał do odrębnej sprawy, tj. sprawy zażalenia na odmowę uzupełnienia zaskarżonego wyroku i właśnie w tej sprawie zapadł kontrolowany obecnie wyrok.

Kluczowe jest to, że działki nr [...] i [...] znajdują się w jednostce planistycznej UP-1 tj. terenu usług publicznych (obiekty i urządzenia usługowe z zakresu administracji publicznej, bezpieczeństwa publicznego, ochrony przeciwpożarowej, kultury, kultury fizycznej i sportu, kultu religijnego, oświaty, opieki społecznej i socjalnej, nauki, opieki zdrowotnej i t.p. - przeznaczenie podstawowe – pkt. 1 oraz budynki gospodarcze i garaże, jeżeli są one niezbędnym uzupełnieniem programu użytkowego obiektów wymienionych w pkt 1; zieleń urządzona, urządzenia sportu i rekreacji, obiekty małej architektury, urządzenia komunikacji kołowej i pieszej, dojazdy, dojścia, parkingi, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych - przeznaczenie uzupełniające). Działki te tworzą terytorialnie i funkcjonalnie pewną całość, z czym zgodzić się należy. Jednakże zupełnie odmienny jest ich status własności, a w planowaniu uwzględnia się m.in. prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Działka nr [...] stanowi własność skarżącego i to był zasadniczy motyw stwierdzenia nieważności planu przeznaczającego ją pod usługi publiczne, zaakcentowany także w wyroku NSA z 23 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1399/21. Natomiast działka nr [...], wbrew aspiracjom własnościowym matki skarżącego w dacie uchwalenia planu, jak i orzekania przez WSA w Krakowie, stanowiła własność Skarbu Państwa. Kryterium własności stanowiło przesłankę diagnozy sądowej, że Gmina przeznaczając działkę prywatną nr [...] pod usługi publiczne w sytuacji, gdy dysponowała gruntami publicznymi, przekroczyła władztwo planistyczne.

W tej części natomiast żądania tj. działki nr [...] sytuacja skarżącego jest odmienna, co słusznie zaakcentował WSA w Krakowie. Zwalcza on bowiem przeznaczenie terenu, którego nie jest właścicielem. Jednocześnie NSA w postanowieniu z 23 września 2021 r. sygn. akt II OZ 469/21 szeroko wykazał, że w pewnych sytuacjach właściciel działki sąsiedniej ma interes prawny oraz wykazuje jego naruszenie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. W tej sprawie NSA przyjął, że skarżący wykazał się legitymacją do zaskarżenia planu odnośnie do działki nr [...] i w tym zakresie, będąc związany wykładnią art. 101 ust. 1 u.s.g. w ustalonym stanie faktycznym sprawy, WSA w Krakowie rozpoznał merytorycznie skargę G. T. w odniesieniu do działki nr [...]. Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie, że sąd wojewódzki nie uznał naruszenia interesu prawnego skarżącego. Kluczowym zagadnieniem było natomiast, czy to naruszenie mieści się w granicach prawa.

Sąd wojewódzki rozpoznaje skargę na plan w takim zakresie, jak wynika to z dokumentacji planistycznej. Sąd bowiem wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Na rysunku planu oznaczonym symbolem UP-1 wrysowane są działki nr [...] i [...]. Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku - map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ wykonawczy gminy otrzymuje taki dokument z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, i z jego wykorzystaniem konstruuje projekt rysunku planu. Wedle rysunku planu teren UP-1 obejmuje m.in. działkę nr [...], nie uwzględnia natomiast z niewiadomych powodów ostatecznej decyzji podziałowej Wójta Gminy Uście Gorlickie z 25 marca 2014 r. GNGR.6831.19.14. Przy czym decyzja ta odnosiła się w podziale (działka nr [...]) do poprzednio obowiązującego planu miejscowego. Faktem jest jednak, że mapa użyta jako podkład rysunku planu nie uwzględnia podziału geodezyjnego przeprowadzonego w/w decyzją podziałową. Nie może stanowić to jednak podstawy do zakwestionowania rysunku planu i przede wszystkim jego treści w zakresie przeznaczenia działki nr [...]. Plan nie uwzględnia podziału części działki pod drogę i w całości przeznacza działkę pod usługi publiczne. Oznacza to, że nawet przy przyjęciu, że teren planu stanowią działki nr [...] i [...] (po podziale) zaskarżony plan obydwie te działki przeznacza pod usługi publiczne. W tym względzie bez znaczenia jawią się podniesione zarzuty naruszenia § 8 ust. 2 i § 7 rozporządzenia w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., gdyż przepisy rozporządzenia stanowią jedynie jakie elementy musi zawierać rysunek planu i obowiązek używania nazewnictw i oznaczeń łączących rysunek planu i tekst planu (kompatybilność obydwu składników planu – tekstu i rysunku). Ponadto plan miejscowy może zmienić dotychczasowe przeznaczenie terenu i planowaną w poprzednim planie oraz decyzji podziałowej drogę (działka nr [...]) przeznaczyć pod inny cel. Jednocześnie z punktu widzenia zagwarantowania interesu skarżącego wyrażonego w dostępie do drogi, analiza rysunku planu pozwala stwierdzić, że działka stanowiąca własność skarżącego nr [...] ma dostęp do dróg publicznych tj. planowanej drogi KD-D oraz KD-Z.

Bezspornie w świetle w/w wyroków został przesądzony interes prawny skarżącego i jego naruszenie poprzez przeznaczenie łącznie dwóch sąsiednich działek (nr [...] i [...]) pod tereny usług publicznych UP-1. Nie oznacza to jednak, że stwierdzenie nieważności planu w odniesieniu do działki nr [...] ma skutkować stwierdzeniem nieważności planu względem sąsiedniej działki nr [...]. Podnoszona spójność obszaru, w którym znajdują się obydwie działki nie może determinować przeznaczenia znacznie większego obszaru, który ma służyć celom publicznym. Skarżący kasacyjnie konsekwentnie zwalcza i próbuje wpływać na zamiary inwestycyjne na działce sąsiedniej, wyjaśniając to prowadzeniem działalności rolniczej na własnej (hodowlanej – pszczoły) oraz dotychczasowym sposobem zagospodarowania całego obszaru.

Podstawą jakiegoś rodzaju ograniczenia działań skarżącego (co niewątpliwie ma miejsce w każdej sytuacji lokalizacji inwestycji na działce sąsiedniej) na terenie działki nr [...] jest plan, będący źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Potwierdza to art. 6 ust. 1 u.p.z.p., objęty podstawami kasacyjnymi, w myśl którego ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdemu przysługuje prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, lecz zgodnie z warunkami ustalonymi w planie miejscowym, a także jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. każdemu przysługuje prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zatem użytkownicy poszczególnych terenów muszą się liczyć wzajemnie ze swoimi interesami, często sprzecznymi. Plan miejscowy z założenia stanowi instrument mający na celu pogodzenie, czy wyważenie tych nierzadko sprzecznych interesów. Zatem sytuacja, gdy osoba mająca tytuł rzeczowy do nieruchomości z powodu konkretnych ustaleń planu miejscowego nie może zrealizować (w pełni lub częściowo) swojego indywidualnego interesu i musi zrezygnować ze swoich zamierzeń, nie oznacza samo przez się naruszenia art. 6 u.p.z.p. i nie uzasadnia z tego powodu podważenia legalności uchwały w sprawie planu miejscowego (tak wyrok NSA z 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1667/24). Poza wszystkim zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. W tym wypadku interes publiczny definiowany zadaniami własnymi gminy określonymi w art. 7 ust. 1 u.s.g. został przeciwstawiony interesowi prywatnemu, jakim jest ochrona interesu prawnego skarżącego przy zagospodarowaniu działki nr [...]. Skarżący chce mieć decydujące zdanie, w jaki sposób zostanie zagospodarowana działka sąsiednia. Wobec powyższego kwestionuje jako nieodpowiadające jego zamierzeniem inwestycyjnym ustalenia planu dla działki nr [...].

Prawo własności nie jest jednak prawem bezwzględnym (art. 140 i art. 144 k.c.) i może doznawać ograniczeń zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Możliwość wprowadzenia takich ograniczeń wykonywania prawa własności potwierdza również dyspozycja art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zasadniczy problem w sprawie polegał na tym, czy przyjęcie terenu usług publicznych na działce nr [...] nie wkracza nadmiernie w sferę wykonywania prawa własności przez skarżącego i nie zostały podjęte z przekroczeniem władztwa planistycznego Gminy.

Przede wszystkim prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g.). Jednocześnie u.s.g. nakłada na gminę szereg innych zadań własnych, w tym: ochrony zdrowia, pomocy społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych, edukacji publicznej, kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury, kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu przeciwpowodziowego, utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych (art. 7 ust. 1 u.s.g.). Powyżej wymienione cele realizuje jednostka planistyczna UP-1. Cele te mają być realizowane na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa i podmiot, którego bezpośrednio dotyczy plan nie zgłosił żadnych zastrzeżeń odnośnie do takiej funkcji terenu. Taki kierunek zagospodarowania w pełni koreluje z poglądem wyrażonym w przywoływanym tu wyroku NSA z 23 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1399/21, że cele publiczne przede wszystkim powinny być realizowane na gruntach podmiotów publicznych. Zdaniem NSA rodzaj zabudowy przewidzianej planem oraz działalność wykonywana w tej zabudowie nie mogła zostać oceniona jako nadmiernie naruszająca prawa skarżącego. Działalność ta nie spowoduje nadmiernych immisji, nie będzie stanowiła nadmiernej ingerencji w wykonywanie przez stronę działalności. Proponowana na działce nr [...] zabudowa niewątpliwie będzie bardziej emisyjna od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ale również tego rodzaju przeznaczenie musi być lokalizowane na terenie danej gminy. Jak przeanalizował WSA w Krakowie wskaźniki przyjęte dla tego terenu, w szczególności powierzchnia zabudowy, powierzchnia biologicznie czynna oraz intensywność zabudowy, nie świadczą o nadmiernym oddziaływaniu przyszłej zabudowy na działkę nr [...]. Organ planistyczny samodzielnie decyduje na jakim terenie planuje usługi publiczne. Skoro imperatyw ich realizacji wynika z Konstytucji RP (art. 166 ust. 1) oraz bezpośrednio z ustawy, muszą one być realizowane na terenie gminy i takim optymalnym miejscem ich realizacji są grunty gminne, ewentualnie jak tutaj, Skarbu Państwa.

Jednocześnie gmina nie ukształtowała w sposób dowolny przeznaczenia działki nr [...]. Pierwotnie cały obszar UP-1 był przeznaczony pod usługi publiczne. Jednorodność tego obszaru została przełamana ostatecznie wyrokiem NSA z 23 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1399/21. Nie oznacza to jednak, że interes indywidualny skarżącego zdeterminuje także pozostały duży obszar jednostki UP-1, jak oczekuje tego strona skarżąca.

Jako niezasadny należało ocenić zarzut dotyczący pominięcia zgłoszonego przez skarżącego wniosku o sprostowanie protokołu z posiedzenia sądu w dniu 8 listopada 2024 r. Wniosek ten został rozpatrzony zarządzeniem przewodniczącego składu orzekającego z 9 grudnia 2024 r. Jak stanowi art. 103 p.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania protokołu rozprawy. Wniosek taki rozpatruje przewodniczący składu, a od jego zarządzenia przysługuje odwołanie do sądu. Odwołanie skarżącego zostało rozpoznane przez skład orzekający na rozprawie w dniu 28 lutego 2025 r. i zostało ono oddalone. Kontrola zatem przewidziana przez p.p.s.a. została przeprowadzona. Jednocześnie okoliczność, że wniosek o sprostowanie protokołu nie został uwzględniony nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Sąd administracyjny nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego i oświadczenia składane przed sądem nie mają waloru dowodu w sprawie. Jedynym dopuszczalnym rzeczowo dowodem jest dowód z dokumentu jako dowód uzupełniający. Jako materiał do kontroli planu należy uznać akta planistyczne, nie zaś oświadczenia stron składane na rozprawie.

Jako nieuzasadniony okazał się także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 140 i art. 144 k.c. poprzez oddalenie skargi na skutek pominięcia istotnej części materiału zgromadzonego w aktach planistycznych oraz aktach sądowych potwierdzającej, iż doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Zarzut ten jest bezprzedmiotowy bowiem sąd wojewódzki nie kwestionował naruszenia interesu prawnego skarżącego. Przeciwnie, w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. zdiagnozowanie tego naruszenia stanowiło punkt wyjściowy do kontroli regulacji planu. Przy czym na str. 14. uzasadnienia sąd wojewódzki wyjaśnił, że odnośnie do działki nr [...] przesłanki naruszenia interesu prawnego strony były odmienne od tych stwierdzonych w przypadku działki nr [...]. WSA w Krakowie przeprowadził w pełni prawidłowo proces kontrolny legalności planu w części działki nr [...]. Oznacza to bezzasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd szczegółowo przedstawił stan sprawy, zarzuty skargi oraz stanowisko organu. Następnie wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i szczegółowo wyjaśnił przesłanki jego podjęcia.

Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.