I GSK 556/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-19	
Data wpływu	2023-05-22	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Anna Apollo /przewodniczący/
Joanna Wegner /sprawozdawca/
Marek Krawczak	
Symbol z opisem	6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego	
Hasła tematyczne	Finanse publiczne	
Sygn. powiązane	I SA/Lu 607/22	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 1082; art. 31 ust. 3;; Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 256; art. 7, art. 76, art. 77 § 1, 3 i 4, art. 80 i art. 81a § 1;; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 nr 0 poz 305; art. 252 ust. 1 i 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 w zw. z art. 60 pkt 1 i 62 ust. 1 i 3;; Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Lu 607/22 w sprawie ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 września 2022 r. nr SKO.41/2769/PO/2022 w przedmiocie określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i przypadającej do zwrotu do budżetu gminy oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 607/22 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Ż. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 9 września 2022 r. w przedmiocie zwrotu dotacji.

Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." w związku z art. 7 i art. 77 § 1, 3 i 4, art. 80 i art. 81a § 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a." w związku z art. 6, art. 8 § 1, art. 9, art. 10, art. 11, art. 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w związku z art. 153 p.p.s.a. oraz 134 § 1 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalony stan faktyczny sprawy i nie uwzględnił, że organy obu instancji nie zebrały całego materiału dowodowego, błędnie ustaliły stan faktyczny oraz dokonały dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów i prawdy obiektywnej w zakresie wyjaśnień skarżącej i dowodów z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania i zaakceptowały sprzeczną ocenę dowodów w postaci dokumentów urzędowych, stwierdzenie przez organy, że zakwestionowane dzieci nie uczęszczały do przedszkola i że skarżąca opłaciła z dotacji czynsz żłobka w sytuacji naruszenia zasady bezstronności i równego traktowania stron postępowania polegającego na pominięciu wniosków dowodowych, zaakceptowały błędną ocenę dowodów dokonaną przez organ z pominięciem przez organy dzienników lekcyjnych, wyjaśnień skarżącej, wykazywania dzieci w systemach informatycznych przedszkola, braku odniesienia przez organy do kwestii powierzchni przedszkola i stosunkowego obliczenia czynszu, uznanie, że z decyzji Sanepidu nie wynika powierzchnia faktycznie zajmowana przez przedszkole i że nie ma znaczenia faktycznie zajmowana powierzchnia, bezpodstawne powielenie i bezkrytyczne zaakceptowanie tendencyjnego oparcia się w ocenie prawnej wyłącznie na brzmieniu umów z rodzicami i umów z wynajmującym, bezpodstawne zaaprobowanie tendencyjnego stanowiska organów, jakoby kwestie predyspozycji dzieci do przejścia z nauczania żłobkowego do przedszkolnego nie były analizowane przez dyrektora przedszkola oraz kadrę nauczycielską i że gdyby analiza taka miała miejsce, to znalazłoby to swoje odzwierciedlenie w umowach z rodzicami, co jest sprzeczne z materiałem dowodowym, zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów przez organy poprzez akceptację wejścia przez organy w kompetencje dyrektora, zaakceptowanie stosowania przepisów prawa w sposób dowolny, tj. faktyczne uznanie, że dotacja przysługuje na dzieci, które mają uaktualnione umowy z przedszkolem, a nie na dzieci faktycznie uczęszczające i wykazywane we wszystkich rejestrach oraz dziennikach lekcyjnych, zaakceptowanie niewywiązania się przez organ z obowiązku należytego zebrania materiału dowodowego, wykonania kontroli w sposób dokładny i rzetelny, zaakceptowania oparcia oceny dowodów na niekompletnym materiale dowodowym wobec braku przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, zaakceptowanie pominięcia przez organy ich własnego stwierdzenia w protokole kontroli, że nauczyciele potwierdzali własnym podpisem realizację zadań z zakresu kształcenia przedszkolnego wobec dzieci zakwestionowanych, zaakceptowanie oparcia oceny dowodów na pozbawionym podstaw przyznaniu mocy dowodów rozstrzygających w przedmiocie uczęszczania dzieci do przedszkola umów z rodzicami, zaakceptowaniu oparcia oceny dowodów na pozbawionym podstaw pominięciu przy ustalaniu wysokości czynszu należnego za przedszkole faktu, że na parterze znajduje się jedno pomieszczenie przedszkolne, a nadto znajdują się pomieszczenia wspólne jak szatnia, kuchnia czy klatka schodowa, a także zaakceptowania pominięcia przez organy faktu uiszczania części czynszu przez samą skarżącą, zaakceptowanie braku rozpatrzenia przez organ kwestii proporcji powierzchni przedszkola i żłobka i obliczenia proporcjonalnego należnego czynszu, zaakceptowanie wadliwego uznania, że skarżąca w całości sfinansowała czynsz za lokal, w którym mieściło się przedszkole i żłobek, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego winna doprowadzić organy do wniosku, że przedszkole i żłobek nie mieściły się odpowiednio tylko na piętrze i tylko na parterze, a w konsekwencji, że skarżącą nigdy nie sfinansowała całości czynszu za lokal, w którym mieściło się zarówno przedszkole i żłobek, zaakceptowanie sprzecznej oceny organów, że jednocześnie możliwe jest wydzielenie pomieszczeń pod przedszkole i żłobek i że skarżąca sfinansowała z dotacji czynsz za pomieszczenie, w którym było i przedszkole i żłobek, zaakceptowaniu niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że do przedszkola nie uczęszczały dzieci wykazane w decyzji oraz że czynsz najmu był czynszem uiszczonym za żłobek, zaakceptowanie wybiórczej oceny umów zawieranych z rodzicami, uznanie, że oświadczenia rodziców nie są wiarygodne, podczas gdy wskazują one na fakt uczęszczania dzieci do przedszkola, jedynie zawierają omyłkę w zakresie daty (powielenie daty w oświadczeniach), uwzględnienie, że odnośnie K. M. oświadczenie rodziców ma znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego i uczęszczania dziecka do przedszkola, przy jednoczesnym braku takiego samego uznania co do oświadczeń pozostałych rodziców, błędną ocenę dowodów i pominięcie, że oświadczenia rodziców zawierały omyłki, które nie mają wpływu na ocenę, zaakceptowanie błędnej oceny dowodów i pominięcie, że z przedstawionych zrzutów ekranu z systemu informatycznego wynika, że dzieci uczęszczały do przedszkola, pominięcie, że organy nie kwestionowały ukończenia przez dzieci 2,5 roku życia w dacie ich przejścia do przedszkola, a z analizy dat urodzenia dzieci wynika, że w okresie pobierania dotacji wszystkie miały ukończone 2,5 roku życia.

Strona zarzuciła także brak rozstrzygnięcia na korzyść skarżącej wątpliwości odnośnie tego, które pomieszczenia były faktycznie wykorzystywane pod przedszkole, zaakceptowanie nieprawidłowej oceny organów co do braku świadomości rodziców odnośnie uczęszczania zakwestionowanych przez organy dzieci do przedszkola, dokonanie przez Sąd własnej oceny proporcji powierzchni i czynszu, decyzji Sanepidu, oświadczeń rodziców, podczas gdy Sąd nie był do tego uprawniony, a winien jedynie zbadać legalność wydanych decyzji, zaakceptowanie nieprawidłowej analizy decyzji Sanepidu i braku ustosunkowania się przez organy do wniosków z nich płynących, pominięcie faktu znanego Sądowi pierwszej instancji z urzędu, że odnośnie nowej grupy przedszkolnej są określone obowiązki zgłoszeniowe i pominięcie tego faktu przy ocenie legalności wydanej decyzji, jak też błędna ocena legalności decyzji spowodowana akceptacją niewłaściwej oceny dowodów dokonanej przez organ co do skrupulatności skarżącej w prowadzeniu dokumentacji i uznanie, że niewłaściwie wykazała kwoty należnego czynszu za przedszkole, oraz nieuwzględnienie wszystkich zarzutów w sytuacji braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie okoliczności faktycznego uczęszczania zakwestionowanych dzieci do przedszkola, a także wykorzystywania powierzchni budynku na cele przedszkola w 85%, przy jednoczesnym braku finansowania znacznej części czynszu przedszkola z dotacji, z ze środków własnych skarżącej,

- 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 76 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonych decyzji zaakceptował pominięcie przez organy wniosków płynących z dzienników lekcyjnych, tj. treści tych dzienników, w których wskazywane były zajęcia, które realizowane były względem dzieci, a także w których realizację owych zajęć potwierdzali każdorazowo nauczyciele, co wynika z protokołu kontroli, a także akceptację pominięcia przez organy mocy dowodowej, jaką ustawa przyznaje dziennikom lekcyjnym, podczas gdy dzienniki lekcyjne stanowią dokument urzędowy i korzystają z domniemania prawdziwości i były przedstawiane organom podczas kontroli, co wynika z samego protokołu kontroli, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do akceptacji sytuacji, w której prawdziwość dzienników lekcyjnych nie została zakwestionowana ani skutecznie podważona, a jednocześnie organy nie oparły się na treści owych dzienników, którą to treścią były związane;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z uwagi na brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów zawartych w skardze w zakresie wad prowadzonego przez organy postępowania, brak odniesienia się do naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.) – dalej: "u.f.p." w związku z art. 60 pkt 1 i 62 ust. 1 i 3 tej ustawy, brak odniesienia się do zarzutu braku obowiązku sporządzania z rodzicami umów pisemnych oraz braku odniesienia się do zarzutu sprzeczności we wnioskowaniu organu, że jednocześnie w jednej grupie miałaby być realizowana podstawa programowa dla przedszkola i żłobka;

- art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na oddaleniu wniosków dowodowych wskazanych przez skarżącą.

Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. w związku z art. 60 pkt 1 i 62 ust. 1 i 3 tej ustawy w związku z art. art. 17 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 3 u.f.p. w związku z art. 17 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2082 ze zm.) w związku z art. 44 ust. 3 tejże ustawy, w związku z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 ze zm.) w związku z art. 126 u.f.p. w związku z art. 10 ust. 1 pkt 4 prawo oświatowe oraz w związku z art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy o rachunkowości i polegające na:

a) w zakresie naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. w związku z art. 60 pkt 1) i 62 ust. 1 i 3 tej ustawy - podtrzymaniu nakazania zwrotu dotacji, podczas gdy w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania tego przepisu;

b) w zakresie naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. w związku z art. 60 pkt 1) i 62 ust. 1 i 3 tej ustawy - podtrzymaniu zasadności potrącenie należności z kolejnej dotacji, tj. kwoty ustalonej za listopad 2021 r.;

c) w zakresie naruszenia art. 17 ust. 1 i 3 u.f.p. - uznanie, że liczba dzieci powyżej liczby wynikającej z przepisów ma wpływ na przyznanie dotacji na wszystkie dzieci; ponadto uznanie, że przyznanie dotacji na dziecko 2,5 letnie jako szczególny przypadek nie może dotyczyć jedynie określonej liczby dzieci;

d) w zakresie art. naruszenia 15 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w związku z art. 16 ust. 1 i 3 tej ustawy i w związku z 17 ust. 1 i art. 35 w zw. z art. 44 ust. 3 tejże ustawy - poprzez niewłaściwe uznanie, że koszty odsetek nie stanowią wydatków bieżących i rozliczenie ich poprzez dotację stanowi wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem;

e) w zakresie naruszenia art. 31 ust. 3 Prawa oświatowego - przyjęcie, że wiek dzieci dopuszczonych do przedszkola wskazuje na to, że były to dzieci żłobkowe, podczas gdy z przepisu wynika, że dzieci w wieku 2,5 lat mogą być objęte wychowaniem przedszkolnym;

f) w zakresie art. 126 u.f.p. w związku z art. 10 ust. 1 pkt 4 Prawa oświatowego oraz w związku z art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy o rachunkowości - poprzez niewłaściwe uznanie, że realizacja obowiązków wskazanych w tych przepisach musi być zrealizowana poprzez skrajnie szczegółowe dokumentowanie wykorzystywania powierzchni i jednocześnie brak wskazania, w jaki sposób owa dokumentacja winna być prowadzona.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, dlatego że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił legalność zaskarżonej decyzji.

Niezwykle obszerne zarzuty skargi kasacyjnej nie zdołały podważyć trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia ani jego motywów. Zaprezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko strony sprowadza się do kwestionowania ustaleń poczynionych przez organy w niniejszej sprawie i związanych z tym czynności administracyjnego postępowania wyjaśniającego.

Przede wszystkim przypomnieć należy, że pobieranie dotacji oświatowej, jak każdych innych środków publicznych wiąże się z zobowiązaniem beneficjenta rzetelnego dokumentowania wydatków pokrywanych z tejże dotacji. Staranność w rozliczeniu dotacji należy do podstawowych obowiązków beneficjenta. Powinien tak prowadzić sprawy dotowanej placówki, by przepływy finansowe i podstawy ich dokonywania nie nasuwały wątpliwości co do zgodnego z prawem i transparentnego wydatkowania środków publicznych. W konsekwencji – wbrew tezom skargi kasacyjnej – ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na beneficjencie dotacji, który obowiązany jest wylegitymować się prawidłowym, zgodnym z prawem wydatkowaniem uzyskanych środków publicznych.

Uwagi te są istotne w tej sprawie, dlatego że w obu uznanych przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowo zakwestionowane przez organ aspektach tj. rozliczenia czynszu najmu oraz liczby dzieci, które korzystały z opieki przedszkolnej to właśnie prowadzona przez skarżącą niejasna, miejscami chaotyczna dokumentacja stoi w sprzeczności z formułowanymi przez nią twierdzeniami. Zgodzić się należy z oceną Sądu pierwszej instancji co do tego, że organy zasadnie podważyły pokrywanie z dotacji czynszu najmu, skoro z treści umowy najmu nie wynikało jasno, że dotyczy ona przedszkola. Skarżąca jako strona tej umowy miała wpływ na jej treść i powinna była tak określić jej przedmiot, by – jeżeli miała ona dotyczyć przedszkola – było to jednoznaczne. Tymczasem umowa i związana z nią część faktur na taki wniosek nie pozwalają, zaś argument o niemożności wydzielenia lokalu żłobka i przedszkola jest nie do zaakceptowania w kontekście dopuszczalności pokrywania z dotacji jedynie czynszu najmu pomieszczeń przedszkola. Podkreślić należy, że te faktury, które dotyczyły czynszu wyraźnie związanego z pomieszczeniami przedszkola zostały zaliczone do dokumentów stanowiących podstawę prawidłowo dokonanych wydatków środków pochodzących z dotacji.

Dokumenty stanowiące aneksy do umowy najmu zostały poddane wnikliwej ocenie Sądu pierwszej instancji i wnioski zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonym wyroku. Z kolei aneks dotyczący roku 2021 z oczywistych względów nie mógł wpłynąć na ocenę wydatków dokonywanych w roku 2020, a kserokopia dokumentu, który miałby stanowić zmianę umowy zasadnie nie została przyjęta w poczet materiału dowodowego. Trudno nie zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji, że tego rodzaju materiał nie może stanowić dowodu na okoliczność zawarcia umowy zmieniającej umowę najmu.

Jeżeli zaś chodzi o drugi problem istotny w tej sprawie, to istotnie, dzieci które ukończyły 2,5 roku życia mogą – na podstawie art. 31 ust. 3 Prawa oświatowego – zostać objęte opieką przedszkolną w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Uczęszczanie dziecka przed ukończeniem 3 lat życia do przedszkola ma zatem charakter wyjątkowy. Bez wątpienia skierowanie dziecka przed ukończeniem 3 roku do przedszkola życia wymaga dokładnej analizy jego stanu fizycznego, psychicznego i predyspozycji, a ostateczna decyzja w tym zakresie nie może zapaść bez wyraźnej zgody rodziców. Tego rodzaju modyfikacja sposobu sprawowania opieki nad dzieckiem, dotąd korzystającego z opieki w żłobku nie może miejsca na podstawie samodzielnej decyzji prowadzącego żłobek, z którym rodzice dziecka zawarli umowę w przedmiocie opieki w takiej właśnie placówce i którzy opłacali stosowny czynsz z tego tytułu. Ukończenie przez dziecko 2,5 roku życia nie stanowi zatem samoistnej podstawy przeniesienia dziecka przez prowadzącego żłobek do przedszkola. Tymczasem w tej sprawie skarżąca próbuje wywodzić wnioski powyższym uwagom przeciwne.

Oceny tej nie zmienia to, że skarżąca uzyskała ex post oświadczenia części rodziców o korzystaniu dziecka z opieki w przedszkolu ani treść dzienników lekcyjnych czy też decyzja władz sanitarnych. Umowy zawarte z rodzicami dzieci są bowiem w swej treści jednoznaczne. Opiewają na opiekę dzieci w żłobku, nie zaś w przedszkolu. Późniejsza akceptacja przez część rodziców zmiany warunków sprawowania opieki nad dzieckiem nie świadczy o prawidłowym prowadzeniu dokumentacji uprawniającej do pokrywania wydatków z dotacji. Nie świadczy bowiem o prawidłowym, zgodnym z prawem (art. 31 ust. 3 Prawa oświatowego) objęcia dziecka opieką przedszkolną, lecz o próbie wstecznego sanowania wadliwego rozporządzenia sposobem sprawowania tej opieki. Zgoda rodziców w tym przedmiocie musi być bowiem wyrażona uprzednio. Tylko w ten sposób realizowana być może troska o dobro dziecka i proces jego wychowania. Zdolność dziecka do udziału w zajęciach przedszkolnych powinna być przecież oceniona przed ich uruchomieniem, niezależnie od tego, czy późniejsza obserwacja dziecka dowiedzie, że rzeczywiście wykazywało ono odpowiedni stan rozwoju fizycznego i psychicznego. Podobnie, faktyczne prowadzenie zajęć właściwych dla przedszkola w miejsce opieki żłobkowej nie oznacza, że odbyło się to zgodnie z przepisami prawa, choćby dzieci nie doznały żadnego uszczerbku w procesie wychowania z tego powodu.

Nie nasuwają zatem zastrzeżeń ani czynności gromadzenia materiału dowodowego przez organ prowadzący postępowanie ani też jego ocena. Nie doszło też do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Miała ona miejsce z zachowaniem reguł logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że miała ona charakter jednostronny, tendencyjny, z naruszeniem zasady równego traktowania. Kwestia przydatności sanitarnej pomieszczeń przewidzianych do prowadzenia żłobka czy przedszkola nie świadczy także o tym, ile dzieci faktycznie korzystało z opieki w przedszkolu, a ile w żłobku. Nie jest także rzeczą organu obliczanie rzeczywistej powierzchni nieruchomości zajętej na prowadzenie przedszkola. Kwestia ta powinna wynikać jednoznacznie z prowadzonej przez skarżącą dokumentacji, nie zaś stanowić przedmiot domysłów i wątpliwości. Tym samym podniesione zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 76 art. 77 § 1, 3 i 4, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a.

Niepodważenie przez skarżącą dokonanych przez organ ustaleń, prawidłowo ocenionych przez Sąd pierwszej instancji za rzetelne prowadzi do wniosku o trafności przypisania skarżącej naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do pierwszej z podstaw kasacyjnych, stwierdzić należy że – pomimo formalizmu skargi kasacyjnej – strona skarżąca nie zidentyfikowała żadnej z form podnoszonego naruszenia w tym zakresie. Nie wskazano tego, czy skarżąca zarzuca błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Trudno zatem odnieść się do tych, nieprecyzyjnie sformułowanych zarzutów. Te, spośród tych zarzutów które sugerują błąd zastosowania przepisów art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. w związku z art. 60 pkt 1, i 62 ust. 1 i 3 tej ustawy pozostają nieuzasadnione, wobec niezakwestionowania wyniku ustaleń faktycznych w tej sprawie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 31 ust. 3 Prawa oświatowego podnieść należy, że – jak już zasygnalizowano – przepis ten nie uprawnia do samodzielnego skierowania prze prowadzącego żłobek dziecka do przedszkola po ukończeniu przez nie 2.5 roku życia, ale wymaga do tego spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku i uprzedniej zgody rodziców.

Nie można także podzielić stanowiska skarżącej co do uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie tylko zawiera ono wszystkie, wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, ale też prezentuje argumentację wobec wszystkich, istotnych w tej sprawie twierdzeń strony skarżącej. Sąd pierwszej instancji bardzo dokładnie odniósł się do formułowanych w skardze zarzutów i wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną swojego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.