Zaskarżoną w sprawie decyzję z [...] r. nr [...] doręczono pełnomocnikowi skarżącej, adwokatowi D. N. w dniu [...] r. Skarga na tę decyzję została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., tj. jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Dlatego też Sąd postanowieniem z [...] r. doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] 13 r. odrzucił skargę.
Pismem z [...] r. skarżąca osobiście wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniosła, iż o uchybieniu dowiedziała się w dniu [...] r. z treści postanowienia odrzucającego skargę. Zwłokę w zachowaniu ustawowego terminu uzasadniła błędem pełnomocnika, który dokonał niewłaściwego jego obliczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Niewątpliwym w sprawie jest uchybienie terminowi do wniesienia skargi. Sąd uznał również twierdzenie skarżącej, że o uchybieniu terminu dowiedziała się [...] r., co czyni wniosek strony skarżącej złożony w dniu [...] r. jako wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Jednak wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Powołać się należy na wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie pogląd (m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2011 r. II FZ 77/11 i z 13 września 2012 r. II FZ 2689/12), zgodnie z którym błędy i zaniechania pełnomocnika obciążają stronę, w imieniu której działa. Przywrócenie terminu byłoby możliwe wówczas gdyby strona skarżąca uprawdopodobniła brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Ponieważ jednak sama skarżąca przyznała, że uchybienie to było przez pełnomocnika zawinione, dlatego też wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Niewłaściwy z punktu widzenia interesów skarżącej, dobór osoby pełnomocnika jest również okolicznością, za którą skarżąca ponosi odpowiedzialność.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.
