Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 777/10 w sprawie ze skargi J. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz J. K. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 777/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, (1) uchylił indywidualną interpretację wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2010 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych,(2) określił, że zaskarżona indywidualna interpretacja nie może być wykonana, a także (3) zasądził na rzecz skarżącego kwotę 440,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

I.2. Sąd przedstawił następujący stan faktyczny, który przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia.

W dniu 18 stycznia 2010 r. J.K. ( dalej : Skarżący ) złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w którym wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r., nr 51, poz. 307; dalej jako u.p.d.o.f.). Skarżący, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarł umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem był samochód z przeznaczeniem wykorzystywania go w tejże działalności. W trakcie umowy leasingu przedmiot leasingu pozostaje własnością finansującego; umowa zawarta została na 36 miesięcy, a wartość przedmiotu leasingu wynosi 266.169,00 zł. Zgodnie z umową Skarżący został zobowiązany do zapłaty opłaty wstępnej, stanowiącej część kapitałową, w wysokości 99 967 zł oraz do 35 miesięcznych rat leasingowych. W ogólnych warunkach umowy leasingu (o.w.u.l.) w części I, w § 2 pkt 12 zawarto wyjaśnienie pojęcia opłaty wstępnej wskazując, że jest to opłata leasingowa określona w harmonogramie opłat stanowiąca pierwszą ratę wynagrodzenia z tytułu umowy leasingu. Natomiast w części III, w § 10 pkt 1 o.w.u.l. postanowiono, że od wniesienia tejże opłaty wstępnej uzależnia się nie tylko zamówienie przedmiotu leasingu u wskazanego przez skarżącego dostawcy, ale również odbiór przedmiotu leasingu.

Skarżący postawił w związku z tym następujące pytanie – czy postąpił prawidłowo zaliczając jednorazowo w ciężar kosztów uzyskania przychodów pierwszą ratę w momencie poniesienia opłaty wstępnej, która stanowi pierwszą ratę wynagrodzenia z tytułu umowy leasingu na podstawie art. 23b u.p.d.o.f.

Zdaniem skarżącego miał on prawo zaliczyć ww. opłatę wstępną jednorazowo w poczet kosztów uzyskania przychodu i to w dacie poniesienia tego wydatku.

I.3.Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził w wydanej interpretacji, że stanowisko Skarżącego w zakresie możliwości zaliczenia wydatku na opłatę wstępną z tytułu umowy leasingu do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia wydatku jest nieprawidłowe.

Zdaniem organu, opłata wstępna stanowi warunek (w przedstawionym stanie faktycznym) konieczny do zawarcia umowy, co oznacza, że dotyczy ona pełnego okresu trwania umowy leasingu, przekraczającego rok podatkowy. W konsekwencji, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów opłatę wstępną z tytułu umowy leasingu operacyjnego, należy podzielić ten wydatek proporcjonalnie do długości okresu, którego on dotyczy, tj. proporcjonalnie do okresu trwania umowy zgodnie z art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f.

I.4.W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

I.5. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego – art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu skargi, obszernie przywołującej orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślił, że opłata wstępna w opisanej przez Skarżącego sytuacji związana jest z tzw. wstępnym okresem używania przedmiotu leasingu i dotyczy nie tyle samego trwania usługi leasingu, lecz w ogóle prawa do skorzystania z niego. Przepis art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. znalazłby zastosowanie do wstępnej opłaty leasingowej w sytuacji gdyby w umowie leasingu określono, że opłata jest opłatą na poczet usługi przez okres jej trwania.

I.6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

I.7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przechodząc do meritum, Sąd podniósł, że opodatkowanie stron umowy leasingu regulują przepisy zawarte w rozdziale 4a u.p.d.o.f. Przepisy te nie zawierają jednak postanowień w zakresie rozliczania w czasie zaliczalnych do kosztów uzyskania przychodów, ponoszonych przez korzystającego, opłat ustalonych w umowie leasingu, o których mowa w art. 23b u.p.d.o.f. W związku z tym w zakresie potrącalności tych opłat (kosztów) w czasie znajdą zastosowanie przepisy art. 22 u.p.d.o.f. Zgodnie zaś z art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Sąd podkreślił również, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 22 ust. 5d u.p.d.o.f.).

W ocenie Sądu, bezspornie wszelkie opłaty ustalone w umowie leasingu, w tym także opłatę wstępną, ponoszone przez korzystającego - przy założeniu, że umowa spełnia warunki określone w art. 23b u.p.d.o.f. - należy uznać za koszty pośrednie, o których mowa w art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f.

Następnie Sąd podzielił jednorodne w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na to, że sposób rozliczenia kosztu pośredniego, jakim jest opłata wstępna zależeć będzie przede wszystkim od postanowień konkretnej umowy leasingu określających charakter tej opłaty. W przypadku, gdy wstępna opłata leasingowa ma charakter opłaty samoistnej nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych, zaś jej poniesienie jest warunkiem koniecznym do realizacji umowy leasingu, to winna być ona rozliczona w dacie poniesienia kosztu. W takiej sytuacji (o ile okres umowy przekracza rok podatkowy) nie można przyjąć, że wstępna opłata leasingowa dotyczy okresu, na jaki umowa została zawarta.

Sąd zaakcentował, że w tej sprawie wstępna opłata leasingowa ma charakter opłaty samoistnej i nie można jej przyporządkować do poszczególnych rat leasingowych. Jest ona jednorazowym świadczeniem na rzecz finansującego związanym z zawarciem umowy leasingu i w konsekwencji wydaniem samego przedmiotu leasingu. Opłata wstępna w opisanej sytuacji związana jest z tzw. wstępnym okresem używania przedmiotu leasingu i dotyczy nie tyle samego trwania usługi leasingu, lecz w ogóle prawa do skorzystania z niego. Wstępną opłatę leasingową wnosi leasingobiorca zanim jeszcze leasing zostanie uruchomiony, a od wniesienia tejże opłaty zależy, czy w ogóle do realizacji usługi dojdzie i w takim przypadku nie będzie miała znaczenia wysokość tej opłaty.

Zdaniem Sądu, przepis art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. znalazłby zastosowanie do wstępnej opłaty leasingowej w sytuacji, gdyby w umowie leasingu określono, że ta opłata jest opłatą na poczet usługi przez okres jej trwania.

Reasumując stwierdzono, że dla celów podatkowych, koszt wstępnej opłaty leasingowej, powinien być zarachowany po stronie kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jego poniesienia. Na poparcie swojego stanowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazał, że opłatę wstępną stanowiącą wynagrodzenie finansującego za czynności przygotowawcze do wydania przedmiotu leasingu zalicza się jednorazowo do kosztów podatkowych

W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. przez błędną jego wykładnię i na podstawie art.146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.) ją uchylił.

II.1. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając z upoważnienia Ministra Finansów wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 188 p.p.s.a. i rozpoznanie skargi , względnie o jego uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organukosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wstępna opłata leasingowa ma charakter opłaty samoistnej nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych, zaś jej poniesienie jest warunkiem koniecznym do realizacji umowy leasingu, skutkiem czego winna być rozliczona w dacie poniesienia kosztu, podczas gdy prawidłowe rozumienie tej normy prawnej prowadzi do wniosku, iż koszt poniesienia wstępnej opłaty leasingowej należy podzielić proporcjonalnie do długości trwania umowy leasingu.

II.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że umowa leasingu zawarta przez Skarżącego spełnia warunki określone w art. 23b ust. 1 u.p.d.o.f., a finansujący nie korzysta ze zwolnień wymienionych w ust. 2 art. 23b u.p.d.o.f. W tej sytuacji raty leasingowe (tym opłata wstępna) stanowią koszty uzyskania przychodu z prowadzonej działalności. Ponadto wskazując na treść art.. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. podkreślono, że regulację tę należy odnosić do umowy leasingu zawartej na czas oznaczony, trwający dłużej niż jeden rok podatkowy oraz odnoszonej w koszty raty opłaty wstępnej. Podzielono także pogląd Sądu I instancji, że opłata wstępna ma charakter opłaty samoistnej i nie można jej przyporządkować do poszczególnych rat leasingowych oraz, że jest ona jednorazowym świadczeniem na rzecz finansującego związanym z zawarciem umowy leasingu i w konsekwencji wydaniem samego przedmiotu leasingu. Podniesiono jednak, że nie sposób uznać, iż nie dotyczy umowy leasingu zawartej na okres dłuższy niż rok podatkowy (w przedmiotowej sprawie: 36 miesięcy). Skoro bowiem opłata ta dotyczy przedmiotu leasingu, z którego Skarżący będzie korzystał przez cały okres trwania umowy, to przyjąć należy, iż wydatki te dotyczą pełnego okresu umowy leasingu i winny być zgodnie z art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. zaliczone do kosztów proporcjonalnie do okresu trwania zawartej umowy.

W ocenie organu, o słuszności zaprezentowanego powyżej stanowiska przesądza również wykładnia systemowa przepisów podatkowych regulujących w sposób kompleksowy kwestie rozliczania kosztów podatkowych w czasie, w tym nie tylko wzmiankowany już art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. odnoszący się do technicznego rozliczania kosztów dotyczących okresu przekraczającego rok podatkowy, ale w głównej mierze merytoryczne uregulowanie w art. 22 ust. 5d u.p.d.o.f. przesadzające o ujęciu kosztu pośredniego w korelacji z zasadami rachunkowości. W myśl tego przepisu za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów (w tym także wstępnej opłaty leasingowej) uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Ujęcie w księgach rachunkowych (zaksięgowanie) kosztu pośredniego na określony dzień, w tym wstępnej opłaty leasingowej, decyduje więc o dacie i sposobie jego rozliczania jako kosztu podatkowego. Koszty wstępnej opłaty leasingowej jako koszty niezwiązane bezpośrednio z przychodami, powinny być potrącane w dacie ujęcia w księgach rachunkowych, jako czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów.

III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.K. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wskazał, że zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez będącą wykładnię art. 22 ust 5c u.p.d.o.f. jest całkowicie nieuzasadniony. Opłata wstępna dotyczy nie tyle samego trwania umowy leasingu, ale prawa do skorzystania z przedmiotu leasingu. Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, że zaplata wstępnej opłaty leasingowej warunkowała realizacje umowy leasingowej. Okoliczność ta nie ma żadnego związku z okresem trwania zawartej umowy. Niezależna od rat leasingowych uiszczanych w trakcie trwania umowy oplata wstępna jest opłatą samoistną i bezzwrotną - w rezultacie nie można jej wiązać nie tyle z całą umową rozumianą w wymiarze czasowym, co z momentem jej zawarcia.

IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu, albowiem nieuzasadnione okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu prawa materialnego.

Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem sporu jest wykładnia art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. i zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego przedstawionego przez zainteresowanego we wniosku o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego. Nie budzi przy tym wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani nie jest sporne pomiędzy stronami postępowania, iż przedmiotowa opłata wstępna stanowi koszt uzyskania przychodu u Skarżącego (art. 23b ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.) i jest to "koszt uzyskania przychodu inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami", o którym mowa w art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f.

Dokonując wykładni art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. należy w pierwszej kolejności wskazać, że na jego treść składają się dwa zdania, które regulują dwie odmienne sytuacje. W zdaniu pierwszym, ustawodawca wprowadził zasadę, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. W zdaniu drugim, natomiast wskazano na odmienny sposób rozliczania kosztów pośrednich - nie jednorazowo, lecz proporcjonalnie do długości okresu, którego koszty te dotyczą. Takie proporcjonalne rozliczenie kosztów wymaga spełnienia dwóch warunków: koszty te muszą dotyczyć okresu przekraczającego rok podatkowy oraz musi być brak możliwości określenia, jaka część tych kosztów dotyczy danego roku podatkowego. Trzeba jednak podkreślić, że dopiero spełnienie obydwu warunków wymienionych w zdaniu drugim powołanego przepisu łącznie spowoduje rozliczenie proporcjonalne. Jeżeli w danym stanie faktycznym choć jeden z tych warunków nie będzie zrealizowany, rozliczenie będzie odbywało się na zasadach określonych w zdaniu pierwszym omawianego przepisu, a więc jednorazowo w dacie poniesienia kosztu.

Według stanu faktycznego opisanego we wniosku o interpretację indywidualną przedmiotowa umowa leasingu miała trwać 36 miesięcy, a więc pierwszy z wymienionych warunków został spełniony. Organ podatkowy w skardze kasacyjnej wywiódł, że skoro umowa leasingu trwa dłużej niż rok i Skarżący będzie korzystał z przedmiotu umowy przez cały ten okres, to wydatki związane z poniesieniem opłaty wstępnej dotyczą całego okresu umowy i w konsekwencji powinny być rozliczane proporcjonalnie do okresu trwania umowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja ta jest wadliwa, bowiem pomija drugi z warunków wskazanych w art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. Zastosowanie rozumowania zaprezentowanego przez organ podatkowy prowadziłoby do wniosku, że w każdym przypadku zawarcia umowy leasingu na okres przekraczający rok podatkowy opłata wstępna byłaby rozliczania w sposób określony w zdaniu 2 omawianego przepisu. W każdym bowiem przypadku nabywca zamierza korzystać z przedmiotu umowy przez cały okres jej trwania. Niezależnie więc od regulacji zawartych w konkretnych umowach, opłata wstępna (poprzedzająca zawarcie umowy) zawsze byłaby rozliczana proporcjonalnie do okresu trwania umowy, gdyż jej poniesienie umożliwiałoby korzystanie z przedmiotu leasingu przez cały okres trwania umowy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela takiego stanowiska. Sąd I instancji słusznie wskazał, że sposób rozliczenia opłaty wstępnej zależy od jej uregulowania w konkretnej umowie. Postanowienia umowne należy ocenić w świetle drugiego z wymienionych wcześniej warunków zastosowania art. 22 ust. 5c zd. 2 u.p.d.o.f., a więc należy zbadać, czy jest możliwe określenie, jaka część opłaty wstępnej dotyczy danego roku podatkowego.Wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo ocenił stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację, a w szczególności treść umowy leasingu w powyższym kontekście. Opłata wstępna w niniejszej sprawie warunkowała zawarcie umowy leasingu oraz zamówienie przedmiotu leasingu u wskazanego przez Skarżącego dostawcy i odbiór tego przedmiotu. Opłata ta dotyczyła więc wyłącznie zawarcia umowy i z tym tylko wydarzeniem była związana. Niewątpliwie zawarcie umowy nastąpiło na wskazany w umowie okres (36 miesięcy - 3 lata), jednakże nie oznacza to, że nie jest możliwe określenie jaka część opłaty wstępnej dotyczy "danego roku podatkowego". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego cała opłata wstępna w niniejszej sprawie dotyczy tylko tego roku podatkowego, w którym umowa leasingu została zawarta. W konsekwencji należało uznać za prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do rozliczania opłaty wstępnej proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej o słuszności stanowiska organu nie świadczy również treść art. 22 ust. 5d u.p.d.o.f. Przepis ten wskazuje jedynie, jaki dzień należy uznać za datę poniesienia kosztu uzyskania przychodów (datę ujęcia kosztu w księgach rachunkowych). Ustalenie tej daty nie ma żadnego wpływu na interpretację art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. i ocenę stanu faktycznego pod kątem ustalenia, czy istnieje możliwość określenia, jaka część poniesionych kosztów uzyskania przychodu dotyczy danego roku podatkowego.

W tym miejscu należy także zaakcentować , że pogląd prezentowany w niniejszym orzeczeniu, a dotyczący sposobu rozliczania opłaty wstępnej ponoszonej przed zawarciem umowy leasingu w świetle art. 22 ust. 5c u.p.d.o.f. jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo można wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2012 r., sygn. II FSK 2003/10 ( publ. http:// orzeczenia.nsa.gov.pl ) oraz powołane tam bogate orzecznictwo NSA. W wyroku tym wskazano, że: "do kosztów uzyskania przychodów niezwiązanych bezpośrednio z przychodami, a jednocześnie dotyczących okresu przekraczającego rok podatkowy, nie można bowiem zaliczyć należności takiej, jak wstępna rata leasingowa, która jest płatna jednorazowo i ma charakter samoistny w tym sensie, że jej uiszczenie jest warunkiem koniecznym dojścia do skutku umowy leasingu. Skoro od uiszczenia takiej należności uzależnione jest zawarcie umowy i wydanie przedmiotu leasingu, to dotyczy ona nie trwania usługi leasingu, lecz w ogóle prawa do skorzystania z niego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem poglądy prawne wyrażone w przedmiocie, o którym mowa wyżej, zarówno na tle art.15 ust. 4d u.p.d.o.p., jak i w związku z treścią art. 22 ust. 5cu.p.d.o.f. w wyrokach: z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II FSK 451/10, z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1294/09, z dnia 23.03.2010 r., sygn. akt II FSK 1733/08 oraz z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 837/10, z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 59/10, z 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1646/09 i sygn. akt II FSK 1647/09, i z 9 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1591/10".

Z przytoczonych wyżej względów skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art.205 § 2 i § 3p.p.s.a w zw. z art.209 p.p.s.a. w zw. z § 14ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z pkt 2 lit. b) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).