II OSK 1246/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-10-30	
Data wpływu	2025-05-21	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Leszek Kiermaszek
Zdzisław Kostka /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 1418/24	
Skarżony organ	Rada Miasta~Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono nieważność uchwały w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 1130; art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 28 ust. 1; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art 147 § 1, art. 151, 188, art. 203 pkt 1 i 2,; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek, sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych C. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W. oraz Rady Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1418/24 w sprawie ze skarg C. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2021 r. nr LIII/1463/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" 1. uchyla pkt I zaskarżonego wyroku w odniesieniu do działki nr ewid. [...], położonej w obszarze oznaczonym symbolem ZPz.3 i oddala skargę Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w Krakowie w części dotyczącej tej działki, 2. uchyla pkt II zaskarżonego wyroku i stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działek o nr ewid. [...] i [...], położonych w obszarze oznaczonym symbolem ZPz.8, 3. zasądza od Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na rzecz Gminy Miejskiej Kraków kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 4. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1418/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skarg C. sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w W. oraz S. w K. na uchwałę nr LIII/1463/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" I. w uwzględnieniu skargi S. w K. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie działek o numerach: [...], [...] położonych w obszarze oznaczonym symbolem [...]; oraz oddalił skargę C. sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w W. w zakresie działek o numerach: [...] i [...] położonych w obszarze oznaczonym symbolem [...].

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

S. z siedzibą w K. oraz C. sp. z o.o. sp.j. z siedzibą w W. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2021 r., nr LIII/1463/21 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]".

Wyrokiem z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 571/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie obszaru oznaczonego symbolem [...] oraz w zakresie obszaru oznaczonego symbolem [...] – w części obejmującej działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (pkt I), w pozostałym zakresie skargi oddalił (pkt II) i zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt III).

Zdaniem Sądu, Spółdzielnia wykazała skutecznie naruszenie interesu prawnego w odniesieniu do wszystkich wskazanych w skardze działek, natomiast legitymacja Spółki została częściowo zakwestionowana. Natomiast Spółka, w ocenie Sądu, nie wykazała naruszenia interesu prawnego w odniesieniu do działek nr [...] oraz [...], których nie jest właścicielem, lecz co do których przysługuje jej ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności drogi koniecznej. Zdaniem Sądu, w przypadku ograniczonego prawa rzeczowego interes prawny (uprawnienie) wywodzone być musi z prawa innego podmiotu – właściciela nieruchomości obciążonej służebnością. Wykładnia ta skutkowała częściowym oddaleniem skargi w pkt II wyroku.

Uzasadniając natomiast stwierdzenie nieważności uchwały, o czym orzeczono w pkt I wyroku, Sąd I instancji za zasadne uznał zarzuty nadużycia władztwa planistycznego w zakresie obszaru oznaczonego symbolem [...] oraz [...]. Zdaniem Sądu, zabrakło bowiem dostatecznego uzasadnienia dla wyłączenia możliwości zabudowy powyższych terenów, które przed uchwaleniem planu mogły być zabudowane.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżących odnośnie do sprzeczności planistycznego przeznaczenia terenów [...] oraz [...] z przeznaczeniem tych terenów opisanym w studium (MW). W terenach tych bowiem studium przewidywało zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z zielenią towarzyszącą zabudowie, zielenią urządzoną i zielenią nieurządzoną, m.in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej.

Od powyższego wyroku skargi kasacyjne złożyły S. z siedzibą w K. oraz C. sp. z o.o. sp.j., a także Gmina Miejska Kraków.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt II OSK 197/22, uchylono zaskarżony wyrok w pkt II i w tym zakresie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, oddalono natomiast skargę kasacyjną Gminy Miejskiej Kraków.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że organ planistyczny dopuścił się naruszenia władztwa planistycznego w odniesieniu do działek skarżących wskazanych w tym wyroku. W tym zakresie zabrakło dostatecznego uzasadnienia zmiany przeznaczenia działek z zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na zieleń urządzoną oraz wyważenia interesu publicznego z interesami właścicieli nieruchomości objętych planem.

Częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku podyktowane natomiast było dwoma dostrzeżonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny uchybieniami.

Po pierwsze, zdaniem NSA, Sąd I instancji nie ustosunkował się do oceny prawidłowości ustaleń zaskarżonego planu wobec terenu, na którym są położone należące do skarżącej Spółdzielni działki nr [...] i [...].

Po drugie, Naczelny Sąd Administracyjny negatywnie ocenił wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnię art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 285 k.c., w wyniku której Sąd I instancji stwierdził, że podmiot, któremu przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości w postaci służebności przechodu i przejazdu nie jest legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego, który określa przeznaczenie nieruchomości obciążonej służebnością w sposób nieuwzględniający treści służebności.

NSA zauważył, że realizacja ustaleń planu co do działek, na których ustanowiono służebność przechodu i przejazdu, a które to działki zostały przeznaczone pod teren zieleni urządzonej, w zależności od szczegółowego sposobu zagospodarowania, ograniczy bądź wyłączy uprawnienia właściciela nieruchomości władnącej wynikające z ustanowionej służebności drogi koniecznej.

Objęcie ustaleniami planu działek nr [...] i [...], stanowiących z uwagi na ustanowienie na nich służebności drogi koniecznej do posiadanych przez Spółkę nieruchomości, może wpływać na sposób korzystania z przysługującego skarżącej Spółce prawa własności, a więc świadczy o istnieniu po jej stronie interesu prawnego w kwestionowaniu ustaleń planu w tym zakresie.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1418/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skarg C. sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w W. oraz S. w K. na uchwałę nr LIII/1463/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]":

I. w uwzględnieniu skargi S. w K. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie działek o numerach: [...], [...] położonych w obszarze oznaczonym symbolem [...];

II. oddalił skargę C. sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w W. w zakresie działek o numerach: [...] i [...] położonych w obszarze oznaczonym symbolem [...].

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w wyroku z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt II OSK 197/22. NSA wskazał, że "ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji winien uwzględnić przedstawione wyżej wskazania i uwagi, w tym dokonać oceny prawidłowości ustaleń zaskarżonego planu wobec terenu, na którym są położone wskazane w skardze Spółdzielni działki nr [...] i [...] oraz zgodności z prawem ustaleń odnoszących się do działek nr [...] i [...] w granicach interesu prawnego skarżącej kasacyjnie Spółki."

Zdaniem Sądu, należąca do Spółdzielni działka nr [...] znajduje się w terenach o przeznaczeniu w m.p.z.p. [...] - Tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolami ZPz.1 – ZPz.7, o podstawowym przeznaczeniu pod skwery, zieleńce (§ 27 m.p.z.p). Sąd za zasadny uznał zarzut nadużycia władztwa planistycznego w odniesieniu do tej działki.

Niewątpliwie, za przyjęciem rozwiązania o przeznaczeniu tego terenu pod skwery i zieleńce, przemawiają racje interesu grupowego, reprezentowanego przez dotychczasowych mieszkańców osiedla [...], zbieżnego w pewnym zakresie z interesem publicznym. W ocenie Sądu, należało przyjąć, że teren ten, zlokalizowany w eksponowanym miejscu pośród zabudowy wielkomiejskiej, przed uchwaleniem miejscowego planu nadawał się pod zabudowę, w związku z tym wyłączenie możliwości jego zabudowy wymagało szczególnej argumentacji ze strony organów planistycznych, której zabrakło. Nie zrealizowano zatem właściwie nakazu wyważenia interesów indywidualnego i publicznego oraz nakazu uzasadnienia wprowadzonych ograniczeń.

Konkluzji tej nie może zmienić okoliczność, że działka [...] jest bardzo małą działką, lecz funkcjonalnie związana jest ona z działką [...], z którą bezpośrednio sąsiaduje, a co do której Sąd stwierdził nieważność ustaleń planistycznych, zaś NSA podzielił argumentację odnośnie do tej działki.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt I sentencji wyroku stwierdził nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie działki [...] położonej w obszarze [...], podzielając tym samym co do istoty zarzuty skargi w zakresie nadużycia władztwa planistycznego.

Dalej Sąd zauważył, że należąca do Spółdzielni działka nr [...] znajduje się w terenach o przeznaczeniu w m.p.z.p. [...] - Tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolami ZPz.1 – ZPz.7, o podstawowym przeznaczeniu pod skwery, zieleńce (§ 27 m.p.z.p). W ocenie Sądu, w odniesieniu do tej działki za zasadny uznać należało zarzut nadużycia władztwa planistycznego.

Niewątpliwie, podobnie jak to miało miejsce odnośnie do działki [...], za przyjęciem rozwiązania o przeznaczeniu tego terenu pod skwery i zieleńce, przemawiają racje interesu grupowego, reprezentowanego przez dotychczasowych mieszkańców osiedla [...], zbieżnego w pewnym zakresie z interesem publicznym. W ocenie Sądu, należało przyjąć, że teren ten, zlokalizowany w eksponowanym miejscu pośród zabudowy wielkomiejskiej, przed uchwaleniem miejscowego planu nadawał się pod zabudowę, w związku z tym wyłączenie możliwości jego zabudowy wymagało szczególnej argumentacji ze strony organów planistycznych, której zabrakło. Nie zrealizowano zatem właściwie nakazu wyważania interesów indywidualnego i publicznego oraz nakazu uzasadniania wprowadzonych ograniczeń.

Także i w odniesieniu do tej działki z taką argumentacją Sąd stwierdził nieważność ustaleń planistycznych w odniesieniu do sąsiednich działek o nr [...], [...] i [...], położonych w obszarze [...], zaś NSA nie zakwestionował tej argumentacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt I sentencji wyroku stwierdził nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie działki [...] położonej w obszarze [...]., podzielając tym samym co do istoty zarzuty skargi w zakresie nadużycia władztwa planistycznego.

Odnosząc się z kolei do oceny rozwiązań planistycznych dotyczących działek nr [...] i [...] WSA wskazał, za wyrokiem NSA z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt II OSK 197/22, że realizacja ustaleń planu co do działek, na których ustanowiono służebność przechodu i przejazdu, a które to działki zostały przeznaczone pod teren zieleni urządzonej, w zależności od szczegółowego sposobu zagospodarowania, ograniczy bądź wyłączy uprawnienia właściciela nieruchomości władnącej wynikające z ustanowionej służebności drogi koniecznej.

Objęcie ustaleniami planu działek nr [...] i [...], stanowiących z uwagi na ustanowienie na nich służebności drogi koniecznej do posiadanych przez spółkę nieruchomości, może wpływać na sposób korzystania z przysługującego skarżącej kasacyjnie spółce prawa własności, a więc świadczy o istnieniu po jej stronie interesu prawnego w kwestionowaniu ustaleń planu w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 9 lipca 2024 r., II OSK 1232/24). Oznacza to, że ocena ustaleń planu odnoszących się do działek nr [...] i [...] mieści się w granicach interesu prawnego skarżącej Spółki w postępowaniu ze skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Przedmiotowe działki położone są w m.p.z.p. w terenie [...] - Teren zieleni urządzonej, oznaczony symbolem [...] o podstawowym przeznaczeniu pod skwery, zieleńce (§ 28 m.p.z.p). Zgodnie z § 28 ust. 2 m.p.z.p w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 70%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,005 – 0,1; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 5 m; 4) dopuszczenie lokalizacji: a) terenowych obiektów i urządzeń sportu i rekreacji w szczególności takich jak: boiska, skateparki, b) placów zabaw.

Odnosząc powyższe do uwarunkowań planistycznych przedmiotowych działek, w ocenie Sądu, za niezasadny uznać należało zarzut nadużycia władztwa planistycznego w tym zakresie.

Skarga Spółki jest rozpatrywana w zakresie jej interesu prawnego, którego źródłem jest przysługujące prawo służebności drogi koniecznej do posiadanych przez Spółkę nieruchomości.

Skarżąca przyznaje w skardze, że na tych działkach jest zlokalizowana częściowo urządzona droga dojazdowa do nieruchomości Spółki oraz miejsca parkingowe dla mieszkańców okolicznych budynków. Aktualny sposób zagospodarowania terenu odpowiada treści służebności. Jeśli został on ukształtowany w zgodzie z przepisami prawa, następcze wobec tego zagospodarowania przeznaczenie planistyczne nie będzie uniemożliwiało realizacji służebności. Interesy właściciela nieruchomości obciążonej oraz właściciela nieruchomości władnącej są sprzeczne, co także należy mieć na uwadze dokonując oceny, czy doszło do nadużycia władztwa planistycznego. Paradoksalnie dopuszczenie zabudowy działek obciążonych służebnością mogłoby w większym stopniu zagrozić realizacji tego prawa, niż wyłączenie tych terenów spod zabudowy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w granicach interesu prawnego skarżącej Spółki w odniesieniu do działek nr [...] i [...], dlatego też w pkt II orzeczono o oddaleniu skargi w tym zakresie.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wnieśli Rada Miasta Krakowa oraz C. spółka z .o.o. spółka jawna z siedzibą w W.

Rada Miasta Krakowa we wniesionej skardze kasacyjnej podniosła zarzuty naruszenia:

1. art 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1940 ze zm. dalej: u.p.z.p.), poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Krakowa NR LI 11/1463/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2021 roku w zakresie przeznaczenia działki nr [...] o symbolu [...], mimo iż powołana działka nie znajduje się w terenie objętym tym przeznaczeniem, a organy planistyczne gminy nie naruszyły w sposób istotny zasad sporządzania planu, co w konsekwencji prowadziłoby do zastosowania art. 151 P.p.s.a. i oddalenia skargi w zaskarżonym zakresie;

2. art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: k.c.) w zw. z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ustalenia planistyczne, które dla działki nr [...] Sąd I instancji przyjął błędnie jako [...], mimo iż w skarżonym planie działka ta znajduje się w terenie o symbolu KDW.l, zostały dokonane z nadużyciem władztwa planistycznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prawa doprowadziłoby Sąd do uznania, że organy Gminy Miejskiej Kraków w zakresie przeznaczenia ww. działki pod teren KDW.1, dokonały prawidłowego wyważenia interesów, a ustalenia skarżonego planu miejscowego stanowią rezultat analiz wynikających z treści dokumentacji planistycznej, w tym zapisów Studium oraz stanu zagospodarowania, a tym samym nie prowadzą do niezgodnego z prawem naruszenia prawa własności nieruchomości, wprowadzone zaś ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości nie są nieproporcjonalnie do celu i nie stanowią przekroczenia władztwa planistycznego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przestawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Rady, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K. wniosła o jej oddalenie.

C. spółka z .o.o. spółka jawna z siedzibą w W. podniosła zarzuty naruszenia:

1. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 i 285 ustawy Kodeks cywilny w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmiernego ograniczenia uprawnień skarżącej Spółki związanych z ograniczonym prawem rzeczowym w postaci służebności przechodu i przejazdu przez teren działek nr [...] oraz [...] obr. [...], które położone są na terenie objętym planem miejscowym;

2. art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi w zw. z art. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 i 285 ustawy - Kodeks cywilny w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez oddalenie skargi na uchwałę wydaną z naruszeniem przywołanych przepisów prawa materialnego,

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przestawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółdzielnia Mieszkaniowa Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargi kasacyjne zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargi kasacyjne wniesione przez Radę Miasta Krakowa oraz C. spółka z .o.o. spółka jawna z siedzibą w W. mają usprawiedliwione podstawy.

Za zasadną uznać należy skargę kasacyjną wniesioną przez Radę Miasta Krakowa. Sąd I instancji niezasadnie uznał, że działka o nr ew. [...] położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczonym symbolem [...], to jest na terenie zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu skwery, zieleńce. W oparciu o załączone do akt planistycznych mapy należy jednoznacznie stwierdzić, że działka ta w całości położona jest na terenie KDW.1. Nie można tym samym przyjąć, jak uczynił to Sąd I instancji, że działka ta znajduje się w analogicznej sytuacji jak inne działki Spółdzielni, w odniesieniu do których stwierdzona została nieważność miejscowego planu. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uchylił punkt I zaskarżonego wyroku w odniesieniu do działki o nr ew. [...] i oddalił skargę Spółdzielni w części dotyczącej tej działki (art. 188 P.p.s.a. w zw. art. 151 P.p.s.a.).

Za zasadną uznać należy również skargę kasacyjną C. spółka z .o.o. spółka jawna z siedzibą w W. (obecnie C. sp. z o.o. z siedzibą w W.).

Działki o nr ew. [...] i [...] położone są w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], to jest tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod skwery i zieleńce. Takie przeznaczenie tych działek w miejscowym planie, zdaniem NSA, samo w sobie nie może być uznane za przekroczenie tzw. władztwa planistycznego. Przekroczeniem tego władztwa było natomiast przeznaczenie ich wyłącznie na ten cel bez uwzględnienia przysługującej do nich skarżącej kasacyjnie Spółce prawa przechodu i przejazdu. Przeznaczenie tych działek pod zieleń urządzoną mogłoby utrudnić a nawet uniemożliwić Spółce wykonywanie tego prawa. Spółka nie mogłaby zrealizować na tych działkach drogi umożliwiającej dostęp do drogi publicznej jej pozostałym działkom. Próba wykonania trwałej nie zaś tymczasowej drogi umożliwiającej przejazd pojazdów byłaby niemożliwa, gdyż jej realizacja byłaby niezgodna z ustaleniami miejscowego planu. Spółka mogłaby jedynie korzystać z prawa przechodu i przejazdu przez te działki tylko w takim zakresie w jakim droga prowadząca przez te działki istniała na dzień uchwalenia miejscowego planu. Przebudowa tej drogi bądź jej budowa od nowa nie byłyby natomiast możliwe.

Działając w ramach tzw. władztwa planistycznego i dokonując przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na określony cel rada gminy ma obowiązek uwzględnić również możliwość wykonywania istniejącego ograniczonego prawa rzeczowego w postaci prawa przechodu i przejazdu.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uchylił punkt II zaskarżonego wyroku i stwierdził nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do działek o nr ew. [...] i [...] położonych obszarze oznaczonym symbolem [...] (art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a.).

O kosztach postępowania na rzecz skarżącej kasacyjnie Gminy Miasta Kraków Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zaś na rzecz Spółki C. sp. z o.o. z siedzibą w K. NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.