Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.W. i A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2214/21 w sprawie ze skargi R.W. i A.W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 29 lipca 2021 r. nr DO.1.7614.343.2021.KW w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.W. i A.W. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej: organ) z 29 lipca 2021 r., nr DO.1.7614.343.2021.KW, w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, wyrokiem z 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2214/21, oddalił skargę.

Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyli skarżący zastępowani przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości.

W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji:

1. naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 151 k.p.a. w zw. z : ort. 7 k.p.a. art 8 § 1 k.p.a. art 77 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. art 424 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie zasady bezstronności sądu administracyjnego i zasady równości stron poprzez przyjęcie opinii wydanej do decyzji Wojewody przez geodetę E.P. z 13.01.2021 r. opartej nie na istniejących wcześniej dokumentach, jakie przedstawili skarżący i jakie są uwidocznione w aktach sprawy (m. in. mapa z projektem podziału stan na dzień 12.02.2015 r. sporządzona przez geodetę J.H., na której nie istnieje działka [...]), ale wydaną, a wręcz "dopasowującą" stan faktyczny do treści i wymogów późniejszej decyzji administracyjnej, tj. Decyzji Wojewody z 30.06.2021 r.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - niespełnione przesłanki art 73 ust. 1 Ustawy, polegające na błędnym uznaniu zasadności zastosowania wszelkich przesłanek przepisu artykułu 73 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31.12.1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1.01.1999 r. stają się na mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa bowiem normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że grunty do tej pory niestanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządowych z dniem 1.01.1999 r. stają się z mocy prawa ich własnością.

Nabycie własności nieruchomości na podstawie powołanego przepisu uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31.12.2018r. następujących przesłanek:

1. zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną

2. pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego oraz

3. braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego.

Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych prawem. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Organ oraz uczestnik postępowania nie złożyli odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd I instancji (por. postanowienia NSA z: 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04).

Należy podkreślić, że trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie kasatora naruszył sąd pierwszej instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18).

W świetle art. 174 p.p.s.a. wskazanie szeregu przepisów prawnych, których naruszenia miał dopuścić się sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdego z nich, jest nieprawidłowe. Pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo).

Obowiązek wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów. Takie wyliczenie musi jednak być połączone z wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane sądowi pierwszej instancji. Przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, wymienione przepisy muszą jednak pozostawać ze sobą właśnie w takim związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka reguła zachowania ustanowiona tymi przepisami została naruszona. Zarzut pozbawiony takiego sprecyzowania nie poddaje się rozpoznaniu, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez Sąd Kasacyjny we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem.

Skarga kasacyjna powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Ponadto dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II FSK 3864/17).

Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej, unormowane w art. 174 - art. 176 p.p.s.a., wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym drugiej instancji, ale także wyznacza jego merytoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3133/16, "w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego".

Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.

Wprawdzie wadliwość w sformułowaniu zarzutów nie musi jednocześnie uniemożliwiać rozpoznania skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jej podstawy (zob. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09), jednakże może w znacznym stopniu ograniczyć kontrolę Sądu.

Poczynienie powyższych uwag na temat wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna, było konieczne ze względu na to, że oceniana skarga kasacyjna w znacznej mierze ich nie spełnia. Nie przedstawiono bowiem w niej uzasadnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zwalnia to Sąd kasacyjny z obowiązku odniesienia się do tych zarzutów. W tym stanie rzeczy stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku za podstawę orzekania należało uznać za prawidłowo ustalony. To zaś powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zajmować się kwestią ustalonych okoliczności faktycznych. W konsekwencji oceniając zarzuty błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego Sąd Kasacyjny musi brać pod uwagę stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku za podstawę orzekania.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem sporu jest to, czy przedmiotowa działka, oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,0120 ha, wydzielona z działki nr [...], położonej w jedn. ewid. [...], obręb [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiąc przy tym ich własności, oraz była zajęta pod drogę publiczną, a w konsekwencji czy z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się na mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Strona skarżąca kasacyjnie stoi na stanowisku, że przedmiotowa działka nie stanowiła drogi publicznej i nie była objęta publicznoprawnym władaniem, a przy tym nie istniała w dniu 31 grudnia 1998 r., a zatem nie została spełniona przesłanka zajęcia jej pod drogę publiczną.

Sąd I instancji zaakceptował natomiast stanowisko organu, że przedmiotowa działka w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę nr [...] relacji [...] - [...] - [...] - [...], dlatego należało uznać, że została spełniona przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.; dalej: Przepisy wprowadzające), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Zatem nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego;

2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną;

3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Nie jest przedmiotem sporu, że działka nr [...], z której została wydzielona przedmiotowa działka oznaczona numerem [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność skarżących. Nie była ona zatem własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.

Granice działki nr [...] na skutek różnego rodzaju okoliczności ulegały zmianom na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat (zob. opinia geodety uprawnionego J.H. sporządzona na zlecenie Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej w dniu 27 października 2014 r., na podstawie której został przyjęty przebieg granic nieruchomości z 4 listopada 2020 r., sporządzony przez uprawnionego geodetę inż. E.N.).

Do poszerzenia drogi publicznej, przy której jest położona przedmiotowa działka, doszło w trakcie kilkakrotnych remontów ul. [...], przy której jest położona przedmiotowa działka. Remonty te zostały wykonane przed dniem 31 grudnia 1998 r. (zob. pismo Zastępcy Dyrektora ds. Inwestycji Kluczowych Zarządu Dróg Wojewódzkich w Katowicach datowane na 11 czerwca 2021 r.).

Organ pierwszej instancji w decyzji z 30 czerwca 2021 r. wskazał kilka dowodów potwierdzających zajęcie przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną. Wskazano mianowicie oświadczenie Zastępcy Dyrektora Dróg Wojewódzkich w Katowicach z 18 stycznia 2021 r., który stwierdził, że nieruchomość oznaczona na mapie z projektem podziału jako działka nr [...], stanowiąc pobocze utwardzone w dniu 31 grudnia 1998 r. położona była w granicach pasa drogowego drogi publicznej krajowej nr [...]. Stan pasa drogi wojewódzkiej DW nr [...] w rejonie przedmiotowej nieruchomości został potwierdzony wydrukiem zdjęć z wideorejestracji pasa drogowego tej drogi z 27 sierpnia 2003 r. Zastępca Dyrektor ds. Inwestycji Kluczowych Zarządu Dróg Wojewódzkich w Katowicach oświadczył w piśmie z 11 czerwca 2021 r., że stan zajęcia terenu pasem drogowym na zdjęciach z wideorejestracji wykonanych w 2003 r. jest tożsamy ze stanem zajęcia terenu pasem drogowym w dniu 31 grudnia 1998 r. – w okresie pomiędzy tymi datami nie były wykonywane przez ZDW w Katowicach żadne prace zmieniające granice pasa drogowego. Ponadto przywołano ww. protokół graniczny z 4 listopada 2020 r. oraz przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapę z projektem podziału działki nr [...], sporządzoną przez uprawnionego geodetę inż. E.N. wraz z jego oświadczeniem, że przedstawiony na mapie stan zajęcia nieruchomości pasem drogi publicznej jest tożsamy ze stanem w dniu 31 grudnia 1998 r.

Projekt wydzielenia działki nr [...] z działki nr [...] został dołączony do wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich w Katowicach z 18 stycznia 2021 r. do Wojewody Śląskiego o wydanie na podstawie art. 73 Przepisów wprowadzających decyzji potwierdzającej przejście z mocy prawa na własność Województwa Śląskiego projektowanej działki nr [...] jako zajętej pod drogę wojewódzką nr [...], a do 31 grudnia 1998 r. pozostającej we władaniu Skarbu Państwa jako drogi krajowej.

Organ podzielił ocenę wnioskodawcy co do spełnienia wszystkich przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 73 Przepisów wprowadzających. Podkreślić należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 73 ust. 3 tej ustawy jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3 (decyzję stwierdzającą przejęcie na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne), nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. Decyzją tego rodzaju dokonuje się bowiem podziału nieruchomości stosownie do ustaleń dokonanych w toku postępowania. Skoro w przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że projektowana działka nr [...] odpowiada obszarowi zajętemu pod drogę publiczną, to działka ta została wydzielona zgodnie z przedstawionym projektem podziału. Podkreślić przy tym należy, że dla dopuszczalności wydania decyzji na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających nie ma znaczenia okoliczność, że na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego przechodzi działka, która nie istniała w dniu 31 grudnia 1998 r.

Nie mógł odnieść pożądanego skutku argument skarżących kasacyjnie, że przedmiotowa działka nie stanowi drogi w rozumieniu technicznym. Ustawa z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie zawiera definicji pojęcie drogi publicznej, zaś definicja zawarta w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60, ze zm., dalej "ustawa o drogach publicznych") w art. 4 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r.) przewidywała, iż pojęcie drogi lub pasa drogowego obejmowało wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Skoro więc nabycie prawa własności nieruchomości - w trybie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających - następowało z dniem 1 stycznia 1999 r., to oznaczało, że konieczne w tym przypadku było uwzględnienie definicji drogi i pasa drogowego, przewidzianych w ustawie o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w tej dacie. W konsekwencji zatem w analizowanym stanie faktycznym nie było konieczne, aby droga stanowiła budowlę - w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Wystarczające było więc ustalenie, że sporna nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. wchodziła w skład wydzielonego pas terenu, przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych.

Nie mógł odnieść skutku także argument skarżących kasacyjnie, że przedmiotowa działka nie znajduje się w pasie drogowym. Jak bowiem wynika z akt sprawy, linia graniczna oddzielająca drogę wojewódzką od nieruchomości skarżących została wyznaczona jako przebiegająca przez punkty [...] i [...], które od co najmniej lat 80-tych XX w. wyznaczały granicę pasa drogowego.

Bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że droga nr [...] nie była drogą wojewódzką w dniu 31 grudnia 1998 r. Wprawdzie droga ta zyskała status drogi wojewódzkiej z dniem 1 stycznia 1999 r., ale przedmiotowa działka przed tą datą była zajęta pod drogę krajową nr [...].

Wobec powyższego należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Reasumując, należy stwierdzić, że wyrok Sądu I instancji, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie narusza przepisów prawa. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.