Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2016 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca M. T. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie dokumentów źródłowych przedłożonych w następstwie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2016 r. (oświadczenia, zaświadczenia wydane przez organy administracji publicznej, kopie faktur i rachunków) ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami i siostrą. Rodzina wnioskodawczyni i ona sama utrzymuje się z renty socjalnej przyznanej siostrze, dodatku mieszkaniowego oraz świadczeń rodzinnych. Wysokość uzyskiwanych łącznie dochodów wynosi obecnie 2.659,28 zł netto miesięcznie. Koszty związane z utrzymaniem mieszkania (czynsz oraz opłaty za media) kształtują się na poziomie około 750 zł. Rodzina ponosi również wydatki na leki dla niepełnosprawnych i przewlekle chorych członków rodziny.
Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni i członkowie jej rodziny nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.
W tym stanie należało uznać, co następuje.
W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści wskazanej regulacji wynika, że to na podmiocie wnioskującym o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Kryterium majątkowe jest bowiem jedynym, na podstawie którego Sąd (referendarz sądowy) może ocenić zdolność strony do poniesienia określonych kosztów prowadzonego postępowania.
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawczyni co do sytuacji materialnej jej rodziny oraz zestawiając wysokość uzyskiwanych dochodów netto z comiesięcznymi, koniecznymi kosztami utrzymania referendarz sądowy uznał, że wnioskodawczyni wykazała w sposób dostateczny, iż w obecnych realiach nie ma możliwości finansowych poniesienia kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.
W reasumpcji, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia przyznając wnioskodawczyni prawo pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu.
