II GSK 162/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-08-28	
Data wpływu	2025-01-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Marcin Kamiński /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Kara administracyjna
Transport	
Sygn. powiązane	III SA/Lu 335/24	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art. 136 § 1, art. 77 § 1, art. 76 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 86, art. 189f § 1 pkt 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1539; art. 22a ust. 1 i 2, art. 22b ust. 2 w zw. z art. 22b ust. 1 i art. 22 ust. 2 pkt 1, art. 92a ust. 7; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2023 nr 0 poz 2778; art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6; Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny- Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Lu 335/24 w sprawie ze skargi V. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 marca 2024 r. nr 0601-IGC.4802.23.2024.TZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 335/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę V. M. (strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (DIAS, organ, organ odwoławczy) z dnia 27 marca 2024 r., nr 0601-IGC.4802.23.2024.TZ, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.

W dniu 11 września 2023 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę autobusu marki o numerze rejestracyjnym [...], zaparkowanego przy ul. [...] w C. Pojazdem wykonywano przewóz osób w ramach regularnego przewozu osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Przewoźnikiem i kierowcą pojazdu był skarżący, który przedłożył do kontroli m.in. dowód rejestracyjny, paszport, zezwolenie nr [...] z 10 marca 2021 r., zezwolenie Nr-[...] z dnia 11 maja 2021 r. wraz z załącznikiem w postaci rozkładu jazdy linii [...] – [...]. W trakcie kontroli stwierdzono, że przewóz osób był realizowany niezgodnie rozkładem i trasą przejazdu w zakresie przystanków. Pojazd znajdował się na parkingu przy ul. [...], podczas gdy według zezwolenia nr [...] autokar powinien znajdować się na ul. [...] w C. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...].

Postanowieniem z 28 września 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (organ I instancji) wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów o transporcie drogowym.

Decyzją z 11 stycznia 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie regularnego przewozu osób w międzynarodowym transporcie drogowym z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu z 11 maja 2021 r. [...].

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją z 27 marca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że z przedłożonego w trakcie kontroli wypisu nr [...] z zezwolenia nr [...] z 11 maja 2021 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, wynika że skarżącemu udzielono zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym (przewóz dwustronny) w relacji [...]- [...]) przez [...] (przejścia graniczne [...]-[...], [...]-[...]) na okres od 11 maja 2021 r. do 9 marca 2024 r. W załączonym do zezwolenia rozkładzie jazdy wskazano następujące przystanki: [...], [...], [...], dworzec autobusowy, ul. [...], [...]; [...], dworzec autobusowy, ul. [...]. Organ wskazał, że z protokołu kontroli wynikało, że pojazd znajdował się na parkingu przy ul. [...] w C. Tymczasem w świetle zezwolenia pojazd powinien znajdować się na ul. [...]w C., ponieważ jest to jedyny przystanek w C. wskazany w zezwoleniu. Wykonywanie przewozu regularnego lub regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu albo zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3.000 zł, zgodnie z Ip. 2.2. pkt 3 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.). Organ II instancji zwrócił uwagę, że stosownie do art. 20a ust. 1 u.t.d., warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Zgodnie zaś z art. 20a ust. 2 u.t.d., w przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu. Organ stwierdził, że skarżący takiego zezwolenia nie przedstawił. Organ stwierdził również brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżący nie wskazał bowiem żadnych okoliczności czy też dowodów, które przemawiałyby za brakiem wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Organ II instancji podniósł, że skarżący upatrywał spełnienia warunków z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w fakcie, że mimo zlikwidowania przystanku przy ul. [...] w C., w rzeczywistości do dnia 11 września 2023 r. dostęp do terenu byłego dworca PKS był otwarty i każdy "mógł tam wjechać". Skarżący podkreślał, że w okolicznościach sprawy istotne jest to, czy wiedział lub mógł wiedzieć o braku możliwości korzystania w tym dniu z przystanku przy ul. [...] w C. Organ odwoławczy stwierdził, że parkując 11 września 2023 r. autokar przy ul. [...] w Ch., niezgodnie z przystankiem wskazanym w rozkładzie jazdy, strona dokonała czynności na własne ryzyko, będąc świadoma sankcji grożących za naruszenie. Skarżący nie posiadał umowy dzierżawy nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...], ani stosownej decyzji w zakresie odstępstw w zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób. Również zastosowanie przepisów prawa materialnego organ II instancji uznał za zasadne, podnosząc, że skarżący nie przedstawił wystarczających przesłanek umożliwiających uchylenie się od obiektywnej odpowiedzialności. Za zbędne organ uznał przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w postaci przesłuchania strony na okoliczność termonu faktycznego odgrodzenia terenu dawnego dworca PKS w C. przy ul. [...]. Organ wskazał, że z korespondencji nadesłanej przez Urząd Miasta Ch. jednoznacznie wynika, że teren dworca autobusowego w Ch. został ogrodzony w maju 2023 r., a więc przed kontrolą. Na czas budowy dworca autobusowego nie został wyznaczony zastępczy przystanek dla komunikacji międzynarodowej. Organ podkreślił, że przedsiębiorca nie zawierał z Miastem C. umowy dzierżawy nieruchomości gruntowej położonej w C. przy ul. [...].

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały przez skarżącego wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Sąd Wojewódzki podniósł, że fakt zamknięcia dworca autobusowego w C. i likwidacji przystanku wyznaczonego dla skarżącego znany był skarżącemu co najmniej od maja 2023 r. Nie było to zatem zdarzenie nagłe, którego skarżący nie mógł przewidzieć, wykonując przewóz w dniu 11 września 2023 r. Bez znaczenia jest przy tym, czy skarżący zawarł z Miastem umowę na korzystanie z tego przystanku. Cywilnoprawne umowy dotyczące korzystania z określonych przystanków nie podlegają przepisom ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem WSA w Lublinie całkowicie bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, że do dnia kontroli (11 września 2023 r.) mógł bez przeszkód korzystać z przystanku przy ul. [...]. Przeczą temu ustalenia organu dokonane na podstawie informacji Urzędu Miasta Ch. Sąd podniósł, że skarżący nie przedłożył dowodu, mającego znaczenie w sprawie i mogącego podważyć ustalenia organu w tym zakresie. Sąd Wojewódzki wskazał, że wniosek o przesłuchanie skarżącego na tę okoliczność został słusznie przez organ oddalony, skoro uzyskano od organu zarządzającego terenem dworca pełną i wiarygodną informację co do dat, w których nastąpiło zamknięcie dworca, likwidacja przystanków oraz ogrodzenie terenu. Zdaniem Sądu I instancji, nie zachodziła zatem potrzeba przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, zwłaszcza że skarżący nie zaoferował – poza własnymi twierdzeniami – żadnego wiarygodnego i istotnego dowodu na okoliczności przeciwne niż wynikające z pisma Urzędu Miasta. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący, prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, dochowując należytej staranności, miał obowiązek zapoznania się z przepisami regulującymi tę działalność. Nieznajomość prawa nie mogła zatem stanowić usprawiedliwienia zaniechania w podjęciu działań zmierzających do zmiany warunków wykonywania przewozu, określonych w zezwoleniu. Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organu o braku podstaw do zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności na podstawie art. 92c u.t.d. Nie było także podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. Sąd wskazał, że przesłanki odstąpienia od nałożenia kary zostały szczegółowo uregulowane w ustawie o transporcie drogowym i ocenione należycie przez organy w sprawie niniejszej. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Postępowanie nie było też prowadzone z naruszeniem art. 8 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Sąd wskazał, że bezpodstawny był zarzut naruszenia art. 81a § 1 k.p.a., gdyż nie istniały w sprawie żadne wątpliwości co do terminu zamknięcia dworca autobusowego. Sąd Wojewódzki podkreślił, że kara nałożona została za wykonywanie przewozu niezgodnie z warunkami zezwolenia w zakresie wyznaczonych przystanków, a nie za brak umowy na korzystanie z przystanku. Integralną częścią zezwolenia udzielonego skarżącemu jest rozkład jazdy, stanowiący złącznik do zezwolenia. Zezwolenie nie odwołuje się do umowy przewoźnika z właścicielem lub zarządcą terenu, na którym znajduje się określony przystanek. Zdaniem Sądu I instancji, bez znaczenia są rozbudowane wywody skargi i podniesione w niej zarzuty dotyczące legalności korzystania przez skarżącego z przystanku przy ul. [...] w C. Sąd wskazał, że bezpodstawny był także zarzut, że Urząd Miasta C. powinien wyznaczyć z urzędu nowe przystanki dla przewoźników wykonujących przewozy regularne. To rzeczą skarżącego było uzyskanie zgody na odstępstwo od warunków zezwolenia, taki bowiem wymóg wynikał z obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a).

IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, a także o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, gdy:

1. w przedmiotowej sprawie organy dopuściły się naruszenia:

1) art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu, iż strona w dniu kontroli - 11 września 2023r. miała wiedzę o braku możliwości korzystania z przystanku przy ul. [...] w C. (dawny dworzec PKS) ponieważ została o tym powiadomiona przez Urząd Miasta C., podczas gdy skarżący nie został o tym fakcie powiadomiony przez Urząd Miasta - co zostało potwierdzone w postępowaniu odwoławczym;

2) art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem prawa do swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu, że skarżący odpowiada za brak wiedzy o wyłączeniu przystanku przy ul. [...] w C. z korzystania, ponieważ nie miał zawartej umowy z miastem na dzierżawę nieruchomości, a gdyby taką umowę miał zawartą, to Urząd Miasta poinformowałby go sytuacji, podczas gdy organ odwoławczy niejako obalając stanowisko organu I Instancji o informowaniu skarżącego przez Urząd Miasta o niemożności dalszego korzystania z przystanku przy ul. [...] w C. ustalił jedynie, że skarżący nie miał zawartej umowy dzierżawy tego terenu i na tej podstawie założył i uznał bez potwierdzenia żadnymi dowodami rzekome "nielegalne" korzystanie przez skarżącego z postoju na ul. L. w C. i w ogóle nie ustalił czy umowa taka była wymaga i konieczna do legalnego postoju pod tym adresem, zwłaszcza, że skarżący miał ważne zezwolenie na wykonywanie przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym ze wskazanym przystankiem przy ul. [...] w Ch.;

3) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości w zakresie wiedzy strony oraz faktycznego terminu "zamknięcia" dawnego dworca na niekorzyść strony;

4) art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie i uznanie za zbędny dowodu z przesłuchania strony zgłoszonego w odwołaniu, podczas gdy dowód ten był niezbędny do wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie faktycznej możliwości wjazdu na teren położony przy ul. [...] oraz co do wiedzy skarżącego o wyłączeniu przystanku z korzystania, a nadto z uwagi na przedłużenie poza ustawowy termin załatwienia sprawy wobec oczekiwania na pismo z Urzędu Miasta C. dowód ten był możliwy do przeprowadzenia bez zbędnego przedłużania postępowania odwoławczego;

5) art. 189f § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez nałożenie kary mimo wystąpienia określonych w tym przepisie przesłanek do odstąpienia od jej wymierzenia;

2. w przedmiotowej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (u.t.d.) poprzez nałożenie kary pieniężnej mimo wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania;

3. w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie naruszył art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji nakładającej karę pieniężną za dokonanie przewozu z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, tj. zaparkowanie w innymi niż ul. [...] w C. miejscu przy jednoczesnym uznaniu, że skarżący nie mógł legalnie korzystać z dworca autobusowego (przy ul. [...]), a więc skoro nie mógł legalnie z niego korzystać, to nie mógł naruszyć warunków zezwolenia.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

V. Stanowisko strony przeciwnej.

Organu wniósł oddalenie skargi kasacyjnej.

VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna jako niezawierająca uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu.

2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

3. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, uznając ich bezzasadność.

4. Oddaleniu podlegały zasadnicze zarzuty naruszenia prawa procesowego (punkty 1.1.-1.5. petitum skargi kasacyjnej).

Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej kasacyjnie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 136 § 1 oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., natomiast kontrolowany Sąd Wojewódzki nie dostrzegł powyższych wad zaskarżonej decyzji i błędnie zaniechał wykonania kompetencji do uwzględnienia skargi.

Jak trafnie i przekonująco wskazał Sąd a quo (zob. s. 6-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), skarżący co najmniej od maja 2023 r. powinien był wiedzieć i – jak przyjęto na zasadzie domniemania faktycznego – wiedział o fakcie zamknięciu dworca autobusowego w C. (ul. art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 136 § 1 oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. [...]) oraz likwidacji przystanku końcowego trasy, gdyż w okresie od stycznia 2023 r. od 11 września 2023 r. wykonał 87 przejazdów na ustalonej trasie, a zatem przed dniem spornej kontroli w dniu 11 września 2023 r. nie mógł nie dostrzec braku przystanku autobusowego, który już od stycznia 2023 r. formalnie nie był dostępny dla przewoźników. Podnoszona w toku postępowania oraz w samej skardze kasacyjnej kwestia niezawarcia przez skarżącego z Miastem C.umowy o korzystanie ze zlikwidowanego przystanku, czego konsekwencją był brak formalnego powiadomienia o rozwiązaniu dotychczasowych umów z przewoźnikami (do końca 2022 r.) w związku z zamiarem likwidacji przystanku, nie ma w przedmiotowej sprawie istotnego znaczenia prawnego, gdyż odpowiedzialność przewoźnika za brak wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia w zakresie ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (art. 22b ust. 2 w zw. z art. 22b ust. 1 i art. 22 ust. 2 pkt 1 u.t.d.) oraz wykonywanie przewozów regularnych lub regularnych specjalnych z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w powyższym zakresie ma charakter administracyjny i obiektywny (art. 92a ust. 7 u.t.d. w zw. z poz. 2.2. pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d., z zastrzeżeniem przepisów art. 22a ust. 1 i 2 u.t.d., które w sprawie nie miały zastosowania), natomiast zagadnienie określenia w drodze uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest ta jednostka, udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów (art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym), nie zostało wyartykułowane w skardze kasacyjnej w formie stosowanych zarzutów.

Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia przez kontrolowane organy na niekorzyść skarżącego "niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego" (a zatem wbrew treści art. 81a § 1 k.p.a.) w zakresie terminu "zamknięcia" dworca autobusowego. Z akt sprawy, jak zasadnie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wynika, że teren dworca został ogrodzony już w maju 2023 r. (zob. pismo Dyrektora Departamentu Architektury, Geodezji i Inwestycji Urzędu Miasta w C. z dnia 7 grudnia 2023 r., które jako dokument urzędowy korzysta z domniemania, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a.), a okoliczność ta – jak prawidłowo uznano – została w pełni wyjaśniona, nie budząc racjonalnych wątpliwości. W tej sytuacji również błędnie skonstruowany zarzut naruszenia art. 136 § 1 k.p.a. poprzez "nieprzeprowadzenie" przez organ odwoławczy i "uznanie za zbędny dowodu z przesłuchania strony" na okoliczność "faktycznej możliwości wjazdu na teren położony przy ul. [...] oraz co do wiedzy skarżącego o wyłączeniu przystanku z korzystania" musiał zostać oceniony jako oczywiście bezzasadny, skoro zgodnie z art. 86 k.p.a. tego rodzaju dowód może zostać przeprowadzony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Formalnemu oddaleniu podlegał także zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez "nałożenie kary mimo wystąpienia określonych w tym przepisie przesłanek do odstąpienia od jej wymierzenia". Bez względu na istotną wadliwość konstrukcyjną powyższego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. bezpośrednio wyłącza stosowanie przepisów działu IVa k.p.a., jeżeli w przepisach odrębnych uregulowano zagadnienie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Ponieważ przepisy art. 92b i 92c u.t.d. mają charakter odrębny w zakresie uregulowania powyższego zagadnienia, dlatego należy przyjąć, że możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. była wyłączona w przedmiotowej sprawie.

Wobec niepodważenia prawidłowości stanu faktycznego przyjętego przez Sąd Wojewódzki jako podstawa do dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji również dalsze zarzuty wadliwego zastosowania prawa materialnego w zakresie art. 92a ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. (punkty 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej) podlegały oddaleniu jako oczywiście bezzasadne.

5. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

-----------------------

2