Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku

UZASADNIENIE:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", po rozpatrzeniu odwołań E.W., P.G. oraz pełnomocnika "[...]" Spółdzielni Mieszkaniowej od decyzji z dnia "[...]" wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania i przebudowie dwóch lokali mieszkalnych wraz z przynależną piwnicą w budynku przy ul. "[...]" na lokal usługowo-gastronomiczny (pub), rozstrzygnęło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z przekazanych mu akt sprawy wynika, że w dniu 13 listopada 2006 r. M.Z. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, uzupełniony o dodatkowe dane i załączniki dnia 29 listopada 2006 r. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania i przebudowie lokali mieszkalnych wraz z przynależną piwnicą. W decyzji określono m.in. wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków powołując się na wytyczne konserwatorskie, warunki w zakresie infrastruktury technicznej, warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja nie zmienia gabarytów ani formy architektonicznej istniejącej zabudowy dlatego też analizę cech zabudowy zagospodarowania terenu przeprowadzono w zakresie funkcji zabudowy. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że wnioskowane zamierzenie spełnia wymogi określone w art. 61 ust. l pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na załączniku nr I do zaskarżonej decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, załącznik nr 2 to wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przedstawione w formie opisowej i graficznej.

Od decyzji organu pierwszej instancji zostały wniesione trzy odrębne odwołania. E.W. w odwołaniu zarzucała, iż decyzja, ustalająca warunki zabudowy obejmuje także klatkę schodową, która w częściach ułamkowych pozostaje we współwłasności jej i pozostałych właścicieli lokali. Ponadto decyzja nie została doręczona wszystkim właścicielom lokali.

Odwołujący się P.G. decyzji I instancji zarzucał naruszenie: art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez sprzeczne ustalenie terenu inwestycji określone w sentencji decyzji oraz załącznikach; naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy; sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym (art. 7 w związku z art. 77 i 80 k.p.a.) oraz naruszenie art. 10 w związku z art. 109 k.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji stronie.

Pełnomocnik "[...]" Spółdzielni Mieszkaniowej zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie go w niniejszej sprawie, art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeksu cywilnego w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 75, 77, 80, 89 § 2 k.pa. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zgłoszonego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że na obecnym etapie postępowania nie jest wymagana zgoda członków wspólnoty mieszkaniowej. Organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że zgoda ta będzie warunkiem koniecznym na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy, na terenie wskazanym we wniosku strony, przesądza o możliwości realizacji planowanego zamierzenia budowlanego, z punktu widzenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów szczególnych. Żaden zaś z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jak również żaden z przepisów szczególnych), nie wymaga zgody na ustalenie warunków zabudowy od właścicieli sąsiednich nieruchomości. Na tym etapie postępowania inwestor w ogóle nie musi legitymować się prawem rzeczowym do nieruchomości, które badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Z tego powodu nie ma znaczenia podnoszony w odwołaniach zarzut, iż wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do dysponowania wspólnymi częściami nieruchomości. Organ II Instancji przytoczył treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wskazując, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, wymaganą przez § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zaaprobowało stanowisko, iż skoro wnioskowana inwestycja nie zmieni gabarytów ani formy architektonicznej obiektów budowlanych, to analizę należy przeprowadzić w zakresie kontynuacji zabudowy. W niniejszej sprawie obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o tożsamej funkcji, w związku z powyższym wnioskowana inwestycja spełnia wymóg dotyczący kontynuacji funkcji. Kolegium stwierdziło, że w świetle materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, nie potwierdził się zarzut P.G., o błędnych ustaleniach w sporządzonej analizie.

Kolegium nie uwzględniło zarzutu odwołań dotyczącego niedoręczenia decyzji właścicielce lokalu nr "[...]". Po przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania wyjaśniającego uznało, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona J.G. poprzez doręczenie zastępcze. Nie można zgodzić się ze stroną, iż organ powinien ustalić faktyczne miejsce jej zamieszkania i na ten adres doręczyć decyzję.

Również za nieuzasadnione Kolegium uznało zarzuty dotyczące naruszenia art. 77, 75, 80 k.p.a. polegające na nie zasięgnięciu opinii Policji i Straży Miejskiej na temat obecnej i przewidywanej sytuacji z punktu wiedzenia bezpieczeństwa mieszkańców i porządku publicznego. Bowiem żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani przepis odrębny nie nakłada na organ pierwszej instancji obowiązku uzyskania takich opinii.

Organ pierwszej instancji nie ma też obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik "[...]" Spółdzielni Mieszkaniowej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucając jej naruszenie:

- art.53 ust. 3 pkt 1 w związku z art.64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - niezastosowanie tych przepisów w sprawie, brak analizy stanu faktycznego i przyjęcie, że organ I instancji dokonał wystarczających ustaleń faktycznych;

-art.54 ust.2 pkt d w związku z art.64 ust. 1 tej ustawy - niezastosowanie ich w sprawie, brak w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego,

- art.144 kodeksu cywilnego w związku z art.101ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym - nieuwzględnienie skutków decyzji w zakresie ochrony interesów osób trzecich,

- art.7 i 8 k.p.a. – niewystarczające zbadanie wpływu planowanej inwestycji na porządek i bezpieczeństwo w najbliższym sąsiedztwie,

- art.75, 77, 80 k.p.a. – niezasięgnięcie opinii Policji i Straży Miejskiej o obecnej i przewidzianej sytuacji w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony wywodził, że sprawa administracyjna winna być zgodnie z interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym. Tymczasem organy orzekające nie poczyniły ze służbami porządkowymi żadnych konsultacji w zakresie zagrożeń związanych z powstaniem pubu. Ponadto organy nie poczyniły żadnych wyjaśnień, czy realizacja inwestycji, której dotyczy decyzja, będzie prowadzić do naruszenia interesu prawnego właścicieli sąsiednich lokali chronionego art. 144 k.c. Pełnomocnik zarzucał, iż organy obu instancji nie przywiązały należytej wagi do kwestii ochrony osób trzecich, lakonicznie odsyłając w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się szczegółowo do każdego ze stawianych zarzutów stwierdziło, iż są one bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co, następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej jako p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. ( art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził takich naruszeń.

Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej w treści uzasadnienia ustawą, w przypadku braku planu miejscowego, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Z pewnością, planowana przez inwestora, zmiana sposobu użytkowania z dwóch lokali mieszkalnych na lokal usługowo- gastronomiczny decyzji takiej wymagała. Pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art.61 ust. 1 ustawy. Stanowi on, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, a mianowicie:

- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- teren ma dostęp do drogi publicznej;

- istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi

W przypadku spełnienia tych warunków organ nie może nie uwzględnić wniosku inwestora, ustawodawca bowiem w art. 56 ustawy (który na mocy art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy) zastrzegł, że właściwy organ, nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Jak słusznie zauważyły organy orzekające w sprawie warunki wymagane przepisem art. 61 ust. 1 ustawy zostały spełnione. Zważywszy na charakter inwestycji, polegający nie na budowie nowego obiektu lecz na zmianie sposobu użytkowania już istniejącego, szczególnie istotne w sprawie było ustalenie, czy zachowana została tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona w art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Uzależnia ona możliwość zabudowy (w niniejszej sprawie możliwość zmiany sposobu użytkowania) od kontynuacji funkcji na co najmniej jednej działce sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, przeprowadzone w tym zakresie postępowanie administracyjne pozwoliło na ustalenie, że warunek ten został spełniony, ponieważ, jak wynika ze sporządzonej analizy, w sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieje już jeden pub. Z zarzutów odwołania i skargi wynika, iż ten właśnie fakt w powiązaniu z możliwością powstania kolejnego lokalu gastronomicznego z wyszynkiem, wzbudza u skarżącej obawy dotyczące bezpieczeństwa i porządku publicznego. Te argumenty pełnomocnik skarżącej przywołuje jako uzasadnienie każdego z zarzutów skargi. Zarzutów tych jednakże nie można podzielić. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej Spółdzielni, iż organy orzekające nie zastosowały w sprawie art.53 ust. 3 pkt 1 ustawy. Twierdził on, iż organy "nie przeanalizowały sytuacji pod kątem wszelkich zagrożeń jakie niesie za sobą umożliwienie funkcjonowania lokalu typu pub". Tymczasem analiza, o której mowa w omawianym przepisie oznacza proces badania przez organ administracji okoliczności faktycznych i prawnych, istotnych z punktu widzenia możliwości zagospodarowania terenu w sposób określony we wniosku. Polega on na sprawdzeniu, czy teren, na którym jest planowana inwestycja podlega ograniczeniom prawnym w zakresie zagospodarowania, wynikającym z przepisów szczególnych prawa administracyjnego. Celowi temu ma służyć dokonanie uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Przepis art. 144 k.c., na który powołuje się pełnomocnik w skardze, do tych przepisów nie należy. Należą do nich natomiast przykładowo przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880, ze zm. ), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm. ),ustawy z dnia 28 września o lasach (Dz. U. z 2000 Nr 56, poz. 679, ze zm.), ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229, ze zm.), które uniemożliwiają lub ograniczają możliwość zabudowy danego terenu.

Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają natomiast żadnych ograniczeń dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 144 kc reguluje stosunki prawno- rzeczowe w zakresie zakazów dotyczących niedozwolonych zakłóceń przed wszelkimi uciążliwościami podczas korzystania z nieruchomości sąsiednich i generalnie nie odnosi się do kwestii ograniczenia lub uniemożliwienia zagospodarowani terenów sąsiednich. Tym samym nie ma zastosowania w stosunkach publicznoprawnych na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ocena, czy zamierzona inwestycja budowlana, z uwagi na jej uciążliwość, może prowadzić do naruszeń praw osób trzecich przy korzystaniu z sąsiednich nieruchomości należy wprawdzie do organów administracji publicznej, ale dopiero na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U Nr 89, poz.414, ze zm.)

Kwestię ochrony praw osób trzecich, jak słusznie zauważa pełnomocnik skarżącej, wymienia także art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże orzecznictwo sądowe podejmowane na tle stosowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15 , poz.139, ze zm.), akcentuje dwuetapowość procesu inwestycyjnego i różny zakres ochrony praw osób trzecich w każdym z tych postępowań. Wiadomym jest, że realizacja określonej inwestycji może nieść za sobą pewne niedogodności w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Z tego powodu ustawodawca przewidział dla właścicieli i użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przymiot strony postępowania na każdym z etapów postępowania inwestycyjnego

Ewentualna uciążliwość zamierzonej inwestycji dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości, jako przesłanka określona w art. 54 pkt 2 lit. d ustawy, nie mogła być konkretyzowana w zaskarżonej decyzji. Pamiętać należy, iż celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy i nie narusza przepisów szczególnych prawa administracyjnego.

Decyzja, o której mowa w art. 59 ustawy, stanowi jedynie promesę uprawniającą do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Akt ten nie upoważnia do realizacji zamierzonej inwestycji, ale jest podstawą do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Inwestor musi, przed rozpoczęciem budowy, uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne, dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i ocenia, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. Prawa osób trzecich podlegają ochronie co prawda zarówno na etapie warunków zabudowy, jak też na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, lecz zakres tej ochrony jest różny w obu tych postępowaniach. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ochrona praw osób trzecich nie może być rozumiana zbyt szeroko i nie może ona wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zarzut dotyczący uciążliwości planowanej inwestycji, a tym samym art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, na etapie ustalania warunków zabudowy jest więc w niniejszej sprawie przedwczesny i winien być podnoszony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Z tych względów nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, iż organy administracji nie wyjaśniły należycie kwestii, czy przedmiotowa decyzja nie narusza interesu prawnego właścicieli sąsiedniej działki z uwagi na ewentualne uciążliwości związane z powstaniem pubu. O tym, że kwestia ochrony interesów osób trzecich w związku z uciążliwościami planowanej inwestycji, następuje na etapie pozwolenia na budowę, wypowiadał się niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w niepublikowanym wyroku z dnia 15 marca 2006 r., II OSK 629/05 – dostępny w bazie Lex nr 198329.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi niejako surogat miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów, dla których plan nie został sporządzony. Wobec tego istotą postępowania, kończącego się wydaniem decyzji w tym przedmiocie, jest ustalenie, czy na danym terenie określone przedsięwzięcie może być realizowane, biorąc pod uwagę przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy szczególne prawa administracyjnego. Z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 1998 roku, sygn. akt IV SA 1584/96, ONSA 2000/1/15). Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy aniżeli przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie, (por. IV SA 1505/99, ONSA 2002/4/153, także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2002 r., IV SA 2372, Monitor Prawn. 2002/22/1011). Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższe stanowisko.

Organy orzekające nie naruszyły więc, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej, przepisu art.54 pkt 2 lit. d ustawy, albowiem organ I instancji określił w decyzji wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, wskazując, iż projekt budowlany musi spełniać wymogi stawiane przez art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ewentualne uciążliwości związane z inwestycją podlegać będą ocenie organu administracji architektoniczno- budowlanej na tym właśnie etapie postępowania.

Sąd nie podziela poglądu pełnomocnika skarżącej o lakoniczności argumentów organu II instancji. Kolegium odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania. W zakresie ochrony praw osób trzecich, odwołując się do orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, przychyliło się do wyrażonego w nich stanowiska. Nawet jeśli nie powtórzyło obszerniej argumentacji NSA, to pełnomocnik skarżącej, trudniący się profesjonalnie zastępstwem prawnym, mógł się z nim zapoznać.

Zupełnie niezrozumiały jest natomiast zarzut skargi o naruszeniu art. 144 kc w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm). Wszak ten ostatni przepis dotyczy zaskarżania wyłącznie uchwał lub zarządzeń podejmowanych przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej i nie ma zastosowania do decyzji administracyjnych. Jeśli zaś chodzi o naruszenie art. 144 kc, to jak już wskazano okoliczności związane z poszanowaniem prawa do korzystania z nieruchomości bez zakłóceń, to zgodnie z decyzją I instancji, będą podlegać badaniu i ocenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że przed wydaniem decyzji organ I instancji dokonał wymaganych uzgodnień w zakresie określonym w art. 53 ust. 4 ustawy oraz przepisami odrębnymi. Uzgodnienia te nie obejmują jednak, jak sugeruje pełnomocnik skarżącej, jakichkolwiek form współdziałania z organami, których zadaniem jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ani przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani żaden przepis szczególny nie nakładają na organy administracji publicznej obowiązku dokonywania uzgodnień w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania z organami Policji lub Straży Miejskiej. Wobec tego niezasadny jest zarzut skargi o naruszeniu przepisów postępowania art. 75,77 i 80 k.p.a, polegającym na braku tych uzgodnień. Organ I instancji przed wydaniem decyzji dopuścił dowody, które przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy w stopniu pozwalającym na wydanie decyzji. Wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zostały ustalone środkami dowodowymi, które organ uznał za stosowne. Materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco. Szczególną rolę dowodową miała przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy, która wykazała, że planowana inwestycja nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych. Nie doszło też, w ocenie Sądu, do naruszenia zasad postępowania określonych w art. 7 i 8 k.p.a. Organy orzekające dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, przestrzegały przepisów procesowych oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego z uwzględnieniem zasady bezstronności w swoim postępowaniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.