Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 10 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi S. P. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.

I SA/Łd 1308/12

UZASADNIENIE

W dniu 18 kwietnia 2012 r. Pan S. P. zwrócił się do Ministra Finansów z prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.z 2012 r., poz. 361 ze zm.).

Przedstawiając stan faktyczny sprawy wnioskodawca wskazał, iż wraz z małżonką, na zasadach współwłasności ustawowej, od stycznia 2008 r. byli właścicielami nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego, dla którego utworzono księgę wieczystą, a w listopadzie 2010 r. dokonali zbycia tej nieruchomości w drodze dożywocia. Zgodnie z postanowieniami umowy zawartej w formie aktu notarialnego, przeniesienia własności przedmiotowego lokalu mieszkalnego dokonano w zamian za ustanowienie na rzecz małżonków P. prawa dożywocia w rozumieniu przepisów art. 908-916 Kodeksu cywilnego.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytanie: czy zbycie nieruchomości w drodze dożywocia, w rozumieniu przepisów art. 908 – 916 Kodeksu cywilnego, powoduje powstanie przychodu kwalifikowanego przez ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych za źródło przychodów definiowane art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego podatnik stwierdził, iż w jego ocenie umowa zbycia lokalu mieszkalnego w drodze dożywocia nie stanowi źródła przychodu wymienionego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jeżeli zbycie nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Zgodnie z wykładnią właściwych przepisów kodeksu cywilnego umowa o dożywocie jest umową zobowiązującą i wzajemną, przy czym umowa ta nie ma charakteru odpłatnego. Zgodnie z postanowieniami umowy, którą zawarł wnioskodawca, obowiązkiem nabywców mieszkania jest uznanie wnioskodawcy i jego małżonki za domowników, wobec których mają oni obowiązek świadczeń niepieniężnych, osobistych. Zgodnie z postanowieniami zawartej umowy świadczenia te polegają przede wszystkim na dostarczaniu wyżywienia, ubrania, mieszkania, opału, światła oraz udzielenie pomocy i pielęgnowanie w czasie choroby. Świadczenia te jednak nie mają charakteru pieniężnego. Dodatkowym argumentem uzasadniającym stanowisko wnioskodawcy jest fakt, że w przypadku umowy zbycia własności lokalu mieszkalnego w drodze dożywocia nie jest możliwe ustalenie podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem w przypadku tego rodzaju umów takowa nie występuje. Charakter umowy o dożywocie, polegający na nieokreśloności w chwili jej zawarcia czasu jej trwania oraz niemożliwości dokonania wyceny wartości świadczeń udzielanych dożywotnikom, powoduje brak podstawy do opodatkowania dla zbytego lokalu mieszkalnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając w imieniu Ministra Finansów - w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] - uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku.

Organ udzielający interpretacji przytoczył treść przepisów art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznając, że każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 w/w ustawy stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Następnie analizując treść przepisu art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż charakterystyczną cechą umowy dożywocia jest ekwiwalentność świadczeń stron tej umowy, przy czym w doktrynie uznaje się, iż jest to ekwiwalentność rozumiana w sensie subiektywnym a nie obiektywnym, co oznacza, że świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalonego według kryteriów obiektywnych. Tego rodzaju umowy zaliczane są do odpłatnych czynności prawnych, które charakteryzują się tym, iż każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Niewątpliwie w przypadku umowy o dożywocie nie mamy do czynienia z klasycznym przykładem ekwiwalentności świadczeń, jak przy umowie sprzedaży, gdzie świadczeniu zbywcy odpowiada uiszczenie ceny przez nabywcę. Nie oznacza to jednak, że przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje pod tytułem darmym. Zbywca nieruchomości (dożywotnik) uzyskuje bowiem określone świadczenia służące zaspokajaniu jego potrzeb.

W związku z tym organ udzielający interpretacji indywidualnej przyjął, że umowa o dożywocie, w sytuacji gdy zawarta zostanie przed upływem pięcioletniego terminu liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi źródło przychodu w rozumieniu w/w ustawy. Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) – c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł. Stosownie do art. 30e ust. 2 ustawy podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, określony zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Umowa o dożywocie nie określa kwotowo ceny za jaką nieruchomość jest zbywana. Nabywca zobowiązuje się jedynie do świadczeń określonych w art. 908 Kodeksu cywilnego, przy czym ich wartość i okres, w którym mają być spełnione w momencie zawierania umowy (uzyskania przychodu – zgodnie z art. 19 ustawy), nie są znane. Z tego względu przychód dożywotnika określa się w oparciu o wartość rynkową zbywanej nieruchomości lub prawa. Przychód dla celów podatkowych – stosownie do art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – stanowi wartość rynkowa wszystkich zbywanych na podstawie umowy dożywocia rzeczy lub praw majątkowych, określona na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia – pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Pismem z dnia 16 lipca 2012 r. skarżący wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na to wezwanie (pismo z dnia 10 sierpnia 2012 r. nr [...]) stwierdził brak podstaw do zmiany w/w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dotyczących zbycia nieruchomości w drodze umowy dożywocia.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie powyższej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego – art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez przyjęcie, że dożywocie jest odpłatnym zbyciem i stanowi źródło przychodów;

- naruszenie przepisów postępowania: art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez brak oparcia interpretacji indywidulanej na przepisach prawa w zakresie sposobu ustalania wielkości przychodu powstałego w konsekwencji wykonania umowy dożywocia; art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postepowania w sposób budzący zaufanie, na skutek niewyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy.

Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż pojęcie "zbycia", którym posłużył się ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bezsprzecznie nie obejmuje wyłącznie sprzedaży, ale także każde inne umowy, w wykonaniu których następuje przeniesienie własności nieruchomości. Także umowa dożywocia mieści się w pojęciu "zbycia" nieruchomości, a w ujęciu cywilnoprawnym umowa dożywocia jest umową wzajemną, odpłatną, konsensualną, przysparzającą, dwustronnie zobowiązującą, wzajemną, o charakterze losowym, spełniająca funkcję alimentacyjną. Niewątpliwie dożywotnik zbywając własność nieruchomości przenosi ją pod tytułem darmym, bowiem uzyskuje w zamian określone świadczenia zapewniające codzienną egzystencję – świadczenia dzięki którym nie ponosi kosztów swojego utrzymania. Porównanie świadczeń obu stron umowy dożywocia wyklucza stwierdzenie ich klasycznej ekwiwalentności – tak typowej dla np. umowy sprzedaży. Rozpoznawany na gruncie prawa cywilnego odpłatny charakter umowy dożywocia nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że "zbycie" nieruchomości w ramach umowy dożywocia stanowi jej "odpłatne zbycie", o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przesłanka uznania "zbycia" następującego w wykonaniu umowy dożywocia za "odpłatne zbycie" w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych musi wynikać z przepisów prawa podatkowego, bowiem prawo to jest podstawowym źródłem normatywnym dla rozstrzygania kwestii związanych z opodatkowaniem. Regulacje aktów prawnych normujących inne obszary porządku prawnego mogą pełnić rolę pomocniczą w interpretowaniu norm prawa podatkowego, ale w żaden sposób nie mogą tych norm zastępować, wykluczać, czy też powodować interpretacji sprzecznej z zasadami prawa podatkowego.

W ocenie pełnomocnika skarżącego nie jest też możliwym zastosowanie do umowy dożywocia przepisu art. 19 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub sposobu ustalenia przychodu wskazanego w wydanej interpretacji, bowiem w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadzono zasady nakazującej wyceniać przychód dożywotnika wg wartości nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§3). Zatem organy podatkowe w postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie mają kompetencji do dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. To podatnik w złożonym wniosku powinien przedstawić stan faktyczny sprawy i swoje stanowisko w tym zakresie, a organy dokonują jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego.

Wnioskodawca wskazał, iż zbył własność lokalu mieszkalnego na podstawie umowy dożywocia i zadał pytanie, czy zbycie nieruchomości w drodze umowy dożywocia powoduje powstanie przychodu do opodatkowania na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy umowa dożywocia określona w art. 908 – 916 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) jest umową odpłatną, a jeżeli tak, to jak należy ustalić przychód tej umowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

Strona skarżąca nie jest konsekwentna w zakresie swojego stanowiska co do nieodpłatnego charakteru umowy dożywocia, bowiem we wniosku o udzielenie interpretacji jednoznacznie stwierdziła, iż zgodnie z wykładnią właściwych przepisów kodeksu cywilnego umowa o dożywocie nie ma charakteru odpłatnego. Z kolei w skardze skierowanej do Sądu uważa, iż w ujęciu cywilnoprawnym umowa dożywocia jest umową odpłatną, ale niewątpliwie dożywotnik zbywając własność nieruchomości przenosi ją pod tytułem darmym.

Z tymi twierdzeniami skarżącego nie sposób się zgodzić, bowiem z nieodpłatnością umowy mamy do czynienia wówczas, gdy jedna strona umowy dokonuje przysporzenia kosztem uszczuplenie własnego majątku, bez uzyskania świadczenia od drugiej strony umowy. Z kolei w umowach odpłatnych świadczenie jednej strony umowy znajduje odpowiednik w świadczeniu drugiej strony umowy.

Zgodnie z art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego, "jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym". Zatem umowa dożywocia polega na przeniesieniu własności nieruchomości w zamian za zobowiązanie do zapewnienia zbywcy dożywotniego utrzymania. Umowa dożywocia ma charakter umowy zobowiązującej, odpłatnej i wzajemnej. Jest ona zawsze umową losową ze względu na uzależnienie ciężaru świadczeń przypadających na rzecz dożywotnika od nie dającej się z góry określić długości życia uprawnionego (zob. W. Czachórski – "Zobowiązania – zarys wykładu", PWN, warszawa 1994, s. 400).

W przypadku umowy o dożywocie nie występuje najczęściej spotykana wymiana świadczeń. Nie oznacza to jednak, że przeniesienie własności nieruchomości w takiej sytuacji następuje nieodpłatnie. W zamian za swoje świadczenie dożywotnik uzyskuje określone świadczenia zaspakajające jego potrzeby w taki sposób, aby nie musiał czynić starań o zdobywanie środków na swoje utrzymanie. Świadczenie dożywotnika ma więc swój odpowiednik w świadczeniach nabywcy nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia dla kwestii odpłatności to, czy świadczenie nabywcy odpowiada dokładnie wartości nieruchomości. Istotę odpłatności umowy o dożywocie stanowi bowiem to, że zbywca, dokonując przysporzenia, nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje ekwiwalentne świadczenie posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się choćby w zaoszczędzeniu przez zbywcę tych wydatków, które musiałby ponieść w związku z własnym utrzymaniem, gdyby nie doszło do zawarcia umowy o dożywocie. Uzyskiwane przez dożywotnika świadczenia niewątpliwe mają określony walor finansowy, a tym samym przyjąć należy, że po stronie zbywcy nie dochodzi do bezpłatnego przysporzenia kosztem własnego majątku. Argumentację o odpłatnym charakterze umowy o dożywocie wzmacnia również treść art. 913 § 1 Kodeksu cywilnego. Przepis ten przewiduje możliwość dokonania, w drodze orzeczenia sądowego, zamiany uprawnień objętych prawem dożywocia na świadczenie w postaci renty odpowiadającej wartości tych uprawnień. W sytuacji, o jakiej mowa w tym przepisie, w sposób wyraźny wskazano na istnienie ekwiwalentnego świadczenia uzyskiwanego przez zbywcę nieruchomości, które ma już konkretny wymiar finansowy i wynika z orzeczenia sądu. Należy podkreślić, że z istoty świadczeń spełnianych w wykonaniu umowy dożywocia wynika jednoznacznie, iż nie mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze pieniężnym. Każda ze stron wprawdzie uzyskuje korzyści z umowy, odpowiednik swojego świadczenia (w tym znaczeniu umowa jest wzajemna), nie można jednak mówić o bezpośrednim przełożeniu tego świadczenia na określoną sumę pieniężną. Zbywca uzyskuje korzyść przejawiającą się w tym, że zaoszczędzi wydatki, które musiałby ponieść w związku z własnym utrzymaniem, gdyby umowy nie zawarto (zob. E. Bobrus – "Opodatkowanie przeniesienia własności nieruchomości", LEX 2012).

Brak możliwości zastosowania przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do zbycia nieruchomości na podstawie umowy dożywocia skarżący upatruje w tym, że nie można ustalić ekwiwalentności świadczeń obu stron tej umowy, tak jak przy umowie sprzedaży. W ocenie Sądu, to czy dożywotnik otrzyma świadczenia równoważne wartości zbywanej nieruchomości nie ma znaczenia dla ustalenia przychodu ze zbycia nieruchomości. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Jeżeli ustawodawca nie wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem "odpłatnego zbycia nieruchomości", to w przypadku zbycia umownego "odpłatność" należy rozumieć jako przysporzenie majątkowe, które otrzymuje jedna ze stron stosunku zobowiązaniowego kosztem drugiej strony. Z kolei cena odpłatnego zbycia wyrażona w umowie nie musi być wyrażona w pieniądzu (wartościach pieniężnych). Nie jest bowiem wykluczone, że zapłatą za przeniesienie własności rzeczy lub przeniesienie praw będzie inna forma przysporzenia majątkowego. Zapłatę ceny sprzedaży można wyrazić nie tylko w pieniądzu, lecz również poprzez inne określenie jej wartości, w tym m.in. przez zwolnienie z długu, czy też potrącenie wymagalnych wierzytelności. Odpłatnością może być także zwolnienie nabywcy z długu (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki - Komentarz do art.10, art.19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, LEX 2010).

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lipca 2012 r. o sygn. akt II FSK 2652/10, na który powoływał się także Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę, stwierdził, iż umowa o dożywocie ma charakter odpłatny (...) a cena odpłatnego zbycia nie musi być wyrażona w pieniądzu, bowiem zapłatą za przeniesienie własności była inna forma przysporzenia majątkowego, jakim było - jak to ujęto w treści zapytania - zapewnienie stałej opieki z uwagi na podeszły wiek, zły stan zdrowia i niskie dochody.

Myli się również pełnomocnik skarżącego, że przy zbyciu nieruchomości w drodze umowy dożywocia nie można ustalić przychodu podlegającedo opodatkowaniu, gdyż nie jest możliwym dokonanie wyceny wartości świadczeń udzielanych dożywotnikom. Art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określa w jaki sposób ustala się przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości. Generalną zasadą jest, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1). Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określa wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych (art. 19 ust. 4). Uzasadnienie aksjologiczne nakazuje aby powyższy przepis stosować w sytuacji, gdy strony umowy, na podstawie której doszło do odpłatnego zbycia nieruchomości, określiły cenę poniżej wartości rynkowej zbywanej rzeczy lub praw, powyżej tej wartości, a także w ogóle nie podały w umowie sprzedaży ceny lub wartości rynkowej zbywanej nieruchomości.

Sąd podzielił zatem argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidulanej i uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wskazanych w skardze przepisów prawa, a organ podatkowy wyjaśnił, czy do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji znajduje zastosowanie przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz jak należy ustalać przychód podatkowy przy zbyciu nieruchomości w drodze umowy dożywocia.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), należało skargę oddalić.

mko