Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sygnatura akt II SA/Wr 406/03 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Asesor WSA Alicja Palus Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odszkodowania za zabite zwierzęta; I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. orzeka, że decyzja wymieniona w pkt. I nie podlega wykonaniu.

Sygnatura akt II SA/Wr 406/03

UZASADNIENIE

Rejonowy Lekarz Weterynarii we W. decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) uznał za zapowietrzoną enzootyczną białaczką bydła zagrodę odwołującego się, która znajdowała się we W. przy ul. S. Na mocy tej decyzji zakazano kupna i sprzedaży bydła do chowu. Decyzja stała się prawomocną, albowiem strona nie złożyła od niej odwołania oraz nie występowała o zmianę wydanej decyzji.

K. K. nie zastosował się do rygorów wymienionych w decyzji i kupił a potem odsprzedał co najmniej 10 sztuk bydła. Czyn ten stanowił wykroczenie z art. 51 ust. 2 punkt 4 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r., Nr 66, poz. 752, ze zm.), który zabrania wprowadzenia do obrotu zwierząt: nieoznakowanych, bez świadectw miejsc pochodzenia i wymaganych świadectw zdrowia.

Prawomocnym orzeczeniem z dnia [...]r. ówczesne Kolegium do Spraw Wykroczeń uznano K. K. za winnego zarzucanego mu czynu i skazano na karę grzywny.

Na mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dni: [...]r. oraz [...]r. nakazano ( m.in.) dokonanie uboju serododatnich sztuk bydła.

Zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz inspekcji weterynaryjnej za konie, bydło, świnie, owce i kozy zabite z nakazu organów inspekcji weterynaryjnej lub skierowane do uboju sanitarnego albo za wymienione zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy - przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa .

Przesłanką wyłączającą wypłatę odszkodowania w przedmiotowej sprawie są okoliczności wymienione w przepisie art. 25 ust. 4 pkt 2 przytoczonej ustawy, który stanowi:

Sygnatura akt II SA/Wr 406/03

- jeżeli posiadacz wprowadził do swojego gospodarstwa zwierzę, o którym wiedział, że jest chore lub podejrzane o zakażenie, albo zwierzę bez świadectwa miejsca

pochodzenia i nie oznakowane lub bez świadectwa zdrowia. Winę strony prawomocnie ustaliło ówczesne Kolegium do Spraw Wykroczeń .

W toku prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 10 września 2002 r. stwierdził nieważność zaskarżonej przez stronę decyzji D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Lekarza W. z dnia [...]r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia NSA m.in. wskazał, iż nie miało uzasadnienia prowadzenie postępowania odwoławczego bez przywrócenia stronie terminu do wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia organu l instancji. Ponadto Sąd uznał, że cytowana wyżej decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii zawierała nieprawidłowe pouczenie, co do możliwości wniesienia odwołania, wskazując przesłankę określoną w art. 112 KPA .

W następstwie powyższego wyroku Wojewódzki Inspektorat Weterynarii we W. przywrócił stronie możliwość złożenia odwołania od podanej wyżej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. i wydał opisaną na wstępie decyzję, uznając, że nie doszło do żadnej zmiany ustalonego uprzednio stanu faktycznego, ani też nie zostały ujawnione żadne nowe okoliczności w sprawie .

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. K. podniósł, iż został ukarany przez Kolegium do spraw wykroczeń bo nie złożył w terminie odwołania w którym mógłby wykazać bezzasadność stawianych mu zarzutów. Wskazał również na uchybienia formalne, które zaistniały przy wydawaniu zakwestionowanych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami

Sygnatura akt II SA/Wr 406/03

jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i określone ustawowo postanowienia (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Sąd rozpatrując przedmiotową skargę K. K. na opisaną na wstępie decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii uznał, iż nie może się ona ostać w obrocie prawnym, albowiem została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 25 o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej za konie, bydło, świnie, owce i kozy, drób, jelenie i daniele utrzymywane w warunkach fermowych zabite z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej lub skierowane do uboju sanitarnego albo za wymienione zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy - przysługuje odszkodowanie ze środków

Sygnatura akt II SA/Wr 406/03

budżetu państwa. W ustępie 5 przytaczanego przepisu stanowi się, że decyzję w sprawie odszkodowania wydaje powiatowy lekarz weterynarii. Decyzja o przyznaniu odszkodowania jest ostateczna. Posiadacz zwierzęcia niezadowolony z wysokości przyznanego odszkodowania może, w terminie miesiąca od daty doręczenia decyzji w tej sprawie, wnieść powództwo do sądu rejonowego.

Powoływany przepis zawiera wyjątkowe na gruncie prawa administracyjnego uregulowanie przewidujące tylko jednoinstancyjne rozstrzyganie sprawy, co powoduje, iż wydana przez organ I instancji decyzja od razu staje się ostateczna. Takie rozwiązanie normatywne może być uzasadniane faktem, iż strona niezadowolona z wysokości odszkodowania może wystąpić z powództwem odszkodowawczym do sądu powszechnego.

Dlatego też, wbrew pouczeniu zawartym w decyzjach Powiatowego Lekarza Weterynarii (z dnia [...]r. oraz [...]r.) od tych decyzji nie służyło odwołanie do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii i tenże organ nie miał kompetencji do rozpatrywania takich odwołań oraz wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych. Oznacza to tym samym, iż kwestionowana decyzja D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wydana została bez podstawy prawnej, a to wypełnia dyspozycję dyspozycję przepisu art. 156 § 1 pkt 2 KPA i uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii.

Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że błędne pouczenie strony o środkach i terminach odwoławczych może ewentualnie stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia powództwa do sądu powszechnego (por. art. 112 KPA), ale nie jest to kwestia, którą może rozstrzygać sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu.

W konkluzji, wobec zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności, Sąd był obligowany, stosownie do zapisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji znajduje swe uzasadnienie a przepisie art. 152 przytaczanej wyżej ustawy.