Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia rzeczoznawcy zbiorów aktów notarialnych oraz orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, będących podstawą wpisów do ewidencji gruntów i budynków do wykonania ich kopii techniką fotokopii oddala skargę.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], odmawiającą udostępnienia rzeczoznawcy zbiorów aktów notarialnych oraz orzeczeń sądowych decyzji administracyjnych, będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków do wykonania ich kopii techniką fotografowania.

Decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2014 r., J. D. - biegły sądowy z zakresu szacowania nieruchomości - złożył wniosek o udostępnienie do wglądu aktów notarialnych, które zostały ustalone na podstawie zamówienia z dnia [...] sierpnia 2014 r. o udostępnienie zbiorów danych dotyczących cen transakcyjnych w postaci elektronicznej z obszaru Miasta Ł.

W tym samym dniu został wystawiony dokument obliczenia opłaty [...] za udostępnienie do wglądu zbiorów aktów notarialnych oraz orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków, podmiotom które posiadają uprawnienia do wglądu do takich zbiorów na podstawie odrębnych przepisów. Wysokość opłaty została ustalona na kwotę 15 zł.

J. D. w ramach uzyskanego uprawnienia do wglądu do zasobu, chciał fotografować własnym aparatem fotograficznym odpisy i kopie aktów notarialnych znajdujących w zbiorach Wydziału Geodezji i Katastru, Starostwa Powiatowego w Ł. W związku z uniemożliwieniem przez pracowników organu sporządzenia tych fotografii, J. D. złożył w dniu [...] września 2014 roku wniosek o wydanie w tej kwestii postanowienia.

Wobec powyższego Starosta Ł. wszczął postępowanie, które zostało zakończone wydaniem w dniu [...] października 2014 r. decyzji Nr [...], w której organ odmówił udostępnienia rzeczoznawcy zbiorów aktów notarialnych oraz orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych, będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków do wykonania ich kopii techniką fotografowania.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. D.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r., prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 j.t.) poprzez państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny rozumie się zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zawierającą wyniki prac geodezyjnych lub kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne. Część państwowego zasobu prowadzona przez starostów i prezydentów miast na prawach powiatu przy pomocy geodetów powiatowych stanowi powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Zgodnie z art. 7 d ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne do zadań starosty należy prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie ewidencji gruntów i budynków. Zapis art. 24 pkt. 1 wskazuje, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje, które zawiera operat ewidencyjny, który składa się z dwóch części: 1) bazy danych obejmujących zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennej, dotyczące ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości), 2) zbiorów dokumentów uzasadniających wpisy do baz danych. Tak sformułowany zapis pozwala uznać, że dokumenty uzasadniające wpisy do baz danych zaliczone w skład operatu ewidencyjnego stanowią część powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wobec powyższego udostępnienie materiału zasobu jest związane z obowiązkiem wydania stosownej licencji oraz pobraniem odpowiedniej opłaty, której wielkość jest skorelowana z zakresem licencji.

W ocenie organu, zgodnie z zapisem art. 155 ust. 2 ustawy, rzeczoznawca majątkowy może poświadczyć i dołączyć do operatu szacunkowego wypisy i wyrysy z dokumentów i rejestrów zawartych m. in w katastrze nieruchomości, stanowiące podstawę do wpisu w rejestrach wchodzących w skład operatu katastralnego. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że organ zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 roku udostępnił do wglądu zbiory aktów notarialnych. Uprawnienia podmiotu dotyczące możliwości oraz sposobu wykorzystania udostępnionych mu materiałów zasobu określa licencja wydana przez organ je udostępniający. W przypadku materiałów zasobu przechowywanych w postaci nieelektronicznej - licencja powinna określić uprawnienia do ich powielania, a także przekształcania do postaci elektronicznej. Wydana licencja Nr [...] (zgodna ze złożonym wnioskiem) nie przewidywała możliwości przekształcenia materiałów do postaci elektronicznej.

Dalej organ wskazał, że w jego opinii, pisma Głównego Geodety Kraju Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 roku oraz [...] z dnia [...] września 2014 r., wyrażają opinie o możliwości fotografowania przez rzeczoznawcę majątkowego przeglądanych materiałów. Ocena wyrażona w tej formie nie stanowi jednak powszechnie obowiązującej wykładni prawa. Organ I instancji w trakcie rozpatrywania sprawy zapoznał się z treścią obu pism, ale uznał, że nie mają one wpływu na jej rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył J. D., w której zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 40c ust. 1 w związku z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zmianami), poprzez wydanie licencji na dostęp do dokumentów niebędących częścią państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

2. naruszenie art. 40b ust. 1 pkt 5 w związku z poz. 5 tabeli numer 16 PGK, poprzez błędne przyjęcie, że udostępnienie możliwości sporządzenia kopii aktów notarialnych i innych dokumentów oraz orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych, będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków podlegają odrębnej, od wskazanej w poz. 5 tabeli numer 16 PGK, opłacie,

3. naruszenie art. 155 ust. 2 w związku z art. 155 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zmianami), poprzez błędną wykładnię tych przepisów i w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie polegające na analogicznej subsumcji dwóch różnych stanów faktycznych pod tę samą normę prawną, tj. postawienie znaku równości pomiędzy sytuacją, w której rzeczoznawca majątkowy wykonuje kopię techniką fotografowania z udostępnionego mu uprzednio dokumentu (aktu notarialnego), a sytuacją, gdy rzeczoznawca majątkowy żąda udostępnienia aktu notarialnego w formie odpisu / kopii itd. sporządzonej przez organ,

4. naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zmianami), poprzez zignorowanie - mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - stanowiska Głównego Geodety Kraju, jako organu nadzoru i kontroli nad P. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B.,

5. naruszenie art. 7a ust. 1 pkt 2 PGK, poprzez zignorowanie - mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - stanowiska Głównego Geodety Kraju, jako organu nadzoru i kontroli nad P. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B.,

6. naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji, poprzez dyskryminację skarżącego tylko z tej przyczyny, że złożył wniosek w obszarze właściwości P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B., którego stanowisko jest zarówno sprzeczne z dyrektywami organu nadzoru, jak i sprzeczne z prawem, podczas gdy te same wnioski, tyle tylko, że rozpoznawane przez inne organy są rozstrzygane odmienne, tj. zgodnie ze stanowiskiem Głównego Geodety Kraju.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty Ł.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że udostępnienie mu aktów notarialnych musi objąć także możliwość skorzystania przez niego z tych aktów notarialnych w celu, w którym złożył wniosek. Celem tym było umożliwienie mu skorzystania z udostępnionych aktów notarialnych poprzez ich skopiowanie techniką fotografowania, a nie w celu ich przepisania, przerysowania czy zapamiętania. W jego ocenie, niekwestionowana winna być kompetencja rzeczoznawcy majątkowego do sporządzania wypisów i wyrysów z aktów notarialnych (art. 155 ust. 2 w związku z art. 155 ust. 1 UGN). Wypis może mieć przy tym także formę fotografii sporządzonej bezpośrednio przez zainteresowanego rzeczoznawcę majątkowego (wnioskodawcę). Z tej perspektywy, contra legem wydaje się być stanowisko organu jakoby wykonanie bezpośrednio przez rzeczoznawcę majątkowego cyfrowej fotografii udostępnionego dokumentu (aktu notarialnego) było tożsame z wykonaniem kopii tego dokumentu w postaci nieelektronicznej bezpośrednio przez organ I instancji. Po pierwsze dlatego, że w analizowanej sprawie skarżący inaczej zawnioskował, a po drugie dlatego, że takiej usługi nie zamówił.

Dalej skarżący wyjaśnił, że kuriozalną jest sytuacja, zgodnie z którą organ nadzoru nad P. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wskazuje - tak naprawdę od lat - sposób rozwiązania problemu dostępu rzeczoznawców majątkowych do niezbędnych im danych, a organ to stanowisko ignoruje stwierdzając, że nie musi się do niego stosować, ponieważ stanowisko to nie stanowi powszechnie obowiązującej wykładni prawa. Ta konstatacja organu jest prawdziwa. Nie uwzględnia jednak istoty sprawy, a więc przepisów wskazanych przez skarżącego w punktach: 4-6 petitum niniejszej skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednie stanowisko oraz argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] stycznia 2015 r., która utrzymała w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] października 2014 r., odmawiającą J. D. udostępnienia zbiorów aktów notarialnych oraz orzeczeń sądowych decyzji administracyjnych, będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków, do wykonania ich kopii techniką fotografowania.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520; dalej: Pgik).

Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 2 pkt 10 Pgik przez państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny rozumie się zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zawierającą wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne. Prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy do zadań starosty (art. 7d pkt 1 Pgik). Nie budzi także wątpliwości, że prowadzona dla obszaru powiatu ewidencja gruntów i budynków, w tym baza danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, wchodzi w skład powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 7d pkt 1 lit. a Pgik). Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 1 Pgik, informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2 (co obejmuje ewidencja gruntów i budynków), zawiera operat ewidencyjny, który składa się z:1) bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego oraz 2) zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych.

Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że powyższe przepisy stanowią, iż dokumenty uzasadniające wpisy do baz danych zaliczone w skład operatu ewidencyjnego stanowią część powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokumentami tymi są niewątpliwie akty notarialne oraz orzeczenia sądowe i decyzje administracyjne będące podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym niezasadne jest stanowisko skarżącego podniesione w pkt 1 skargi, że żądane dokumenty nie stanowią państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 40c ust. 1 Pgik, z którego wynika, że uprawnienia podmiotu dotyczące możliwości wykorzystywania udostępnionych mu materiałów zasobu określa licencja wydawana przez organ udostępniający te materiały. W sprawie niniejszej licencja taka została bowiem wydana w dniu [...] października 2014 r. i upoważniła ona wnioskodawcę do przeglądania tych dokumentów ze zbioru danych ewidencji gruntów i budynków – dotyczących sprawy I [...]. Jest ona zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie udostępniania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczania Opłaty (Dz. U. z 2014 r., poz. 917).

Jako niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 40b ust. 1 pkt 5 Pgik. Przepis ten stanowi, że organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny pobierają opłaty za udostępnianie rzeczoznawcom majątkowym do wglądu zbiorów aktów notarialnych oraz orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący otrzymał licencję w zakresie udostępnienia do wglądu żądanych dokumentów i naliczono mu za to opłatę w wysokości 15 zł, która wynika z ust. 3 pkt 1 lit. a Załącznika do ustawy (Pgik): Wysokość stawek podstawowych w odniesieniu do odpowiednich jednostek rozliczeniowych, wysokość współczynników, a także szczegółowe zasady obliczania wysokości opłaty oraz z Tabeli nr 16 pkt 5.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w ramach przedmiotowej licencji był on uprawniony również do dokonywania kopii fotograficznych udostępnionych mu dokumentów. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 40a ust. 1 Pgik, organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Jest to zasada, od której wyjątki zostały przewidziane w ust. 2 tego przepisu i co ważne, uprawnienie przyznane rzeczoznawcom majątkowym w art. 40b ust. 1 pkt 5 Pgik do takich wyjątków nie należy. Zauważenia przy tym wymaga, że ustawodawca w tym przypadku jednoznacznie posłużył się sformułowaniem "do wglądu" i dodatkowo jako jednostkę rozliczeniową w Tabeli nr 16 pkt 5 wskazał "zbiór dokumentów dotyczących jednej jednostki ewidencyjnej, udostępniony na okres do 4 godzin". Z powyższego, w ocenie Sądu wynika, że zamiarem ustawodawcy było nie tylko odpłatne udostępnianie rzeczoznawcom majątkowym przedmiotowej dokumentacji do wglądu, ale na dodatek w ograniczonym zakresie, tj. dotyczących jednej jednostki ewidencyjnej i w czasie do 4 godzin.

Podkreślenia też wymaga, że w Tabeli nr 16 w pkt 1 przewidziano udostępnianie kopii materiału zasobu innego niż wymienione w tabelach 1-15 w postaci nieelektronicznej i dla tej formy udostępniania przewidziano jako jednostkę rozliczeniową kartę formatu A4 w stawce podstawowej 3 zł, zaś w pkt 2 dla kopii tych materiałów w postaci elektronicznej jako jednostkę rozliczeniową przewidziano dokument w stawce podstawowej 7 zł. Kopia materiałów określonych w art. 40b ust. 1 pkt 5 Pgik niewątpliwie należy do powyższej kategorii. Oznacza to, że organ zobowiązany jest do wydania kopii tych dokumentów w przypadku stosownego wniosku pochodzącego od uprawnionego podmiotu, ale uprawniony jest także do żądania stosownej opłaty.

Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, że ustawodawca przewidział trzy formy udostępniania rzeczoznawcom majątkowym dokumentów opisanych w art. 40b ust. 1 pkt 5 Pgik, czyli do wglądu, jako kopie w postaci nieelektronicznej oraz jako kopie w postaci elektronicznej i wszystkie one są odpłatne. Wniosek skarżącego zmierza w istocie do wyeliminowania drugiej z tych form, gdyż w ramach wniosku o udostępnienie mu żądanych dokumentów w formie do wglądu, chce on samodzielnie i nieodpłatnie uzyskać te dokumenty jako kopie w postaci nieelektronicznej. Stanowisko to jest sprzeczne z zasadą odpłatności dotyczącą udostępniania materiałów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ został bowiem uprawniony do pobierania stosownych opłat z woli ustawodawcy, gdyż państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny stanowi własność Skarbu Państwa i jest gromadzony w ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (art. 40 ust. 2 Pgik) i służy gospodarce narodowej, obronności państwa, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli (art. 49 ust. 1 Pgik). Odpłatność udostępniania tego zasobu w każdej ze wskazanych powyżej postaci służy między innymi temu, aby materiały z tego zasobu nie znalazły się w rękach podmiotów innych niż określone w ustawie i tym samym, aby nie powstały inne prywatne zasoby, co mogłoby naruszyć przesłanki określone w art. 40 ust. 1 Pgik.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 155 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: u.g.n.). Wskazane przepisy dotyczą szacowania nieruchomości przez rzeczoznawców w oparciu o wykorzystanie wszelkich niezbędnych i dostępnych danych o nieruchomościach oraz wykorzystywaniu w operacie szacunkowym danych poświadczonych przez rzeczoznawcę majątkowego w formie wypisów i wyrysów z dokumentów lub rejestrów. Zauważenia wymaga, że ust. 3 tego przepisu stanowi ponadto, że właściwe organy, agencje, o których mowa w ust. 1 pkt 6a, spółdzielnie mieszkaniowe, sądy oraz urzędy skarbowe są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym dane określone w ust. 1. W ocenie Sądu, uprawnienia rzeczoznawców majątkowych opisane powyżej pozostają bez wpływu na ich obowiązki w zakresie ponoszenia opłat przewidzianych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zresztą w art. 155 ust. 2 u.g.n. mowa jest o wypisach i wyrysach z dokumentów lub rejestrów, co wskazywałoby na odniesienie do art. 40b ust. 1 pkt 2 Pgik (ustawa także przewiduje opłaty za ich sporządzenie i wydawanie), a w niniejszej sprawie spór dotyczy interpretacji art. 40b ust. 1 pkt 5 Pgik, w którym nie ma mowy o wypisach i wyrysach, tylko o udostępnianiu do wglądu określonych dokumentów.

Niezasadne są także pozostałe zarzuty skarżącego oparte na treści pism Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz z dnia [...] września 2014 r. Przede wszystkim mają rację organy, że stanowisko Głównego Geodety Kraju wyrażone w tych pismach nie stanowi powszechnie obowiązującego prawa, a ponadto zauważenia wymaga, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333), utraciło moc w związku z uznaniem przez Trybunał Konstytucyjny art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b Pgik za niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r., Dz.U. z 2013 r., poz. 805).

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.