Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym, na urzędowym formularzu, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i pełnoletnim synem, który jest studentem. Źródło utrzymania rodziny stanowi wynagrodzenie ze stosunku pracy, skarżącego i jego małżonki, z którego to tytułu uzyskują oni łącznie 5 350 zł miesięcznie brutto.
Deklarując składniki zgromadzonego majątku skarżący wykazał następujące przedmioty: lokal mieszkalny o pow. 110 m2, udział wynoszący ½ części we współwłasności działki o pow. 0,2 ha oraz samochód osobowy marki Skoda Fabia, rok. prod. 2002.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący powołał się na fakt ponoszenia wysokich wydatków, związanych ze studiami syna (koszty wynajmu mieszkania i bieżącego utrzymania), finasowaniem kosztów leczenia oraz spłaty zobowiązań kredytowych.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy suma dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego przekracza miesięcznie kwotę 5 000 zł, natomiast wpis od skargi, stanowiący najistotniejszy element kosztów sądowych, jakie wiążą się z zainicjowaną przez niego sprawą, wynosi 100 zł. Odpowiada więc wysokości najniższego wpisu w postępowania sądowoadministracyjnym. Zestawienie tych dwóch przytoczonych wyżej wartości prowadzi jednoznacznie do wniosku, że poniesienie przez skarżącego przedmiotowych kosztów sądowych leży w granicach jego możliwości finansowych, a wszelkie przeciwne twierdzenia w tym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw. Przedmiotowej oceny nie zmienia konieczność ponoszenia przez skarżącego kosztów finansowania studiów syna czy leczenia, gdyż po pierwsze skarżący nie sprecyzował jakiego rzędu wydatki ponosi on z tego tytułu (występując o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca jest zobligowanych do wykazania wszelkich okoliczności, świadczących o spełnieniu przez niego przesłanek uzyskania tego rodzaju wsparcia), po drugie natomiast, osiągane przez niego i jego małżonkę dochody są znacząco wyższe od minimalnej wysokości wynagrodzenia ze stosunku pracy, umożliwiają więc im pokrycie wszelkich, niezbędnych wydatków, w tym także kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W związku z tym brak jest podstaw do przyznania skarżącemu dofinansowania ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
