Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. ([...]) Wójt Gminy, działając na wniosek pełnomocnika [...]S.A. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr ewid. [...] w miejscowości G. S. W.

Organ powołując się na art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 56 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.) określił środowiskowe uwarunkowania, wskazując warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji (pkt 2), wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (pkt 3), a także wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii (pkt 4), zobowiązując inwestora do wykonania pomiaru poziomu pól elektromagnetycznych po rozpoczęciu użytkowania oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji i urządzeń, a jeśli z analizy porealizacyjnej lub przeglądu ekologicznego wynikałby brak możliwości utrzymania odpowiednich standardów – do stworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

W uzasadnieniu organ wskazał na dołączony do wniosku, wymagany na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573) raport o oddziaływaniu na środowisko opracowany przez uprawniony podmiot. Podniósł także, iż spełnione zostały wymogi powiadomienia społeczeństwa (obwieszczenie na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Gminy) i wyznaczenia odpowiedniego czasu na uwagi i wniosków. Wskazał także na uzgodnienie przedsięwzięcia przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dnia [...] stycznia 2006 r.) oraz Wojewodę (postanowienie z dnia [...]marca 2006 r.), które były dokonane przy wzięciu pod uwagę przekazanego przez Urząd protestu mieszkańców, złożonego w Urzędzie Gminy w dniu 6 grudnia 2005 r. i uzupełnionego w dniu 19 grudnia 2005 r. Kontrola postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego odbyła się w postaci postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego, który postanowieniem z dnia 22 maja 2006 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ stwierdził także, iż jak to wynika z dokumentów, promieniowanie jonizując w postaci pól elektromagnetycznych stwarzających zagrożenie dla ludzi nie wystąpi w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli mieszkańcy wsi, w imieniu których występował E.M. Odwołujący się podnieśli zarzuty o zaniżeniu norm promieniowania oraz brak uprawnień proboszcza miejscowej parafii do wyrażania zgody na zamontowanie anten na wieży Kościoła, który budowali wszyscy mieszkańcy i ich rodzice i który jest ich dumą i symbolem wiary. Zdaniem odwołujących się, wskazujących na fakt, iż jest coraz więcej informacji, że maszty niosą zagrożenie. Jeśli nawet przedsięwzięcie spełnia normy, nie oznacza to, że nie jest szkodliwe, jak to ma miejsce w tym przypadku. Ustawa zakazująca lokalizacji urządzeń i masztów telefonii komórkowej w określonej odległości od zakładów leczniczych, w ocenie skarżących, daje szansę na rozszerzenie działania tych przepisów poza uzdrowiska. Teren na którym zamieszkują powinien być czysty i wolny od obiektów, które mogą doprowadzić do elektroskażeń.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. ([...]) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium wskazało w uzasadnieniu decyzji na fakt sporządzenia raportu oraz na poprawność dokonania wymaganych uzgodnień, przywołując w szczególności treść, podjętego po rozpatrzeniu zażalenia E. M. postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego, który stwierdza brak zagrożenia dla zdrowia ludzi i organizmów żywych. Kolegium odniosło się także do dostarczonego przez skarżących opracowania naukowego, wskazującego na zagrożenia związane z oddziaływaniem obiektów tego typu, podnosząc jednak, że nie zostało ono opracowane na użytek niniejszej sprawy, w przeciwieństwie do dokumentów urzędowych sporządzonych przez powołane do tego organy państwowe. Opracowanie dostarczone przez skarżących jest dowodem, niemniej na gruncie art. 76 kpa, to dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone i kwestionowanie ich oznaczałoby naruszenie tego przepisu, wyznaczającego granice swobodnej oceny dowodów.

E.M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucił decyzji odwoławczej naruszenie art. 68 i art. 74 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573.

Skarga została pierwotnie wniesiona jako skarga mieszkańców wsi G., w imieniu których występował E. M., jednak po wezwaniu przez Sąd E. M. do złożenia pełnomocnictwa, oświadczył on, iż jest to jego skarga.

Strona skarżąca podniosła iż w postępowaniu podjęte i zaskarżone zostały dwie decyzje, z których tylko jedna stała się przedmiotem postępowania odwoławczego. Kolegium ponadto nie odniosło się do zgodności inwestycji z planem miejscowym, nie określiło czy plan w ogóle obowiązuje, oraz czy spełnione zostały wszystkie wymagania formalne dla wydania decyzji. Kolegium nie odniosło się do różnych aspektów procedury wyłożenia raportu, poinformowania opinii publicznej oraz oceny możliwości zapoznania się z jego treścią. Strona skarżąca zarzuca Kolegium, iż zignorowało przedłożone przez mieszkańców opracowanie merytoryczne sygnowane przez osobę z cenzusem naukowym, opierając się wyłącznie na powołanych w decyzji stanowiskach organów. W ocenie skarżącego, argumenty do których odwołuje się Inspektor Sanitarny nie zasługują na uznanie, bowiem nie może on dać wiary zapewnieniu, iż w społeczeństwach zachodnich dopuszczalny poziom ekspozycji promieniowania może być wyższy, podczas gdy w Polsce prasa i powstające stowarzyszenia wskazują na szkodliwość takich inwestycji. Wreszcie zdumiewające w ocenie strony skarżącej jest to, że lokalizacja masztu mieści się na wieży kościoła, co wskazuje na brutalne poszukiwanie zysków inwestycyjnych. Powoływanie się na jedynie obecny stan prawny nie może być miarodajne ze względu na to, że wiedza się zmieni a szkodliwy maszt pozostanie.

Organ w odpowiedzi na skargę wskazuje na to, iż podjęta została tylko jedna decyzja, która stała się przedmiotem postępowania odwoławczego. Podnosi także argumenty powołane w decyzji, wskazując ponadto na brak planu miejscowego w gminie R.

Na rozprawie, dopuszczony przez Sąd do udziału w sprawie Prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. złożył do akt plik dokumentów, w skład którego wchodzą odbitki kserograficzne wyroków sądów administracyjnych oraz decyzji organów administracyjnych w podobnych przedmiotowo sprawach, a także opinie naukowe odnoszące się do oddziaływania stacji telefonii na środowisko, dotyczące inwestycji w Polsce, RFN i Francji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpatrując skargę, zważył co następuje:

Kontrola dokonywania przez wojewódzki sąd administracyjny stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione.

W zakresie tak ustalonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień organów administracji w interpretacji prawa materialnego oraz przestrzeganiu norm prawa procesowego. W związku z tym skarga, nie zawierając uzasadnionych podstaw, które w ocenie sądu mogłyby przesądzić o wadliwości zaskarżonej decyzji administracyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się na wstępie do zawartego w skardze zarzutu skoncentrowania się przez organ odwoławczy tylko na jednej z dwóch decyzji i pominięcia w postępowaniu drugiej z nich, należy stwierdzić, iż zgodnie z wyjaśnieniem organu odwoławczego, w materiałach aktowych znajduje się tylko jedna decyzja podjęta przez Wójta Gminy w dniu [...] lipca 2006 r. o numerze sygnatury [...], będąca przedmiotem zaskarżenia. Powołanie się przez stronę skarżącą na inną decyzję o odmiennych numerach sygnatury miało wprawdzie miejsce w toku postępowania administracyjnego w postaci złożenia dwóch równobrzmiących w treści odwołań pochodzących z tej samej daty, niemniej miał tutaj miejsce błąd wynikający z omyłkowego odczytania numeracji decyzji. Prawidłowy numer decyzji ([...]), przedmiotem której była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na inwestycję, został zapisany błędnie jako [...] i w ten sposób zidentyfikowany jako oznaczenie innej decyzji, której dodatkowo przypisano inny przedmiot (warunki lokalizacji inwestycji i wykorzystania terenu). Decyzji takiej w zaskarżonym postępowaniu nie było, a jedyną decyzją odnoszącą się do sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego poddanego kontroli sądowej jest decyzja z dn. [...] lipca 2006 r. (sygn. [...]). Także wskazane w skardze, poprawne co do istoty daty wpływu dwóch identycznych w treści odwołań z tej samej daty, ale z powołaniem różnych sygnatur decyzji, nie mają znaczenia dla uzasadnienia odmiennej tezy, bowiem u podstaw tej korespondencji leżało mylne przeświadczenie o istnieniu dwóch decyzji. Na tej podstawie argumentację zawartą w skardze, odwołującą się do faktu istnienia dwóch decyzji, należy uznać za całkowicie chybioną.

Podstawę prawną podjęcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji stanowi art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis ten w ust. 1 wskazuje na obowiązek stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Sformułowanie powyższe ma zatem charakter warunkowy i jest uzależnione od faktu uchwalenia i obowiązywania planu miejscowego. W tym kontekście zarzut skargi, wskazujący na brak zbadania tej zgodności, mógłby mieć znaczenie dla oceny prawnej, gdyby plan uchwalono. Na gruncie ustaleń organu, a w szczególności na podstawie zaświadczenia z Urzędu Gminy z dnia 11 września 2006 r. wskazano, iż "gmina R. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Warunek wskazany w przepisie nie został zatem spełniony, w związku z czym podniesione w skardze badanie zgodności było bezprzedmiotowe. Chybiony tym samym jest zarzut niezbadania, czy posesja nr [...] jest takim planem objęta, skoro organ ustalił jak powyżej.

Przepis art. 56 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wskazuje na niezbędne elementy treściowe decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie sądu składniki te w decyzji występują. Na ich brak nie wskazuje także w postaci odrębnych zarzutów skarga. W decyzji w szczególności zawarte są szczegółowe warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (pkt I.1 decyzji) oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (pkt I.3 decyzji). Należy ponadto wskazać, co ma znaczenie zarówno dla oceny treści decyzji, jak i zarzutów, wskazujących na szkodliwość inwestycji, która zdaniem strony skarżącej ujawni się w przyszłości, iż organ określił w tej decyzji obowiązki, które wskazane są w ust. 4 tego przepisu, a które zostały nałożone na inwestora w poddanej kontroli decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Idzie tu o obowiązek wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych po rozpoczęciu użytkowania urządzeń oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków ich pracy, o ile te ostatnie mogą mieć wpływ na zmianę pól elektromagnetycznych, a także, na obowiązek stworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, jeżeli z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wyniknie, iż nie mogą być dotrzymane standardy ochrony środowiska (pkt II decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dn. 20 czerwca 2006 r.).

Zagadnienie szkodliwości planowanej inwestycji stanowi podstawowy zarzut zwarty w skardze. Strona skarżąca wiąże jego istotę z niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego, który winien być podstawą oceny zakresu oddziaływania inwestycji. W szczególności strona skarżąca podnosi, iż zignorowana została opinia, stanowiąca merytoryczne opracowanie prof. J. M. z Politechniki [...], natomiast organy oparły się jedynie na stanowisku Głównego Inspektora Sanitarnego oraz Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, które są "instytucjami zobowiązanymi do przestrzegania norm ustanowionych a nie ich ustanawiania" (s. 2 skargi).

W ocenie sądu organy administracyjne prawidłowo ustaliły i oceniły okoliczności, wiążące się z określeniem sposobu oddziaływania inwestycji. W oparciu o wymagane przez przepisy prawne (art. 48 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska) uzgodnienia, dokonane przez Wojewodę (postanowienie z dnia [...] marca 2006 r.) oraz przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dnia [...]stycznia 2006 r.) a także dodatkowo, w wyniku rozpatrzenia zażalenia na to ostatnie postanowienie, przez Głównego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dnia [...] maja 2006 r., utrzymujące zaskarżone zażalenie w mocy) zasadnie przyjęły, iż planowana inwestycja mieści się w normach przewidzianych dla tego typu inwestycji. W szczególności Główny Inspektor powołując się na raport o oddziaływaniu na środowisko, wskazał jednoznacznie na dopuszczalność poziomów pól elektromagnetycznych, wskazując na dane porównawcze z innymi państwami. Na raport oddziaływania powołuje się także Wojewoda, wskazując dodatkowo na pozytywną opinię Oddziału Środowiska i Rolnictwa Delegatury Urzędu Wojewódzkiego i zamieszczając opinię, iż "stacja bazowa nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko".

Postanowienia powyższe, podobnie jak i wymagany przez powołane wcześniej rozporządzenie raport o oddziaływaniu stacji bazowej na środowisko, zawierający w swej treści wymogi wskazane w art. 52 ustawy, dotyczą bezpośrednio przedmiotowej inwestycji i w tym kontekście odnoszą się do uwarunkowań terenowych występujących w G.S. W. w obszarze oddziaływania stacji bazowej. Właściwości tej nie posiada opinia, na którą powołuje się strona skarżąca. Jest ona bowiem opinią naukową o charakterze ogólnym, odnoszącą się do zagadnień legislacyjnych medycyny środowiska związanych z rozwojem telekomunikacji i zagrożeniem środowiska naturalnego. Stanowi zatem wyraz prezentacji określonej tezy naukowej oraz ocen naukowych o trudnej dla organu administracyjnego skali weryfikowalności w kontekście konkretnej inwestycji na konkretnym terenie. Może stanowić punkt odniesienia, dowód w sprawie, ale nie musi być niezbędnym źródłem argumentacji przy podejmowanej decyzji.

Taki sam charakter mają dokumenty dołączone do akt na rozprawie przez Prezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...]. Zawierają one decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, postanowienia innych organów administracji w związku z procedurą uzgadniania, wyroki sądów administracyjnych a także opracowania na temat oddziaływania urządzeń telefonii komórkowej o charakterze porównawczym (z terenu m. in. RFN i Francji), które odnoszą się do różnych inwestycji, planowanych w różnym terenie i o różnych szczegółowych parametrach oddziaływania, nie prowadzących do traktowania zawartych w nich danych jako podstawy do jednoznacznego określenia związku ich tez z inwestycją planowaną w gminie R.

Częściowo usprawiedliwiony jest natomiast zawarty w skardze argument odnoszący się do treści uzasadnienia decyzji odwoławczej. W ocenie sądu uzasadnienie decyzji podjętej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest zbyt skrótowe, lakoniczne, nie wskazujące na argumenty przesądzające o poprawności decyzji i w konsekwencji nie pełniące funkcji przekonywania adresata decyzji do jej treści. W istocie bowiem powtarza ono w skrócie ustalenia organu pierwszej instancji, rozwijając jedynie kwestię oceny opinii prof. J. M jako dowodu podlegającego ocenie Kolegium. Należy jednak powiedzieć, iż podstawowe składniki uzasadnienia znalazły swe miejsce w jego treści, a zwłaszcza w treści uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, a wskazane wyżej uchybienia nie mogły w sposób istotny wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zarzuty, które podniesione zostały w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie pojawiły się wcześniej w odwołaniu, w związku z czym argumentacja Kolegium nie mogła skutecznie antycypować ich pojawienia się w skardze ani też odnieść się do nich w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.

Organy administracyjne nie dokonały także w uzasadnieniach decyzji obu instancji szczegółowej oceny raportu oddziaływania. Należy jednak stwierdzić fakt sporządzenia go przez uprawniony podmiot i opieranie się w nim na wiedzy specjalistycznej i konkretnej w kontekście planowanej inwestycji. Raport jest w swej treści jednoznaczny, bowiem zawiera ocenę, iż obszary przewidywanych pól elektromagnetycznych wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej praktycznie dla ludności, a czynniki fizyczne i chemiczne nie stwarzają żadnego zagrożenia i są do pominięcia (s. 3 raportu). Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie sądu brak tej szczegółowej oceny nie mógł mieć istotnego wpływu na treść decyzji.

W ocenie sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący procedury zapoznawania społeczności gminnej z postępowaniem w sprawie oceny wpływu na środowisko stacji bazowej. Art. 46a ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 49 kpa określają postępowanie w sytuacji, gdy liczba stron postępowania w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20. Procedura ta znalazła zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu, o czym świadczą: zawiadomienie o wszczęciu postępowania (s. 49 akt. administracyjnych) oraz obwieszczenie o wszczęciu postępowania (s. 53 akt administracyjnych).

Nie jest także uzasadniony zarzut lokalizacji anteny na dachu kościoła, związany, jak to twierdzi strona skarżąca, z poszukiwaniem zysków inwestycyjnych. Brak bowiem w systemie prawnym przepisów, które zakazywałyby takiej lokalizacji.

Chybiony jest także zarzut naruszenia Konstytucji. Nierozwinięty w skardze jako argumentacja zarzut naruszenia art. 68 ust. 1 Konstytucji wskazującego na prawo każdego do ochrony zdrowia, oraz art. 68 ust. 2 Konstytucji, zobowiązującego władze publiczne do m. in. zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska nie jest trafny. Przepis ten, formułujący prawo o charakterze społeczno-kulturalnym, jest w orzecznictwie TK interpretowany jako normatywna podstawa zapewniająca każdemu przede wszystkim równy zakres ochrony w tej sferze. Ust. 2 tego przepisu natomiast formułując ten sam rodzaj prawa, stanowi rodzaj normy programowej formułującej obowiązek dla organów państwowych, polegający m. in. na tworzeniu prawa zapobiegającego degradacji środowiska, rozumianego ponadto szerzej niż tylko środowisko naturalne, oraz właściwym jego stosowaniu. Oznacza to, iż zadanie zapobiegania winno być realizowane w ramach ustawodawstwa zwykłego i poprzez kryteria określone w ustawie Prawo ochrony środowiska..

Uwaga powyższa dotyczy także, również nierozwiniętego argumentacyjnie, zarzutu naruszenia art. 74 Konstytucji. Wskazanym w tym przepisie obowiązkom władz publicznych w zakresie prowadzenia polityki zapewniającej bezpieczeństwo ekologiczne (ust. 1) w zakresie ochrony środowiska (ust. 2) oraz wspierania działań obywateli zmierzających do poprawy stanu środowiska (ust. 4) odpowiada prawo każdego do informacji o stanie ochrony środowiska (ust. 3). Ten ostatni fragment przepisu kreuje samodzielne uprawnienie, które realizowane jest w różnych formach. Jedną z nich jest możliwość zapoznania się z przedsięwzięciami, które mogą negatywnie stan tego środowiska zmieniać i w konsekwencji sformułowania uwag, stanowisk czy wniosków przez obywateli (mieszkańców danego terenu). Realizacji tego uprawnienia służy regulacja ustawy o ochronie środowiska oraz rozporządzenia powoływanego wcześniej, a procedura zapoznawania się wynika także z kpa. Natomiast wskazane w trzech pierwszych ustępach tego przepisu obowiązki państwa albo stanową rodzaj normy programowej, nakładającej obowiązek prowadzenia określonej polityki (ust. 1) albo kreują konkretne obowiązki, które winny być urzeczywistniane w ramach tworzonego także w związku z tym obowiązkiem, ustawodawstwa zwykłego (ust. 2 i ust. 3). Ramy ochrony środowiska oraz wspomagania działań obywateli określa w tym kontekście powoływana wyżej ustawa o ochronie środowiska.

Oznacza to, że naruszenia powyższych norm konstytucyjnych powinny być oceniane w świetle realizacji norm ustawowych, odpowiadających temu fragmentowi regulacji konstytucyjnej. Należy je zatem widzieć w związku z podniesionymi wcześniej podstawowymi zarzutami zawartymi w skardze.

Zarzuty skargi w istocie koncentrują się na ogólnej szkodliwości inwestycji polegających na budowie masztów i stacji bazowych telefonii komórkowych. Świadczą o tym zawarte w końcowych fragmentach skargi argumenty odwołujące się do kształtowania się społecznej refleksji nad sąsiedztwem anten, do zagrożeń o których informuje prasa, do powstawania organizacji związanych z przeciwdziałaniem takim inwestycjom a także do przewidywania zmian nastawienia społecznego oraz stanu prawnego w przyszłości, co zdaniem strony skarżącej nie uchroni przed niszczeniem zdrowia mieszkańców w wyłącznie obecnym stanie prawnym. Argumenty te, mogące w istocie mieć znaczenie dla ustaleń polityki prawodawczej, nie mogą stanowić przedmiotu oceny prawnej dokonywanej przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji administracyjnej.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w kontekście poczynionych rozważań nie mógł stwierdzić niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.