Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Roman Wiatrowski Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36L) za 2008 r. oddala skargę

Pismem z dnia (...) kwietnia 2009r. Pani G. O. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z prośbą o umorzenie lub rozłożenie na raty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. w kwocie łącznej (...) zł na zasadach pomocy de minimis. W trakcie prowadzonego postępowania przez organ podatkowy I instancji strona wycofała wniosek o ulgę w części dotyczącej rozłożenia podatku na raty.

Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z dnia (...) lipca 2009r. nr (...) odmówił umorzenia zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. i umorzył postępowanie w części dotyczącej rozłożenia na raty przedmiotowej zaległości.

Od tej decyzji w części dotyczącej umorzenia zaległego podatku dochodowego strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. motywując je trudną sytuacją finansową w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, kryzysem na rynku finansowym, koniecznością zaciągnięcia i spłaty kredytów bankowych. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia (...) października 2009r. nr (...) utrzymał w mocy orzeczenie organu podatkowego pierwszej instancji.

Na decyzję organu odwoławczego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 25 marca 2010r. sygn. akt I SA/Po 1057/09 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. W ocenie Sądu, organy podatkowe nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, nie oceniły również w sposób właściwy, czy wnioskodawczyni udowodniła istnienie przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych. Rozpoznając ponownie sprawę, organy podatkowe miały dokonać oceny sytuacji osobistej oraz majątkowej skarżącej. Sąd podkreślił, iż organy powinny także odnieść się do podniesionych w odwołaniu argumentów dotyczących istnienia w rozpatrywanej sprawie interesu publicznego.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z dnia (...) października 2010r. nr (...) odmówił umorzenia zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. Od tej decyzji G. O. złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. zarzucając organowi podatkowemu zbyt swobodną i dowolną interpretację przepisu art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), brak nowych ustaleń, które uniemożliwiałyby skorzystanie jako przedsiębiorcy z jednorazowej pomocy państwa, nierówne traktowanie w odniesieniu do innych podmiotów gospodarczych, nieznajomość przez urzędnika prowadzącego postępowanie realiów i złożoności prowadzenia przedsiębiorstwa oraz oparcie swojego stanowiska wyłącznie na przepisach prawa podatkowego, błędne ustalenia w zakresie uzyskanego przez podatniczkę i jej męża dochodu, przeciąganie sprawy pod pozorem rzetelnego jej rozpoznania, przekreślenie możliwości uzyskania kredytu poprzez wydanie decyzji odmownej i blokadę egzekucyjną konta.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia (...) stycznia 2011r. nr (...) utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż podstawą prawną rozpatrywania żądania był przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., który umożliwia organom podatkowym umorzenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę jeżeli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. O istnieniu interesu podatnika powinny jednak decydować zobiektywizowane kryteria, a nie samo subiektywne przekonanie podatnika o potrzebie udzielenia ulgi. W każdym przypadku analiza musi być dokonana w oparciu o konkretne okoliczności zaistniałe w danej sprawie. Ponadto organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody w odniesieniu do oceny sytuacji faktycznej i zaistniałych zdarzeń, które w jego ocenie mogą uzasadniać wystąpienie w danej sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Dlatego należy zaznaczyć, że nawet przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 67 O.p. tj., gdy organ podatkowy stwierdzi wystąpienie sytuacji odpowiadającej w jego ocenie, hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie, konstrukcja prawna tego przepisu umożliwia mu nadal działanie na zasadzie uznania administracyjnego, co nie oznacza dowolności ale nie musi prowadzić do pozytywnego dla podatnika rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę, że wszystkie umorzenia ograniczają dochody państwa, zadaniem organu podatkowego w takich sprawach jest ustalenie czy istnieją powody, które uzasadniałyby umorzenie, bowiem przy rozstrzyganiu wniosków w zakresie uznania administracyjnego oprócz interesu podatnika, organy podatkowe muszą uwzględnić również interes publiczny. Dlatego błędnym jest przekonanie strony o uprzywilejowaniu przez ustawodawcę "ważnego interesu podatnika" względem "interesu publicznego". Wskazany wyżej przepis pozostawia bowiem organom podatkowym swobodę w ocenie okoliczności konkretnej sprawy i możliwość wyboru rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zarówno ważnego interesu podatnika jak i interesu publicznego.

Ponieważ każde pozytywne rozstrzygnięcie w zakresie udzielenia ulgi stanowi odejście od konstytucyjnej zasady powszechności i równości obowiązku podatkowego dlatego wszystkie ulgi są udzielane tylko w sytuacjach wyjątkowych, a to oznacza, że wniosek o ulgę musi być uzasadniony ze szczególną starannością i odzwierciedlać taką konieczność ze względu na "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny".

Za udzieleniem ulgi zdaniem organu odwoławczego powinny przemawiać tylko takie okoliczności, które są niezależne od sposobu postępowania podatnika lub spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu. W ramach prowadzonego postępowania organ odwoławczy nie dopatrzył się jednak okoliczności uzasadniających uchylenie lub zmianę decyzji organu I instancji i umorzenie przedmiotowej zaległości. Postępowanie w sprawie umorzenia jest prowadzone na wniosek podatniczki i na niej jako osobie wnoszącej żądanie ciąży obowiązek udowodnienia przesłanek stanowiących zastosowanie żądanej ulgi.

W trakcie prowadzonego postępowania przez organ odwoławczy pełnomocnik strony odebrał prawidłowo doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego i wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących aktualnej sytuacji finansowo-materialnej. W dniu (...) listopada 2010 r. w siedzibie Izby Skarbowej zapoznał się z aktami sprawy i złożył wyjaśnienia oraz dokumenty dotyczące aktualnej sytuacji finansowo-materialnej. Ponieważ do dnia wydania zaskarżonej decyzji strona nie uzupełniła materiału dowodowego o inne dokumenty lub wyjaśnienia organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie zebranego i znanego stronie materiału dowodowego.

Z materiału dowodowego będącego w posiadaniu organów podatkowych wynikało, że strona w 2007r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskała przychód (...) zł oraz dochód w wysokości (...) zł. Natomiast w zeznaniu rocznym PIT-36L za 2008r. zobowiązana wykazała przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości (...) zł, dochód w wysokości (...) zł, sumę wpłaconych zaliczek (...) zł oraz kwotę do zapłaty (...) zł.

Ponadto ze sporządzonych przez zobowiązaną zestawień wynikało, że w okresie od stycznia do czerwca 2009r. z działalności gospodarczej uzyskała przychód w wysokości (...) zł, poniosła koszty uzyskania przychodu w wysokości (...) zł i osiągnęła dochód w wysokości (...) zł. Natomiast w zeznaniu PIT-36L za 2009r. wykazała przychód w wysokości (...) zł oraz dochód w wysokości (...) zł. Z oświadczenia o stanie majątkowym z dnia (...) listopada 2010r. oraz pozostałych dokumentów wynikało, że podatniczka prowadzi wprawdzie wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz małoletnim synem, jednakże od momentu zawieszenia działalności gospodarczej w lutym 2010r. przebywa faktycznie za granicą w poszukiwaniu pracy, nie uzyskuje jednak żadnych dochodów. Korzysta jedynie na miejscu z pomocy rodziny przebywającej za granicą. Mąż zobowiązanej aktualnie prowadzi własną działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi, z której uzyskuje (wg oświadczenia) dochód miesięczny w wysokości około (...) zł, z którego z kolei opłaca koszty utrzymania mieszkania w wysokości (...) zł (czynsz, gaz, prąd, woda, kanalizacja, ubezpieczenie mieszkania). Według oświadczenia między małżonkami ustanowiona została w dniu (...) 10.2007r. rozdzielność majątkowa.

Ponadto z oświadczenia wynikało, że podatniczka aktualnie nie spłaca zaciągniętych wcześniej kredytów. Stan zadłużenia z tego tytułu wynosił około (...) zł należności głównej plus odsetki za zwłokę. Podatniczka wystąpiła wprawdzie do banków (wierzycieli) o zawieszenie spłaty zaciągniętych kredytów z uwagi na brak możliwości finansowych z ich uregulowaniem, jednakże nie otrzymała w tym zakresie pozytywnej odpowiedzi.

Zdaniem organu przeprowadził on postępowanie dowodowe, w którym ustalił sytuację finansową strony w oparciu o dokumenty będące w jego posiadaniu i złożone wyjaśnienia w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania - w odniesieniu do okoliczności uzasadniających żądanie ulgi (opisując także sytuację finansową podatniczki według stanu na dzień złożenia wniosku tj. (...) 04.2009r. uwzględniającą uzyskiwane dochody oraz wykazane w oświadczeniu o stanie finansowym wydatki).

Zdaniem organu podjęcie decyzji o prowadzeniu działalności gospodarczej było samodzielną decyzją podatniczki, sama zaś działalność gospodarcza zawsze związana jest z pewnym ryzykiem oraz koniecznością ponoszenia konsekwencji w przypadku niepowodzeń finansowych. Odpowiedzialności za podejmowane działania w sferze gospodarczej nie można przerzucać na Skarb Państwa a podstawą do udzielenia ulgi nie mogą być wszelkie okoliczności będące następstwem określonych decyzji gospodarczych podatnika.

Z przedłożonych w toku prowadzonego przez organ podatkowy I instancji postępowania wyjaśniającego (po złożeniu wniosku o umorzenie) wynikało, że podatniczka zaciągnęła (...) kredytów na łączną kwotę (...) zł, które zamierzała spłacać w miesięcznych ratach w łącznej wysokości (...) zł.

Ponieważ strona powoływała się na swoją odpowiedzialność biznesową organy podatkowe odmawiając wydania pozytywnego orzeczenia w zakresie umorzenia zaległości uznały, że regulując systematycznie spłatę zaciągniętych kredytów komercyjnych również w ten sam sposób będzie mogła spłacić zaległość wobec Skarbu Państwa. Decyzje o zaciągnięciu kredytów były podobnie jak decyzja o rozpoczęciu działalności gospodarczej suwerennymi decyzjami podatniczki.

Organ podkreślił także, iż pomimo zawieszenia działalności gospodarczej podatniczka jest nadal w świetle obowiązujących przepisów przedsiębiorcą. Po spełnieniu wskazanych wyżej przesłanek wniosek rozpatrywany byłoby także w oparciu o przepisy art. 67b § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego można udzielić ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc "de minimis" - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady "de minimis".

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 lit. h) aktualnie obowiązującego Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379/5 z dnia 28 grudnia 2006 roku) niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do podmiotów gospodarczych w trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji. Powyższe wytyczne wskazują na okoliczności, których wystąpienie powoduje, iż przedsiębiorstwo uznaje się za zagrożone. W myśl wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. C. 244 z 1.10.2004r., str. 2, Dz. Urz. C 156/3 z 9.07.2009) przedsiębiorstwo uznaje się za zagrożone, w szczególności gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto.

Zdaniem organu odwoławczego zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej i podane przez stronę informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc de minimis wskazywały na trudną sytuację podatniczki a tym samym brak możliwości zastosowania wskazanego wyżej przepisu prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady "de minimis".

Powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Podatniczka zarzuciła organowi podatkowemu zbyt swobodną interpretację przepisu art. 67 § 1 O. p. i jednocześnie nierówne traktowanie w odniesieniu do innych podmiotów gospodarczych, brak staranności w zbadaniu sprawy i ustaleniach w zakresie uzyskanego przez podatniczkę i jej męża dochodu, sprzeczności w uzasadnieniu decyzji, przedłużanie i markowanie postępowania pod pozorem staranności rozpoznania sprawy oraz doprowadzenie nieprzemyślaną decyzją do konieczności zawieszenia działalności a w konsekwencji do pozostawania przez rok bez źródła utrzymania. Przebyta choroba nie pozwala skarżącej aktualnie na ciężką pracę fizyczną a brak umorzenia zaległości skutkuje brakiem możliwości ubiegania się o jakiekolwiek finansowanie działalności w zakresie pośrednictwa w przypadku jej wznowienia.

W ocenie strony nieprzemyślane powiększanie obszaru bezrobocia szczególnie wśród osób powyżej 50-ego roku życia jest sprzeczne z interesem publicznym, a interes podatnika bardzo często jest tożsamy z interesem Skarbu Państwa.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Według oceny Sądu organy podatkowe nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Należy podkreślić, iż kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2002r. III SA 830/00). Piśmiennictwo wskazuje, iż ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki – [w:] "Odmowa umorzenia zaległości podatkowej - uznaniowość decyzji organów podatkowych", Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58).

Kontrolą Sądu objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe faktu istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi. W postępowaniu sądowym nie można natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Poza polem rozważań w tym postępowaniu pozostaje więc ocena przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, których znaczenie jest każdorazowo ustalane przez organ podatkowy. Jeśli zatem sąd nie dopatrzy się uchybień organów w sposobie procedowania i oparcia rozstrzygnięcia o kompletne dowody (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) to nie ma podstaw prawnych do eliminowania decyzji z obrotu prawnego (tak m.in.: wyrok WSA w Poznaniu I SA/Po 781/10).

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, iż organy podatkowe nie rozstrzygnęły sprawy samowolnie, według własnego "widzimisię", a więc według jakiegokolwiek dowolnego działania. Wskazały i oceniły także wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji finansowej i możliwości regulowania zaległości podatkowych skarżącej a ich ocena jest zgodna z doświadczeniem życiowym, logiczna i prawidłowa, co pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podkreśla, że art. 67a § 1 O.p. mówiący o "ważnym interesie podatnika" należy łączyć ze szczególnymi, dramatycznymi sytuacjami, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Podatnik jest przedsiębiorcą, którego obowiązują inne, bardziej rygorystyczne kryteria oceny i starannego działania. Natomiast okolicznością notoryjną jest fakt, że takie jak powołane przez skarżącą trudności gospodarcze, dotknęły także wielu innych przedsiębiorców i nie kwalifikują zdaniem Sądu do uzyskania wnioskowanej ulgi.

Brak także interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem podatku. W ocenie Sądu to nie zaległość podatkowa spowodowała, iż podatniczka zawiesiła swoją działalność gospodarczą lecz znaczne obciążenia "kredytami konsumenckimi" - wykorzystywanymi przez stronę do działalności gospodarczej. Omawiane zadłużenie zaś jest efektem nietrafionych decyzji - zdaniem Sądu podatniczka winna raczej rozważyć wcześniejsze zawieszenia działalności, w obliczu kryzysu gospodarczego, zamiast zaciągać wysokooprocentowane kredyty konsumenckie do dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa.

Należy także wziąć pod uwagę, że istnienie przesłanki interesu publicznego wiąże się z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, w tym płacenia podatków. Zatem względy społeczne wymagają i przemawiają za tym, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane a podatnik bez należytej rozwagi nie był z nich zwalniany. Wierzyciel podatkowy (organ podatkowy) - w przeciwieństwie do wierzyciela w cywilnoprawnych stosunkach zobowiązaniowych - z punktu widzenia zasady równości i powszechności opodatkowania nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością publicznoprawną (umorzenie zaległego podatku, w tym odsetek).

Nie sposób zgodzić się z podatnikiem, który powołując się na inne postępowania (oddłużenie hut, kopalni itp.) zarzucił, jakoby organ drugiej instancji nierówno traktował podmioty gospodarcze. Decyzje o ewentualnym umorzeniu zaległości zostają bowiem podejmowane w indywidualnych sprawach - po rozważeniu zwykle niepowtarzalnych stanów faktycznych - przez pryzmat przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

Trafne jest także stwierdzenie organu podatkowego, iż podatniczka pozostaje nadal przedsiębiorcą. Dlatego wniosek skarżącej musi być rozpatrywany także w oparciu o przepisy art. 67b § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego można udzielić ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc "de minimis" - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady "de minimis".

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 lit. h) Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.06.379.5) rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji. W rozumieniu Komunikatu Komisji - wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U.UE.C.04.244.2. ze zm. wyn. z Dz.U.UE.C.2009.156.3) nie istnieje definicja wspólnotowa "przedsiębiorstwa zagrożonego". Jednakże dla celów wytycznych, Komisja uważa przedsiębiorstwo za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej (pkt 2.1.9.). Ponadto przedsiębiorstwo uznaje się za zagrożone, w szczególności gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W niektórych poważnych przypadkach, przedsiębiorstwo może już znajdować się w sytuacji niewypłacalności lub być przedmiotem zbiorowego postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym. W tej ostatniej sytuacji, wytyczne stosuje się do każdej pomocy przyznanej w kontekście takiej procedury, która prowadzi do utrzymania przedsiębiorstwa na rynku (pkt 2.1.11).

W ocenie organu podatkowego - które niniejszy Sąd podziela - analiza stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, iż zawieszenie przez podatniczkę prowadzenia działalności gospodarczej i podane informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wskazują na jej trudną sytuację i spełnienie warunku bycia przedsiębiorcą zagrożonym – co powoduje brak możliwości zastosowania wskazanego wyżej przepisu prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady "de minimis".

Reasumując, w ocenie Sądu organ podatkowy zebrał i ocenił cały materiał dowodowy w sposób logiczny oraz wyjaśnił niezbędne elementy stanu faktycznego działając zgodnie z zasadami zaufania do organów podatkowych oraz prawdy obiektywnej a swoje rozstrzygniecie należycie uzasadnił - co czyni zarzuty skargi bezzasadnymi.

Organ podatkowy uwzględnił także ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 1057/09 tj. rozpatrzył w sposób wyczerpujący zgromadzony materiał dowodowy, ocenił w sposób właściwy, czy wnioskodawczyni udowodniła istnienie przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych. Rozpoznając ponownie sprawę dokonał także oceny sytuacji osobistej oraz majątkowej skarżącej oraz odniósł się do podniesionych w odwołaniu argumentów dotyczących istnienia w rozpatrywanej sprawie interesu publicznego.

Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.,) orzekł jak w sentencji wyroku.