Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi G. P. R. D. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków z tytułu pomocy finansowej; oddala skargę.

Przedmiotem skargi Grupy Producentów Rolnych D. Sp. z o.o. w S., dalej: "Skarżąca" lub "Grupa" jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2014 r. nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] przyznał Skarżącej pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od [...] kwietnia 2012 r. do [...] kwietnia 2017 r.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. Grupa złożyła wniosek o płatność za okres od dnia 2 kwietnia 2012 r. do 1 kwietnia 2013 r.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przyznania Grupie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, w okresie od 2 kwietnia 2012 r. do 1 kwietnia 2013 r., to jest za pierwszy rok korzystania z pomocy na wspieranie grup producentów rolnych.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Prezes ARiMR w dniu [...] grudnia 2013 r. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ramach kontroli instancyjnej Prezes ARiMR zobowiązał Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego do przeprowadzenia postępowania dowodowego polegającego na ustaleniu:

– czy poszczególni członkowie Grupy faktycznie posiadają użytki rolne w szczególności, czy posiadali użytki rolne w okresie poprzedzającym przystąpienie do Grupy;

– czy poszczególni członkowie Grupy dysponują niezbędnymi środkami technicznymi do produkcji produktów rolniczych, czy dysponowali niezbędnymi środkami do produkcji w okresie przystąpienia do Grupy;

– czy poszczególni członkowie Grupy posiadają dokumenty finansowo-księgowe potwierdzające ponoszenie kosztów produkcji rolnej w trakcie przynależności do Grupy oraz przed przystąpieniem do Grupy, ze szczególnym uwzględnieniem kosztów paliwa, nawozów sztucznych, środków ochrony roślin, kosztu wynajmu maszyn rolniczych;

– czy poszczególni członkowie Grupy produkowali, produkty rolnicze na posiadanych użytkach rolniczych przed przystąpieniem członka do Grupy oraz jak kształtowały się wielkości zbiorów poszczególnych produktów;

– czy dane z przeprowadzonej kontroli, potwierdzają, że gospodarstwa wraz z posiadaną przez nie infrastrukturą produkcyjną, są faktycznie przez tych członków zarządzane, jak również, czy członkowie zarządzali posiadaną infrastrukturą produkcyjną przed przystąpieniem członka do Grupy;

– czy ilości wyprodukowanych produktów w odniesieniu do zużytych nawozów sztucznych oraz środków ochrony roślin, są adekwatne do dostarczonych produktów do Grupy.

W wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR ustalił stan faktyczny i w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za pierwszy rok korzystania z pomocy na wspieranie grup producentów rolnych.

Po rozpatrzeniu wniesionego w terminie odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że ustalone w toku postępowania dowodowego okoliczności dotyczące struktury własnościowej oraz zarządzającej członkami Grupy, fakt braku prowadzenia wcześniej przez trzech z pięciu członków działalności rolniczej w zakresie uprawy zbóż oraz wydzielenie przez spółki: R. Sp. z.o.o. oraz S. Sp. z o.o. części użytkowanych gruntów rolnych dla pozostałych członków Grupy: K.B., D.B. i spółki B. Sp. z o.o. świadczy o stworzeniu przez Grupę sztucznych warunków do otrzymania pomocy w celu pozyskania korzyści sprzecznych w celem systemu polegającego na wspólnym wprowadzaniu towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych.

W ocenie organu, utworzenie Grupy doprowadziło do sytuacji przeciwnej do warunku wskazanego w art. 35 pkt 2 rozporządzenia nr 1698/2005 (tj. wspólnym wprowadzaniu towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych), to jest do sztucznego rozdrobnienia produkcji, mającego na celu umożliwienie trzem członkom Grupy wykazywanie się jakąkolwiek uprawą po to, aby następnie mogło dojść do centralizacji.

Organ wskazał, że chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy wskazuje, że zamiarem osób zawiązujących oraz jej poszczególnych członków, było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, a w dalszej kolejności otrzymanie płatności w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". Grupa wypełniła zarówno obiektywny warunek do uznania, że stworzyła sztuczne warunki tj. poprzez utworzenie Grupy niezgodnie z celem wskazanym w art. 35 ust. 1 lit. b "rozporządzenia 1698/2005" oraz subiektywny warunek poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy był zaplanowanym działaniem, które miało za cel ominięcie warunku z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, a w dalszej kolejności powodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie, z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Od powyższej decyzji Grupa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lipca 2014 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji organu administracji Skarżąca zarzuciła:

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na obrazie:

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity z 2013 roku, Dz.U. poz. 173; dalej: ustawa), poprzez uznanie przez organy obydwu instancji, że grupa producentów rolnych de facto nie prowadzi działalności przewidzianej przez ustawę i poprzez to ma charakter fikcyjny,

art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę interesów zasługujących na ochronę w toku przedmiotowego postępowania, tj. słusznego interesu strony uosabiającego się w uzyskaniu pomocy finansowej dla prowadzonej działalności rolniczej grupy producentów rolnych, w braku istnienia przesłanek negatywnych dla jej otrzymania,

naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni art. 4 ust. 8 Rozporządzenia nr 65/2011 poprzez przyjęcie, że Skarżąca stworzyła w sposób sztuczny warunki do otrzymania pomocy, jak i że uzyskana pomoc nie zostanie spożytkowana zgodnie z celami ustawodawcy unijnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego krajowego i wspólnotowego.

W rozpatrywanej sprawie badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.).

Stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego.

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 173) w tym, w odniesieniu do grup producentów ( art. 5 ust. 1 pkt 10).

W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1) oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 "wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwiania tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu:

dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności."

Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte m. in. w rozporządzeniu nr 65/2011. Z treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 wynika, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Organ oceniając okoliczności powstania Grupy uznał, że zasadne jest postawienie zarzutu stworzenia przez Skarżącą warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Odnosząc się do okoliczności przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że Sąd podziela stanowisko organów w tym zakresie. W szczególności wskazać należy, że:

– trzech z spośród pięciu członków Grupy rozpoczęło prowadzenie działalności rolniczej w okresie bezpośrednio poprzedzającym powołanie Grupy producentów rolnych D.Sp. z o.o. są to: K.B., D.S., B. Sp. z o.o.,

– H.B. udziałowiec spółki B. Sp. z o.o. posiadał również udziały w spółkach: R. Sp. z.o.o. i S. Sp. z o.o.,

– B. Sp. z o.o. jest spółką powiązaną kapitałowo i osobowo ze spółkami: R. Sp. z.o.o. i S. Sp. z o.o.,

– D.S. (członek Grupy), jest zatrudniony na stanowisku kierownika gospodarstwa rolnego u innego członka Grupy tj. S. Sp. z o.o. oraz pracuje na umowę zlecenie w spółce R. Sp. z o.o.,

– K.B. świadczy pracę na rzecz innych członków Grupy, tj. S. Sp. z o.o. i R. Sp. z o.o.,

– członkowie Grupy: K.B., D.S., B. Sp. z o.o. nie ubiegali się o płatności w ramach żadnych działań pomocy unijnej dla rolników (producentów rolnych). Dopiero w roku 2012 r., czyli w momencie utworzenia Grupy, podmioty te zaczęły występować o przyznanie płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

– w 2012 roku członkowie Grupy: K.B., D.S., B. Sp. z o.o. użytkowali tylko i wyłącznie grunty rolne innego członka Grupy, to jest: R. Sp. z.o.o. i S. Sp. z o.o. i do czasu podpisania umów dzierżaw nie posiadali gruntów rolnych,

– członkowie Grupy: K.B., D.S. i spółka B. Sp. z o.o nie posiadali własnego parku maszynowego przed powstaniem Grupy. Przed powstaniem Grupy jeden z przyszłych jej członków spółka R. Sp. z o.o. w dniu [...] stycznia 2012 r. zawarła z: Panem K.B., Pan D.S. i spółką B. Sp. z o.o Umowy o świadczenie usług, na świadczenie kompleksowych usług rolniczych. Ponadto R. Sp. z o.o. na podstawie Umowy o świadczenie usług z dnia [...] października 2007 r. świadczy kompleksowe usługi rolnicze na rzecz członka Grupy S. Sp. z o.o.,

– członkowie Grupy: K.B., D.S., spółka B. Sp. z o.o w ramach prowadzonej produkcji rolniczej w 2012 roku nie dokonywali bezpośrednich zakupów środków produkcji; środki produkcji pozyskiwali w ramach zawartej Umowy o świadczenie usług z [...] stycznia 2012 r.

W ocenie Sądu wskazane fakty dowodzą stworzenie przez Grupę sztucznych warunków do otrzymania pomocy w celu pozyskania korzyści sprzecznych w celem systemu polegającego na wspólnym wprowadzaniu towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Zorganizowanie grupy producentów rolnych miało na celu umożliwienie skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków, wynikającym z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r" poz. 642).

Całościowa ocena sprawy pozwala przyjąć wniosek, że dwaj członkowie Grupy, wydzierżawiając ziemię pozostałym trzem członkom Grupy zrezygnowali z częściowego prowadzenia własnej produkcji na rzecz wspomnianych członków, co raczej nie wpływało na zwiększenie mocy produkcyjnej Grupy. Wydaje się, że wydajność produkcji z powierzchni jednego hektara, nie jest zależna od tego, kto w danym czasie produkcję prowadzi. Dlatego nie można mówić o koncentracji podaży oraz poprawie efektywności gospodarowania. Przepisy wskazują na cel, jakim jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów. Pomoc udzielana jest wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona (mimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności). Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Organ odmowę przyznania płatności oparł na treści art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011. Przepis ten ma takie same brzmienie jak obowiązujący w poprzednim stanie prawnym art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. U.E. L. 2006. 368.74 ).

Kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1141/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na złożoną konstrukcję wewnętrzną art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Otóż zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy płatności jest:

1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności oraz

2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1595/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd ten podzielił i stwierdził, że pozostaje on aktualny na gruncie obecnie obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Oznacza to, że oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 powołanego rozporządzenia należy skonfrontować jego subsumcję z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel, ich stworzenia.

Kwestia interpretacji art. 4 ust. 8 Rozporządzenia nr 65/2011 była też przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwość UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. C-434/12 w sprawie ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija. Trybunał wskazał, że aby zbadać, czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne. W ramach tych pierwszych należy ocenić warunki i cele wsparcia – czy są przez dany projekt realizowane (np. skierowanie pomocy do określonego kręgu podmiotów). Co do elementu subiektywnego to przy dokonywaniu tego oceny można wziąć pod uwagę, okoliczności faktyczne takie jak więzi natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy osobami zaangażowanymi w rozpatrywaną inwestycję (LEX nr 1362597).

W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wyżej przytoczonymi orzeczeniami. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy, Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa (o czym mowa była wyżej). Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organ w sposób czytelny odniósł się do elementu subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia.

W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia treści wskazywanego przez skarżącą Grupę przepisu prawa materialnego w postaci wymienionego w skardze art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011.

Za bezpodstawne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miałyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do ust. 2 art. 21 ustawy z 7 marca 2007 r. w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z treści art. 21 ustawy z 7 marca 2007 r. wynika, że organ działa na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. nie są zasadne. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji, odniósł się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśnił też dlaczego nie dał wiary dowodom zgłaszanym przez stronę. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia art. 80 k.p.a.

W tej sytuacji skargę jako niezasadną, na podstawie art.151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.