Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi E. D. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej także jako: "Prezes UODO") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi E. D. (zwanej dalej także jako: "Strona"; "Skarżąca") na odmowę udostępnienia danych osobowych D. G., autorki reportażu naruszającego dobra osobiste w zakresie drugiego imienia, adresu zamieszkania oraz numeru PESEL przez [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...] (zwane dalej "Spółką).

Na powyższe postanowienie Strona pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa – Kodeksu postępowania administracyjnego i Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych i na tej podstawie zażądała zmiany zaskarżonego postanowienia w całości ewentualnie o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów procesu.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] lipca 2020 r. wpłynęła skarga E. D. na [...]. z siedzibą w [...] przy ul. [...], która odmówiła udostępnienia danych osobowych D. G. autorki reportażu naruszającego dobra osobiste Strony w zakresie drugiego imienia, adresu zamieszkania oraz numeru PESEL.

W treści wniosku Strona wskazała, że żądane dane są jej niezbędne w celu wypełnienia formalnych wymogów pozwu o ochronę dóbr osobistych, który skierowała wobec ww. osoby do Sądu Okręgowego dla [...] w [...]. Jak podkreśliła Skarżąca, zwracała się o udostępnienie przedmiotowych danych do Spółki, jako pracodawcy D. G., gdyż w jej ocenie miała interes prawny w tym, aby takie dane uzyskać.

W związku z powyższym Strona wniosła skargę na "(...) niezgodną z przepisami art. 6 ust. 1 lit f) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (...), odmowę udostępnienia danych osobowych D. G. (...)".

Prezes UODO zaskarżonym postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że jako Prezes UODO może podejmować tylko te czynności, które znajdują się w zakresie jego uprawnień oraz tylko w tych sprawach, które należą do jego właściwości. Uprawnienia te i właściwość wynikają z rozporządzenia 2016/679, u.o.d.o.2018, ale także z szeregu regulacji szczegółowych, które wskazują na ograniczenia kompetencji Prezesa UODO w odniesieniu do przetwarzania danych przez określone podmioty bądź w określonych okolicznościach.

Artykuł 58 ust. 6 rozporządzenia 2016/679 stanowi, że każde państwo członkowskie może przewidzieć w swoich przepisach, że jego organowi nadzorczemu przysługują poza uprawnieniami określonymi w ust. 1, ust. 2 i ust. 3 także inne uprawnienia. Wykonywanie tych uprawnień nie może utrudniać skutecznego stosowania przepisów rozdziału VII rozporządzenia 2016/679.

Dla przedmiotowej sprawy organ nadzorczy nie znalazł takich przepisów - nie zostały one przewidziane w obecnym stanie prawnym.

Zgodnie natomiast z art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679, Prezesowi UODO przysługuje uprawnienie naprawcze w postaci prawa do nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia. Tym żądaniem może być prawo dostępu do danych, prawo do sprostowania danych, prawo do usunięcia danych, prawo do ograniczenia przetwarzania danych, prawo do przenoszenia danych oraz prawo do sprzeciwu i niepodlegania decyzjom opartym na zautomatyzowanym przetwarzaniu.

Powyższe przepisy ujmują prawa osób, których dane dotyczą, w sposób wyczerpujący. Żądanie udostępnienia danych osobowych osoby trzeciej nie zostało ujęte także wśród praw osób, których dane dotyczą.

Podkreślił też, że zgodnie z zasadą jednolitości prawa Unii Europejskiej oraz

motywem 129 rozporządzenia 2016/679, aby zapewnić spójne monitorowanie i egzekwowanie niniejszego rozporządzenia w całej Unii, organy nadzorcze powinny mieć w każdym państwie członkowskim te same zadania i faktyczne uprawnienia, w tym uprawnienia do prowadzenia postępowań wyjaśniających, naprawcze, uprawnienia do nakładania kar oraz do udzielania zezwoleń i doradcze, w szczególności w przypadku skarg osób fizycznych, i - bez uszczerbku dla uprawnień organów prokuratorskich na mocy prawa państwa członkowskiego - uprawnienia do zgłaszania naruszeń niniejszego rozporządzenia organom wymiaru sprawiedliwości oraz do udziału w postępowaniu sądowym.

W oparciu o ww. zasadę organy nadzorcze innych państw Unii Europejskiej (hiszpański, rumuński, francuski, bułgarski, estoński, włoski i szwedzki) zgodnie uznały brak możliwości wydawania rozstrzygnięć nakazujących udostępnienie danych osobowych osób trzecich w oparciu o przepisy rozporządzenia 2016/679.

W świetle powyższego, skoro żądanie wszczęcia postępowania w tej sprawie przez Stronę jest nieuzasadnione, bowiem wykracza poza kompetencje Prezesa UODO, należało zgodnie z art. art. 61a k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.

Skarżąca, nie zgadzając się z treścią zaskarżonego postanowienia , skargą o której na wstępie, zarzuciła Organowi naruszenie:

1) art. 61a § 1 k.p.a. - poprzez bezzasadne przyjęcie przez Organ, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz brak prawidłowego ustalenia uzasadnionych okoliczności przemawiających za wystąpieniem "innych uzasadnionych przyczyn", dla których postępowanie nie może być wszczęte;

2) art. 6 ust. 1 lit. f) przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Organ, że Skarżąca nie ma podstaw do żądana udostępnienia danych osobowych osoby trzeciej tj. D. G..

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że w aktach sprawy załączone jest skierowane do niej wezwanie Sądu Okręgowego dla [...] do wskazania prawidłowych danych adresowych D. G. pod rygorem zawieszenia, a w następstwie tego, według przepisów k.p.c., umorzenia postępowania – co świadczy o wykazaniu przez nią interesu prawnego, jako strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Wskazała też, że Prezes UODO (a konkretnie działający z jego upoważnienia Dyrektor [...] nie odróżnia definicji "strony" w rozumieniu k.p.a. od definicji "strony trzeciej" w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit f) Rozporządzenia RODO, nie zna zakresów tych pojęć i ich wzajemnej relacji.

Podkreśliła, że wbrew twierdzeniu Prezesa UODO – Organ ten ma uprawnienie do wydawania decyzji nakazujących udostępnienie danych osobowych "(...) ale wnioskuję, według wywodu zawartego w uzasadnieniu do zaskarżonego Postanowienia, że nie dotyczy to mojego przypadku". Zauważyła też, że gdyby przyjąć za prawidłowy pogląd Organu, to przepis artykułu 6 ust. 1 lit f) Rozporządzenia RODO "stanowiłby lex imperfecta – pozbawione sankcji uprawnienie li tylko do złożenia uprzejmej prośby o uzyskanie danych osobowych koniecznych do prowadzenia postępowania, nieobarczone - w razie odmowy - żadną sankcją".

Dlatego też Prezes UODO, wydając zaskarżone Postanowienie, uniemożliwił jej uzyskanie danych D. G. koniecznych do zwrócenia się do właściwego rejestru adresowego i wykonania wezwania Sądu do podania prawidłowych danych adresowych pozwanej D. G. - i w ten sposób naraził ją na zawieszenie postępowania cywilnego, a w konsekwencji na jego umorzenie - przez co pozbawił ją gwarantowanego Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej prawa do sądu.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).

W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania).

Badając legalność zaskarżonego aktu w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddalenie albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Istota sporu między stronami w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (Dz. Urz. EU L 119 z 04.05.2016) oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych (Dz. Urz. EU L 127 z 23.05.2018) - zwane dalej: "rozporządzeniem 2016/679" lub przepisy ustawy z 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019r. poz. 1781), przyznają Prezesowi UODO uprawnienie do zobowiązywania administratora danych osobowych, do udostępniania będących w jego posiadaniu danych osobowych osobie trzeciej, na potrzeby ewentualnego wytoczenia przez osobę trzecią powództwa cywilnego o ochronę dóbr osobistych.

Zdaniem Skarżącej, odmowa udostępnienia takich osobowych stoi w sprzeczności z konstytucyjnym prawem do sądu, zaś powołany przez Organ jako podstawa materialnoprawna takiej odmowy przepis art. 6 ust. 1 lit f) Rozporządzenia RODO stanowiłby przykład lex imperfecta, a więc pozbawione sankcji uprawnienie prowadzące w konsekwencji do tego, że prawo żądania przedmiotowych danych, o które wniosła Skarżąca, staje się "fikcyjne".

W ocenie tut. Sądu, z takimi zarzutami nie można się zgodzić.

Skarżąca powołując się na wskazaną zasadę konstytucyjną prawa do ochrony sowich prawa przed sądem, pomija jednocześnie Konstytucyjną zasadą legalizmu, w oparciu o którą muszą działać wszystkie podmioty publiczne. Oznacza to, że Prezes UODO, będąc podmiotem publicznym, może podejmować wyłącznie takie działania, które znajdują swoje źródło w przepisach obowiązującego prawa.

Aby więc Prezes UODO mógł podjąć określone działania, musi mieć do tego stosowne umocowanie ustawowe. Stąd, jeśli do organu wpłynie wniosek o wszczęcie postępowania, do których to działań brak jest podstawy prawnej, to adresat takiego wniosku winien odmówić wszczęcia takiego postępowania, a jeśli już je podjął, to winien je umorzyć.

Odnosząc się do wskazywanych przez strony przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (...), z którego to treści strony wywodzą rozbieżne wnioski, Sąd zauważa, że - co do zasady - uprawnienia proceduralne i materialne wynikające z przedmiotowego rozporządzenia (dalej także "RODO") przysługują wyłącznie osobom, których danych osobowych dotyczy ochrona.

Osobami tymi są więc te, których dane osobowe są chronione przez powyższy akt prawny, a nie jakiekolwiek inne osoby trzecie. Z przepisów RODO nie wynikają żadne uprawnienia osobom trzecim, czyli innym niż te, których danych osobowych dotyczy ochrona.

W szczególności art. 15 RODO przyznaje prawo dostępu do danych osobowych wyłącznie tej osobie, której danych dotyczą. Takie ukształtowanie omawianych przepisów pozostaje w zgodzie z art.8 ust.1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz z art.16 ust.1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ochrona danych osobowych stanowi bowiem jedno z podstawowych praw.

Stąd uprawniona jest konkluzja, że z punktu widzenia gwarancyjnego, jedynym celem RODO jest zagwarantowanie osobie fizycznej odpowiedniej ochrony jej danych osobowych, a nie przyznawanie uprawnień informacyjnych innym podmiotom.

W szczególności przepisy RODO nie dają uprawnień informacyjnych podmiotom, które zamierzają wytaczać powództwa osobom fizycznym, których dane osobowe objęte są ochroną. Co szczególnie istotne w aspekcie rozstrzyganej sprawy, przepisy analizowanej regulacji nie dają takich uprawnień także organowi nadzoru. Prezes UODO nie może więc żądać od administratora danych osobowych ich ujawnienia osobie trzeciej, na potrzeby ewentualnego postępowania sądowego.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej takiego uprawnienia nie sposób też wywieść z art. 6 ust.1 pkt. f) RODO. Ten przepis stanowiłby dla strony postępowania podstawę prawną do przetwarzania konkretnych danych osobowych w sytuacji, gdyby strona skarżąca była już w posiadaniu tych danych. Powyższa norma nie daje jednak Skarżącej uprawnienia do pozyskania takich danych osobowych bezpośrednio, czy też za pośrednictwem Prezesa UODO.

Uprawnienie takie nie wynika też z treści art.58 ust.1 pkt. a) RODO. Ten przepis dotyczy wyłącznie zakresu zadań organu nadzorczego. Nie precyzuje jednak tych zadań, a w szczególności, nie sposób z niego wywieść, by organ nadzorczy mógł zobowiązywać administratora danych do ich ujawniania osobom trzecim.

W ocenie tut. Sądu, omawianego uprawnienia nie osób również odkodować z treści art.58 ust.2 pkt. c) RODO.

Mianowicie zgodnie z tym przepisem, Prezesowi UODO przysługuje uprawnienie naprawcze w postaci prawa do nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia. Tym żądaniem może być prawo dostępu do danych, prawo do sprostowania danych, prawo do usunięcia danych, prawo do ograniczenia przetwarzania danych, prawo do przenoszenia danych oraz prawo do sprzeciwu i niepodlegania decyzjom opartym na zautomatyzowanym przetwarzaniu. Powyższe przepisy ujmują prawa osób, których dane dotyczą, w sposób wyczerpujący.

Żądanie udostępnienia danych osobowych osoby trzeciej nie zostało ujęte także wśród praw osób, których dane dotyczą.

Podkreślenia bowiem wymaga, że analizowane rozporządzenie z 27 kwietnia 2016r. zajmuje się prawem do ochrony danych osobowych, a nie dóbr osobistych. Stąd użyte w w/w przepisie sformułowanie "osoby, której dane dotyczą", musi być rozumiane w ten sposób, że chodzi tu o osobę, której dane są przetwarzane, a nie o jakąkolwiek inną osobę trzecią. Prawodawca w przedmiotowym przepisie zajmował się materią żądania osoby, wynikającego z praw przysługujących tej osobie na mocy RODO (czyli praw do ochrony danych osobowych).

Jednocześnie zauważyć należy, że przed 25 maja 2018 r. polski organ nadzorczy uznawał się za kompetentny do wydawania ww. nakazów w zakresie udostępnienia danych osobowych osoby trzeciej, na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.). Artykuł ten wskazywał, że polski organ ochrony danych osobowych, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, "w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem", w tym mógł nakazać "uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych". Obecnie polska ustawa o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781 t.j.) nie zawiera podobnych przepisów i takich kompetencji nie przewiduje.

Dlatego też, wbrew argumentacji skargi, uprawnienie jakiego dotyczyło żądanie Strony, nie przysługiwało Prezesowi UODO także na podstawie przepisów ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019r. poz. 1781).

W świetle powyższego, jako poprawną należało przyjąć konkluzje organu o niemożliwości wszczęcia niniejszego postępowania. Skoro bowiem przepisy prawa uniemożliwiały organowi merytoryczne rozpoznanie wniosku inicjującego postępowanie, to oczywistym było, że organ nie mógłby wydać decyzji zobowiązującej Spółki jako administratora danych osobowych do podjęcia działań żądanych przez Stronę.

Jedynym prawnym i dopuszczalnym środkiem Organu było więc wydanie zaskarżonego postanowienia. Po stronie organu istniałby obowiązek prowadzenia merytorycznego postępowania tylko wtedy, gdyby stan faktyczny sprawy i stan prawny umożliwiał mu podjęcie takich działań merytorycznych.

W konsekwencji, jak słusznie wywiódł Prezes UODO, w takiej sytuacji, stosownie do brzmienia art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W odniesieniu do zarzutu Skarżącej dotyczącego bezzasadnego przyjęcia przez Prezesa UODO, że nie posiada ona przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., Sąd stwierdza, że organ wydając ww. postanowienie oparł się na treści art. 61a k.p.a.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że Ustawodawca wprowadził w powyższej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, Organ odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania w oparciu o zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania", nie zaś, jak wskazuje Skarżąca, z uwagi na przyjęcie, że nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, podkreślając, że w rozpatrywanej sprawie brak kompetencji po stronie Prezesa UODO, umożliwiających nakazanie udostępnienia danych osobowych osoby trzeciej, stanowi ową "inną uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie - w rozumieniu w art. 61a § 1 k.p.a.

Końcowo Sąd stwierdza, że nie znalazł też podstaw do zakwestionowania stanowiska Organu z powodu, jak zdaje się w skardze sugerować Skarżąca, że sporne postanowienie bezpodstawnie podpisał w imieniu Prezesa UODA, [...], gdyż z nadesłanego przez organ upoważnienia wynika, że Prezes UODO upoważnił B. Z. do podpisania postanowienia z dnia [...] grudnia 2020 r. (k. 34 i 35 akt sądowych).

Reasumując dotychczasowe rozważania, z powodów wskazanych wyżej, nie podzielając argumentów zawartych w skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz, iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku – oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.