IV SA/Wa 1324/17 - Wyrok

Data orzeczenia	2017-07-05	
Data wpływu	2017-05-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Aleksandra Westra /sprawozdawca/
Anita Wielopolska
Joanna Borkowska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę	
Hasła tematyczne	Nieruchomości	
Sygn. powiązane	I OSK 2927/17	
Skarżony organ	Minister Insfrastruktury i Budownictwa	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 23; art. 57 par. 1, 2 i 5; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia del. SO Aleksandra Westra (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę	
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2017r. Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą E. M., reprezentowaną przez r. pr. P. G., do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].06.2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...]. z dnia [...].10.1956 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia - za odszkodowaniem - nieruchomości położonej w W., zapisanej w hip. "[...] nr [...]", oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 1932 m2, stanowiącej własność E. i M. małż. B..

W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...].06.2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].10.1956 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonej w [...], zapisanej w hip. "[...] nr [...]", oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 1932 m2, stanowiącej własność E. i M. małż. B..

Pismem z dnia [...].07.2015 r. (data wpływu: [...].08.2015 r.), nadanym listem zwykłym (pieczątka z datą nadania nieczytelna), r. pr. P. G., działając w imieniu E. M., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].06.2015 r. nr [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].06.2015 r. nr [...] została doręczona r. pr. P. G., reprezentującemu E. M., w dniu [...].07.2015 r., zatem termin 14 - dniowy do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].06.2015 r. nr [...] dla E. M. upłynął z dniem [...].07.2015 r. Przedmiotowy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do organu w dniu [...].08.2015 r. Został on nadany listem zwykłym, jednakże pieczątka znajdująca się na kopercie jest nieczytelna. Tym samym nie jest możliwe rozczytanie ani miejsca nadania przesyłki, ani daty jej nadania. Organ uznał, że pełnomocnik strony skarżącej jako profesjonalista, nadając pismo przesyłką zwykłą, przyjął na siebie ryzyko niemożności skutecznego wykazania faktycznej daty nadania odwołania. Należyta staranność wymaga, aby pełnomocnik profesjonalny, nadając przesyłkę uzyskał dokument (potwierdzenie nadania), który umożliwia późniejsze wykazanie okoliczności nadania przesyłki w terminie. Skoro więc z winy pełnomocnika profesjonalnego r. pr. P. G. nie można ustalić daty nadania przedmiotowego pisma z koperty, jako datę, z którą związane są skutki prawne złożenia wniosku, należy przyjąć datę wpływu przesyłki do organu, uwidocznioną w formie prezentaty, a więc datę [...].08.2015 r. Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Skarżący nie wystąpił także z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wobec powyższego Minister Budownictwa i Infrastruktury na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W skardze E. M., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżyła postanowienie w całości i zarzuciła naruszenie przepisu art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu, naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Organ żadnych czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wyciągniecie negatywnych dla Skarżącej konsekwencji prawnych w oparciu o niedające się - zdaniem Organu - ustalić okoliczności stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wskazując że zarzuty skargi są bezzasadne i nie wskazują nowych okoliczności, które nie byłyby uwzględnione przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...].03.2017 r. nr [...]. Podniósł, że uchybienie terminu było oczywiste, gdyż doszło do znacznego, aż 12-dniowego odstępu czasu pomiędzy doręczeniem decyzji, a złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a skarżąca nie wykazała, że nadanie środka zaskarżenia nastąpiło w ustawowym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Trzeba też nadmienić, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że art. 119 pkt 3 P.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu, w myśl art. 120 P.p.s.a., sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień obu postanowień, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia.

Nietrafny jest podnoszony przez skarżącą zarzut, że organ naruszył przepis art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu, pomimo że wniosek został nadany w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przed upływem 14 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku, co niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].06.2015r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...].07.2015r. Termin na złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa upływał więc z dniem [...].07.2015r. Zgodnie z art. 57 par. 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zgodnie zaś z art. 57 par. 5 pkt. 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed upływem tego terminu pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe. Dopuszczalne jest nadanie pisma listem poleconym czy też zwykłym, w tej sytuacji data na pieczęci operatora pocztowego jest dowodem potwierdzającym nadanie pisma. Wniosek skarżącej – reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, został nadany listem zwykłym w polskiej placówce pocztowej z tym, że ani miejsce nadania, ani data nadania, nie są czytelne. W tej sytuacji nie można przyjąć, że wniosek został wniesiony w 14 dniowym terminie. Wniosek wpłynął do organu w dniu[...].08.2015r. tj. dacie uwidocznionej na prezentacie, a więc 12 dni po terminie. Skarżąca nie wykazała żadnej innej daty nadania wniosku.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 par. 1 k.p.a. praz art. 8 k.p.a. Pełnomocnik strony skarżącej, działając jako profesjonalista, powinien działać z należytą starannością, w szczególności w odniesieniu do terminowości podejmowanych czynności. Należyta staranność wymaga, aby nadawać przesyłki za potwierdzeniem nadania. Nadając pismo przesyłką zwykłą przyjął na siebie ryzyko niemożności skutecznego wykazania innej daty nadania odwołania. Skarżąca w złożonej skardze również ani nie wskazała innej daty, ani placówki pocztowej, nie złożyła również żadnych dowodów potwierdzających fakt nadania pisma w terminie. Niezasadny jest zarzut podniesiony przez skarżącą, że organ nie podjął żadnych czynności celem ustalenia stanu faktycznego sprawy, organ weryfikował daty na pieczęci pocztowej i na prezentacie, przyjmując jedyną czytelną datę tj. [...].08.2015r. jako datę złożenia wniosku. Zarzut nieodebrania wyjaśnień od profesjonalnego pełnomocnika, co do daty złożenia pisma w placówce pocztowej, czy niezwrócenia się do operatora pocztowego jest całkowicie niezasadny, albowiem oświadczenie pełnomocnika nie może zastąpić dowodu nadania pisma w postaci datownika operatora pocztowego, a przesyłki wysyłane listami zwykłymi nie są rejestrowane, więc nie ma możliwości ustalenia daty nadania. Ciężar dowodu zachowania terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ciążył na skarżącej. Sąd, w tym składzie, tym samym podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2008r. (II GSK 10/08), wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2010r. (II SA/GI 252/10), wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012r. ( I OSK 1058/11).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia i na zasadzie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.