I SA/Gd 77/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-11	
Data wpływu	2026-01-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Zbigniew Romała /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne	
Hasła tematyczne	Podatek od nieruchomości	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2014 nr 0 poz 849; art. 3 ust. 5; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2025 nr 0 poz 111; art. 68, art. 240 par 1 pkt 5, art. 245 par 1 pkt 3; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi F.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2025 r., SKO Gd/5813/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 2.126 (dwa tysiące sto dwadzieścia sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 19 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "SKO", "organ drugiej instancji" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 68 § 2 pkt 2 i art. 245 § 1 i § 3 lit b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) - dalej jako "O.p." w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 707), po rozpatrzeniu odwołania F.R. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent Miasta" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 28 października 2024 r. wydanej po wznowieniu postępowania na wniosek Strony w sprawie odmowy uchylenia decyzji

w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Decyzją z dnia 2 lutego 2015 r. Prezydent Miasta [...] ustalił F.R. wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 7.704 zł. Przedmiotem opodatkowania był lokal położony w [...] przy ul. [...]. Za podstawę opodatkowania organ przyjął powierzchnię użytkową lokalu wielkości 330,90 m2 jako zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej oraz grunt o powierzchni 107,81 m2 – jako grunt pozostały.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. Strona złożyła korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości z datą obowiązywania od 1 stycznia 2015 r. w zakresie powierzchni użytkowej wymienionego wyżej lokalu niemieszkalnego, błędu w zapisie

(w prawidłowej pozycji informacji) powierzchni gruntu oraz zwróciła się o zwrot nadpłaty podatku. Do złożonej korekty dołączono sprawozdanie techniczne z dnia [...] lipca 2020 r.

Decyzją z dnia 6 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji umorzył postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości argumentując, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2015.

Po złożeniu od wskazanej decyzji odwołania, SKO decyzją z dnia 8 maja 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Natomiast, w związku z wnioskiem Strony z dnia 25 sierpnia 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r. o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2015 rok, Prezydent Miasta wznowił postępowanie, a po jego przeprowadzeniu wydał w dniu 28 października 2024 r. decyzję, w której:

1) stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa,

2) odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia 2 lutego 2015 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2015, gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogło nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia.

Od decyzji organu pierwszej instancji Podatnik złożył odwołanie zarzucając naruszenie prawa podatkowego tj.:

1) przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit b) w zw. z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich wadliwe zastosowanie i wadliwe uznanie, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego;

2) przepisu art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe doręczona Odwołującemu w dniu 4 listopada 2024 r. nie ustaliła zobowiązania podatkowego i tym samym powstał on tego dnia, a uznanie, że zobowiązanie to powstało w 2015 roku i uległo przedawnieniu w związku z upływem 5 - letniego terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie prawa materialnego:

1) przepisu art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach

i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l.) w zw. z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie polegające na wliczeniu do powierzchni części wspólnych nieruchomości powierzchni komunikacji na kondygnacjach nieruchomości, która ma formę tzw. galerii, cechująca się brakiem zamknięcia ścianą ze strony zewnętrznej i nie mogła być uznana za powierzchnię, która powinna być opodatkowana, gdyż powierzchnię użytkową nieruchomości stanowi powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach;

2) przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.

i uznanie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają także powierzchnie nieruchomości wspólnych, podczas gdy organ wymierzając wysokość tego podatku za 2015 r. był obowiązany do zastosowania treści art. 3 ust. 5 u.p.o.l.

w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 listopada 2025 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż przedmiotem opodatkowania jest lokal położony w [...] przy ul. [...] (KW [...]) o powierzchni 330,90 m2 wraz z gruntem o pow. 107,81 m2. Opodatkowanie nie zostały objęte części wspólne budynku.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. podatnik F.R. złożył organowi podatkowemu korektę deklaracji podatkowej w zakresie powierzchni budynku oraz zwrócił się o zwrot nadpłaty podatku. W późniejszym terminie Skarżący wskazał, że pismo z sierpnia 2020 r. stanowi żądanie wznowienia postępowania. Do korekty informacji dołączono sprawozdanie techniczne z dnia [...] lipca 2020 r. Do opodatkowania wykazano:

- budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

o powierzchni użytkowej 293,48 m2,

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 107,81 m2.

Odnotowano przy tym, iż Ww. w piśmie z dnia 6 kwietnia 2024 r., w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego poinformował, że:

1) w lokalu położonym w [...] przy [...] prowadzona jest działalności gospodarcza od [...] stycznia 2020, w latach 2015, 2017, 2018, 2019 - najem prywatny;

2) lokal stanowi środek trwały, data przyjęcia do użytkowania to 05 lipca 2012, nr inwentarzowy [...];

3) odpisy amortyzacyjne dokonywane są od sierpnia 2012, wartość początkowa środka trwałego wynosi [...];

4) koszty naprawy i remontów z tytułu lokalu niemieszkalnego nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów;

5) koszty eksploatacyjne oraz pozostałe wydatki dotyczące lokalu niemieszkalnego zostały w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej;

6) przedmiotowa nieruchomość w latach 2015, 2017, 2018, 2019, 2020 była wynajmowana.

Po wznowieniu postępowania na wniosek Strony, organ podatkowy ustalił, że F.R. jest właścicielem lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość położonego w [...] przy [...] objętego księgą wieczystą Kw nr [...] wraz z wynoszącym [...] części udziałem we współwłasności nieruchomości, z której ten lokal został wydzielony, a którą stanowią działki nr [...],[...] oraz części wspólne budynku i urządzenia, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, objęte księgą wieczystą [...].

Organ stwierdził, że prawidłowa wysokość zobowiązania powinna być wyższa niż wyliczona przez Podatnika oraz wyższa niż ustalona we wcześniejszej decyzji wymiarowej. Organ ustalił, że powierzchnia lokalu wynosi 293,48 m2 - tak jak wyliczył Podatnik we wniosku wznowieniowym - na którą składa się powierzchnia lokalu 265,12 m2 oraz powierzchnia lokalu przynależnego 28,36 m2.

W ocenie tego organu należało jednak wielkość tę uzupełnić o powierzchnię części wspólnych przypadających na lokal udziale wynoszącym [...] części, tj. 45,63 m2 .

Zatem, powierzchnia użytkowa przypadająca do opodatkowania podatkiem od nieruchomości to 339,11 m2, która jest o 8,21 m2 większa niż powierzchnia użytkowa zadeklarowana przez Podatnika pierwotnie oraz opodatkowana przez organ. W związku z tym, nowy wymiar zobowiązania musiałby być wyższy niż pierwotnie przyjęty.

W świetle powyższego, a także wobec treści odwołania Kolegium przyjęło, że nieruchomość w sposób oczywisty i bezsporny jest związana z działalnością gospodarczą Strony. Sporną jest natomiast przypadająca do opodatkowania powierzchnia lokalu, w szczególności powierzchnia części wspólnych budynku przypadających na lokal.

Kolegium wskazało na art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Podkreśliło, że powierzchnia części wspólnych z mocy przywołanego przepisu podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wraz z lokalem, z którym jest związana.

Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy wliczył do powierzchni części wspólnych, powierzchnię komunikacji na kondygnacjach, która ma formę tzw. galerii, charakteryzującą się brakiem zamknięcia ścianą ze strony zewnętrznej. W jego ocenie, zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 5) u.p.o.l. powierzchnią użytkową nieruchomości stanowi powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach. W przypadku przedmiotowej galerii nie sposób zmierzyć długości ścian po ich wewnętrznych częściach, a zatem nie mogła być uznana za powierzchnię, która powinna być opodatkowana. Z tego względu, że galerie nie są pomieszczeniami zamkniętymi, nie posiadają one "wewnętrznej powierzchni ścian",

o której mowa w definicji powierzchni użytkowej w u.p.o.l. w związku z tym, ściany,

z którymi graniczy galeria, są ścianami zewnętrznymi. Stanowisko skarżącego nie jest uzasadnione.

Organ wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że galeria, którą charakteryzuje brak zamknięcia ścianą ze strony zewnętrznej, nie stoi na przeszkodzie wliczenia jej powierzchni do powierzchni użytkowej budynku jako części wspólnej.

W ocenie SKO powierzchnia części wspólnych nie nasuwa wątpliwości. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego wystąpiono do Spółdzielni Mieszkaniowej [...] o podanie powierzchni części wspólnych budynku położonego w [...] przy [...], na które wyjaśniono, iż przeprowadzona została inwentaryzacja budynku (wykonana przez inż. arch. R.W.) Spółdzielnia wyjaśniła, że powierzchnia użytkowa części wspólnych ww. budynku przy uwzględnieniu zapisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (art. 1a ust. 1 pkt 5) wynosi 709,80 m2.

Mając powyższe na uwadze należy organ uznał, że powierzchnia ciągów komunikacyjnych (komunikacja kl. A-B) prowadzących do mieszkań, funkcjonalnie i technicznie powiązanych z budynkiem (bez których mieszkańcy zostaliby pozbawieni dostępu do swoich mieszkań) stanowi powierzchnię części wspólnych podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w sprawie powierzchnia użytkowa części wspólnych wynosząca 709,80 m2, z której wyłączono powierzchnię klatek schodowych i szybów dźwigowych została określona prawidłowo z uwzględnieniem zapisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Niezależnie jednak od powyższego SKO stwierdziło, że wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w trybie wznowienia było niedopuszczalne z uwagi na wygaśnięcie prawa organu podatkowego do wydania tego rodzaju decyzji, 

Organ wpierw zacytował treść przepisów: art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. Powołał się również na art. 68 § 1 i § 2 O.p. Następnie stwierdził, iż zgodzić się należy z organem pierwszej instancji, że termin wskazany w art. 68 § 1 O.p, to termin, w którym organ podatkowy może spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. W tym terminie organ może wydać decyzję, która spowoduje powstanie zobowiązania podatkowego. Jeżeli natomiast decyzja taka została już wydana, to zastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. mogłoby nastąpić jedynie w przypadku, gdyby wznowione postępowanie uzasadniało podwyższenie kwoty podatku wymierzonego w postępowaniu zwyczajnym. Tylko wtedy bowiem może być mowa o powstaniu nowego zobowiązania w stosunku do tego, które zostało ukształtowane decyzją ostateczną. W takim przypadku art. 245 § 1 pkt 3 O.p. nakazuje organowi podatkowemu wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Nie ma natomiast przeszkód do tego, aby po upływie terminu z art. 68 § 1 O.p. wydana została decyzja obniżająca wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną W postępowaniu zwyczajnym, decyzja obniżająca nie kreuje bowiem nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego (J. Rudowski [w:] S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 245, teza 6).

Kolegium wskazało, iż na gruncie analizowanej sprawy postępowanie wznowieniowe dostarczyło podstaw z jednej strony do zmniejszenia zobowiązania za lokal, a z drugiej do zwiększenia zobowiązania podatkowego należnego za przypadające do opodatkowania części wspólne budynku.

Prawo organu podatkowego do ustalenia zobowiązania podatkowego za rok 2015 wygasło z końcem roku 2018 co do przedmiotów zadeklarowanych do opodatkowania, oraz z końcem roku 2020 co do przedmiotów, które nie zostały zadeklarowane przez podatnika.

Biorąc zatem pod uwagę ustalenia poczynione w ramach postępowania wyjaśniającego, które jednoznacznie wskazują na to, że wymiar zobowiązania powinien być wyższy niż ustalony, albowiem pomimo tego, że powierzchnia lokalu okazała się niższa, to jednak z uwagi na niezadeklarowanie do opodatkowania części wspólnych wymiar podatku się zwiększył, Kolegium doszło do przekonania, że wydanie zgodnej z tymi ustaleniami decyzji ustalającej wysokość zobowiązania nie jest dopuszczalne, albowiem nastąpiłoby w czasie, kiedy doszło już do wygaśnięcia prawa organu podatkowego do podjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia. Powyższe uzasadniało w związku z tym wydanie decyzji odmownej w przedmiocie ustalenia wcześniejszego wymiaru podatku od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, zaskarżył w całości decyzję Kolegium zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów prawa podatkowego - art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) w z w. z art. 68 § 2 pkt 2 O.p. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie prawo organu podatkowego do ustalenia zobowiązania podatkowego za rok 2015 wygasło, podczas gdy zgodnie z ustalonym prawidłowo przez organ stanem faktycznym, wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed terminem przedawnienia powstania zobowiązania podatkowego, co wyklucza możliwość zastosowania powyższego przepisu - co z kolei doprowadziło do ustalenia przez Organ niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że prawo organu podatkowego do ustalenia zobowiązania podatkowego za rok 2015 wygasło;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2015 roku o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie, tj. zastosowanie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2016 roku, podczas gdy organ był zobowiązany do zastosowania treści art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 roku.

W związku ze sformułowanymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu

w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że organ prawidłowo i w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że Skarżący złożył wniosek w wznowienie postępowania w dniu 28 sierpnia 2020 r. Organ również trafnie przyjął, że w realiach niniejszej sprawy, zgodnie

z art. 68 § 2 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 roku. Niemniej, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma właściwa interpretacja skutków prawnych złożenia wniosku o wznowienie postępowania przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w szczególności

w kontekście możliwości wydania decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. Na szczególną uwagę zasługuje stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 marca 2024 roku, sygn. akt: I SA/Sz 28/24, w którym Sąd jednoznacznie wskazał, że: "Dla zastosowania art. 245 § 1 pkt 3 lit b O.p. konieczne jest ustalenie, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed upływem terminu przedawnienia".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy, Skarżący stwierdził, iż decydujące znaczenie dla zastosowania ww. przepisu ma moment wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a nie chwila wydania decyzji w tym trybie. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a zatem w czasie, gdy zobowiązanie to nadal istniało. Tym samym, ewentualne późniejsze przedawnienie zobowiązania nie mogło stanowić przeszkody do merytorycznego rozpoznania wniosku oraz do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 245 O.p.

Organ pierwszej instancji sam też wskazał, iż w sprawie występowały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji. Skoro więc wniosek o wznowienie został skutecznie wniesiony przed upływem terminu przedawnienia, a przesłanki wznowieniowe zostały spełnione, to upływ terminu przedawnienia po złożeniu wniosku pozostaje bez znaczenia dla możliwości wydania decyzji w trybie art. 245 O.p.

W konsekwencji organ był uprawniony do działania w ramach postępowania wznowieniowego, a powoływanie się na przedawnienie zobowiązania podatkowego jako przeszkodę do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiło nieprawidłowe zastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 68 § 2 pkt 2 O.p.

Skarżący wskazał też, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2016 r., w sytuacji gdy została wyodrębniona własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości

- obejmujący zarówno grunt, jak i części budynku stanowiące nieruchomość wspólną

w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali - ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. Jednocześnie wskazał, że do dnia 31 grudnia 2015 r. art. 3 ust. 5 u.p.o.l. posiadał odmienne brzmienie. Zgodnie z jego treścią, w przypadku wyodrębnienia własności lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność obciążał właścicieli lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym, ustalanym w oparciu o stosunek powierzchni użytkowej danego lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Powyższa zmiana stanu prawnego miała istotne znaczenie dla prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W sprawach dotyczących okresów podatkowych sprzed dnia 1 stycznia 2016 roku organ podatkowy był bowiem zobowiązany do stosowania art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 roku, a więc do ustalenia zakresu obowiązku podatkowego w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W realiach niniejszej sprawy organ rozstrzygając o wysokości podatku od nieruchomości obciążającego Skarżącego, błędnie zastosował art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 roku.

W konsekwencji powyższego organ w sposób nieprawidłowy ustalił wysokość zobowiązania podatkowego. Błąd ten doprowadził do zawyżenia kwoty należnego podatku od nieruchomości, a tym samym do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Równocześnie Skarżący wskazał, iż stoi na stanowisku, że organ w sposób nieuprawniony i niewłaściwy wliczył do powierzchni części wspólnych powierzchnię komunikacji na kondygnacjach, która ma formę tzw. galerii, bowiem brak jest możliwości zmierzenia długości ścian na wszystkich kondygnacjach, jak również brak jest wewnętrznej powierzchni ścian. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie wyprowadzono jednakowego spójnego stanowiska w powyższej sprawie, tym samym Skarżący wskazuje iż istnieją orzeczenia przeciwne, którego przykładem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12.04.2011 sygn. akt II FSK 2014/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12.04.2011 sygn. akt II FSK 1044/103 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28.06.2017 sygn. akt

I SA/Po 48/17.

Skarżący zwrócił więc uwagę, że nie ma możliwości ustalenia podatku od galerii, bowiem brak jest wewnętrznej powierzchni ściany. Ściany, z którymi graniczy galeria są ścianami zewnętrznymi i tym samym podlegać opodatkowaniu winno tylko to, co znajduje się wewnątrz budynku, nie zaś to, co wystaje poza jego obręb i nie jest ograniczone ścianą budynku.

Nadto Skarżący zaznaczył, iż za nieuzasadnione należy uznać również twierdzenia organu, w których wskazuje, iż prowadzenie działalności gospodarczej ma wpływ na okoliczność naliczania zwiększonego podatku od części wspólnej nieruchomości. Skarżący wskazuje, iż na części wspólnej nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza, a wyłącznie w lokalu skarżącego. Fakt prowadzenia tejże działalności nie wpływa na sposób bądź zwiększenie eksploatacji nieruchomości wspólnej, tym samym brak jest uzasadnionych podstaw do tego aby obciążać Skarżącego zwiększonym z tego tytułu podatkiem od nieruchomości. Za bezpodstawną należało więc uznać argumentację organu, w której wskazał on iż prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżącego ma wpływ na ustaloną wysokość podatku od nieruchomości części wspólnej, bowiem nieruchomość jest przeznaczona również na cele mieszkalne. Równocześnie Skarżący wyjaśnił, że jego lokal, który został opodatkowany co do zasady nie korzysta w ogóle z części wspólnej

w zakresie komunikacji klatką schodową, ponieważ posiada osobne wejście bezpośrednio od ulicy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143) dalej jako "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Istotą sporu stała się kwestia, czy w okolicznościach faktycznych sprawy, zasadnym jest odmowa uchylenia przez organ, w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 lutego 2015 r. w przedmiocie ustalenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2015 r., z uwagi na spełnienie przesłanki określonej w art. 245 § 1 pkt 3 lit b) O.p., polegającej na niemożności wydania, po stwierdzeniu istnienia podstaw wznowienia decyzji uchylającej decyzję ostateczną i orzekającej co do istoty sprawy, z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 O.p.

Skarżący nie zgadza się przy tym, że wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego na 2015 r. powinna być wyższa niż dotychczas ustalona w decyzji ostatecznej, ze względu na błędne zastosowanie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 roku zamiast w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., jak i tego, że organ w sposób nieuprawniony i niewłaściwy wliczył do powierzchni części wspólnych powierzchnię komunikacji na kondygnacjach, która ma formę tzw. galerii, charakteryzującą się brakiem zamknięcia ścianą ze strony zewnętrznej, a tym samym nie mogła być uznana za powierzchnię podlegającą opodatkowaniu.

Z powyższym nie zgodził się natomiast organ podatkowy.

W tym miejscu należy zauważyć, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło

w trybie nadzwyczajnym (o wznowienie postępowania), które zostało zainicjowane przed organem pierwszej instancji wnioskiem Strony z dnia 25 sierpnia 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r. wskazującym na wystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Celem takiego postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy zaszły podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 O.p. Dopiero po pozytywnym przesądzeniu tej kwestii możliwa jest ocena, czy istniały podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia określonej treści.

W stanie faktycznym sprawy zostało ustalone, że F.R. jest właścicielem lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, położonego w [...] przy [...] objętego księgą wieczystą Kw nr [...] wraz z wynoszącym [...] części udziałem we współwłasności nieruchomości, z której ten lokal został wydzielony, a którą stanowią działki nr [...],[...] oraz części wspólne budynku i urządzenia, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, objęte księgą wieczystą Kw nr [...].

Pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. Skarżący złożył organowi podatkowemu korektę Informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IP-1) w zakresie: powierzchni użytkowej lokalu, o którym mowa wyżej, błędnie wpisanego zapisu powierzchni gruntu (w pozycji H.3.1. informacji zamiast H.3.3.) oraz zwrócił się o zwrot nadpłaty podatku. Do korekty informacji dołączył sprawozdanie techniczne z dnia [...] lipca 2020 r.

W późniejszym terminie, Skarżący wskazał, że pismo z sierpnia 2020 r. stanowi żądanie wznowienia postępowania. Do opodatkowania wykazane zostały:

- budynki lub ich części (mieszkalne) zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 293,48 m2 (suma powierzchni lokalu - 265,12 m2 oraz pomieszczenia przynależnego 28,36 m2);

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 107,81 m2.

Dodatkowo w piśmie z 6 kwietnia 2024 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu podatkowego) Skarżący poinformował, że: w lokalu położonym

w [...] przy [...] prowadzona jest działalność gospodarcza od [...] stycznia 2020 r., w latach 2015, 2017, 2018, 2019 – był najem prywatny. Lokal stanowi środek trwały (data przyjęcia do użytkowania [...] lipca 2012 r., nr inwentarzowy [...]), od którego odpisy amortyzacyjne dokonywane są od sierpnia 2012, zaś jego wartość początkowa wynosi [...]. Koszty naprawy i remontów lokalu niemieszkalnego nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Koszty eksploatacyjne oraz pozostałe wydatki dotyczące lokalu niemieszkalnego zostały w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Kolegium czyniąc rozważania wskazało, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta stwierdzono, że prawidłowa wysokość zobowiązania powinna być wyższa niż wyliczona przez Podatnika oraz niż ustalona we wcześniejszej decyzji. Jak organ ustalił, powierzchnia lokalu wynosi 293,48 m2, tak jak wyliczył Podatnik we wniosku wznowieniowym, na którą składa się powierzchnia lokalu 265,12 m2 oraz powierzchnia lokalu przynależnego 28,36 m2. Jednak, w ocenie organu wielkość tę należało uzupełnić o powierzchnię części wspólnych w przypadającym na lokal udziale wynoszącym [...] części tj. 45,63 m2.

Zatem, powierzchnia użytkowa przypadająca do opodatkowania podatkiem od nieruchomości to 339,11 m2, która jest o 8,21 m2 większa niż powierzchnia użytkowa zadeklarowana pierwotnie przez Podatnika oraz opodatkowana przez organ. Nowy wymiar zobowiązania musiałby być wyższy niż pierwotnie przyjęty.

Wskazując na powyższe Kolegium powołało się na art. 3 ust. 5 u.p.o.l. zgodnie

z którym, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólna w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.

o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 praz z 2023 r. poz. 1688) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadających ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.

Końcowo stwierdziło, że biorąc pod uwagę ustalenia poczynione w ramach postępowania wyjaśniającego, które jednoznacznie wskazują na to, że wymiar zobowiązania powinien być wyższy niż ustalony, albowiem pomimo tego, że powierzchnia lokalu okazała się niższa to jednak z uwagi na niezadeklarowanie do opodatkowania części wspólnych wymiar podatku się zwiększył. SKO w Gdańsku doszło do przekonania że wydanie zgodnej z tymi ustaleniami decyzji ustalającej wysokość zobowiązania nie jest dopuszczalne, albowiem nastąpiłoby to w czasie, kiedy doszło już do wygaśnięcia prawa organu podatkowego do podjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę za zasadny uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 3 ust. 5 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 roku, zamiast

w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.

Za przyjętym stanowiskiem przemawia po pierwsze to, iż Kolegium dokonując rozważań w sprawie przytoczyło stwierdzenia, których organ pierwszej instancji nie zawarł w zaskarżonej odwołaniem decyzji. Mianowicie w decyzji Prezydenta Miasta

z 28 października 2024 r. nie było mowy:

- o wliczeniu powierzchni części wspólnych w przypadającym na lokal Strony udziale wynoszącym [...] części tj. 45,63 m2, do sumy powierzchni tego lokalu

i powierzchni lokalu do niego przynależnego,

- jak i o zwiększeniu powierzchni użytkowej przypadającej do opodatkowania podatkiem od nieruchomości o 8,21 m2 niż powierzchnia, która została pierwotnie zadeklarowana przez podatnika i opodatkowana przez organ.

W decyzji Prezydenta Miasta podano natomiast, że podstawy opodatkowania, po uwzględnieniu nowego pomiaru powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu wykonanego w dniu [...] lipca 2020 r. przez firmę U. mgr inż. A.P. oraz powierzchni użytkowej części wspólnych budynku [...][...] określonej przy uwzględnieniu zapisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wynoszą:

a) 95,62 m2 - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków tj. udział wynoszący [...] (stosunek powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej budynku) w powierzchni działek położonych w obrębie ewidencyjnym nr [...] objętych księgą wieczystą [...] o numerach: [...] o powierzchni 901 m2, [...] o powierzchni 776 m2, o łącznej powierzchni 1677 m2.

b) 333,95 m2 - budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, na powierzchnię użytkową składają się: 265,12 m2 lokal niemieszkalny, 28,36 m2 lokal przynależny, 40,47 m2 - powierzchnia części wspólnych wyliczona wg udziału [...] stosunek powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej budynku) od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną o powierzchni 709,80 m2.

Na podstawie powyższego Prezydent Miasta podał, iż biorąc ustalony stan faktyczny oraz fakt, iż F.R. w 2015 r. był właścicielem ww. lokalu niemieszkalnego związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej prawidłowa wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 ustalona po przyjęciu ww. podstaw opodatkowania oraz stawek określonych w § 1 pkt 1 lit. a oraz w § 1 pkt 2 lit. b uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta [...] obowiązujących w 2015 r. winna wynosić 7.810,00 zł, i wynika z sumy: 1) 86,06 zł (95,62 m2 - powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków x 0,90 zł - stawka podatku za 1 m2 ), 2) 7.724,26 zł (333,95 m2 powierzchnia użytkowa budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej x 23,13 zł - stawka podatku za 1 m2).

Stwierdzić zatem należało, że Kolegium pod uwagę poddało ocenie stanowisko, którego de facto organ pierwszej instancji nie wyraził w swojej decyzji. To

z kolei oznacza, że kwestii obciążenia Strony, w zakresie opodatkowania nieruchomości

w odniesieniu do części budynku stanowiących współwłasność właścicieli lokali, Kolegium w ogóle nie poddało weryfikacji, również w kontekście podnoszonych przez Stronę w odwołaniu zarzutów.

Po drugie, Kolegium wprost wskazało na treść art. 3 ust. 5 u.p.o.l obowiązującą od 1 stycznia 2016 r., na podstawie której dodatkowo dokonał oceny konsekwencji prawnych wyodrębnienia własności lokali w stosunku do gruntu i części budynku stanowiących współwłasność i wliczenia powierzchni części wspólnych

w przypadającym na lokal Strony udziale wynoszącym [...] części, do sumy powierzchni tego lokalu i powierzchni lokalu do niego przynależnego.

Tymczasem, regulacja ta stanowiła modyfikację regulacji obowiązującej wcześniej tj. do 31 stycznia 2015 r., zgodnie z którą, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

W tym przypadku obowiązek podatkowy w zakresie gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność obciążał każdego z właścicieli lokalu w częściach ułamkowych, które wynikały ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W tym więc przypadku o zakresie opodatkowania

w stosunku do gruntu decydowała część ułamkowa, jaka wynikała ze stosunku powierzchni użytkowej konkretnego lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Podobnie część ułamkową należało odnieść do powierzchni wspólnych budynku.

W związku z czym, Kolegium nie przeprowadziło żadnych rozważań i nie dokonało w związku z tym jakiejkolwiek oceny w oparciu o obowiązującą

w roku 2015 regulację art. 3 ust. 5, co ma istotne znaczenie dla prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego i stwierdzenia na tym tle dalszych skutków w wydaniu rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie podatkowe

o określonej treści.

W związku z tym za trafne należało uznać wywody Skarżącego dotyczące naruszenia przepisu prawa materialnego art. 3 ust. 5 u.p.o.l. gdzie rozstrzygając

o wysokości podatku od nieruchomości obiciążającego Skarżącego zastosowano jego brzmienie obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016 r., nie zaś to obowiązujące do dnia 31 grudnia 2015 r., co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości rzeczonego zobowiązania podatkowego za analizowany rok podatkowy 2015.

Z racji powyższego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Gdańsku wymagała usunięcia jej z obrotu prawnego.

Tut. Sąd nie odniósł się natomiast do dodatkowych zarzutów podnoszonych w tej materii chociażby dotyczących zawyżenia kwoty należnego podatku od nieruchomości za 2015 r., gdyż przy braku weryfikacji powyższego ocenę takich zarzutów uznano za przedwczesną.

Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy z uwagi na upływ terminów w art. 68 lub 70 O.p. przy jednoczesnym stwierdzeniu istnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1, należy wpierw wskazać, iż nadzwyczajny charakter postępowania w przedmiocie wznowienia znajduje zastosowanie wyjątkowo. To rzutuje z kolei na sposób wykładni przepisów normujących m.in. rodzaj rozstrzygnięć kończących postępowanie wznowieniowe. Skoro zatem takie postępowanie jest odstępstwem od wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych, to nie ulega wątpliwości, że przepisy te muszą być poddane wykładni ścisłej.

Jednym z rodzajów decyzji, którą kończy się postępowanie wznowieniowe jest odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzone zostanie istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów w art. 68 lub 70 O.p. (art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p.).

Zdaniem Sądu, na gruncie wykładni gramatycznej treść normy art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) w związku z art. 68 O.p. nie budzi wątpliwości. Wynika z niej jasno, że nie można uchylić dotychczasowej decyzji, jeżeli upłynęły terminy, o których mowa w art. 68 lub 70 O.p. Przy czym całość unormowania zawartego w art. 245 § 1 O.p., w którym wyczerpująco określono sposoby rozstrzygnięć organu podatkowego po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wskazuje, że dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania uzależniona jest od istnienia przesłanki pozytywnej (wystąpienia jednej z podstaw wznowienia określonych w art. 240 § 1 O.p.) i braku przesłanek negatywnych (określonych w pkt 3 art. 245 § 1). Zarówno wykładnia gramatyczna jak i systemowa wewnętrzna prowadzą do wniosku, że spełnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych wyklucza możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej, co potwierdza także treść § 2 art. 245 O.p., zgodnie z którym odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach określonych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.

Niemniej termin wskazany w art. 68 O.p. to termin, w którym organ podatkowy może spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. W utrwalonym

w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd zgodnie

z którym w sytuacji, gdy organ podatkowy wydał decyzję konstytutywną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. a po uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności zaistniałaby jedna z podstaw wynikających z art. 240 § 1 O.p., to art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p.,

w części zawierającej odesłanie do terminu określonego w art. 68 O.p., miałby zastosowanie jedynie w wypadku, gdyby wznowione postępowanie uzasadniało podwyższenie kwoty podatku wymierzonego w postępowaniu zwyczajnym, bowiem tylko wtedy można by mówić o powstaniu zobowiązania nowego w stosunku do tego, które zostało ukształtowane decyzją ostateczną (wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 879/13 i powołane tam orzecznictwo, tak też: J. Rudowski, uw. 4 do art. 245 (w:) S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Lex/el 2017).

Oznacza to, że nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Decyzja obniżająca nie kreuje bowiem nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II FSK 507/10, CBOSA).

Mając zatem na uwadze przedstawione w sprawie błędy i na wskazana przy nich argumentację, uchylić należało zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2025 r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie zastosować przepis art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w brzmieniu odpowiadającym na rok podatkowy 2015 r. tj. (do 31 grudnia 2015 r.) - przed jego zmianą, która nastąpiła od 1 stycznia 2016 r.

i ponownie przeprowadzić ocenę w kwestii zaistnienia w sprawie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 O.p. Przy stwierdzeniu przesłanki wznowienia, organ zobowiązany będzie dokonać analizy skutków jakie przesłanka ta wywołuje w wymiarze podatku od nieruchomości za podany rok podatkowy nie pomijając przy tym zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu. Po przeprowadzeniu zaś postępowania organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 245 O.p.

Sąd jednocześnie nie stwierdził konieczności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bowiem zalecenia Sądu mogą zostać wykonane w toku postępowania odwoławczego.

Mając to na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Na zasądzone koszty składają się kwota uiszczonego wpisu (309 zł), koszty zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika (1.800 zł) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).