II SA/Wa 1400/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-10-21	
Data wpływu	2021-04-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Góraj /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Sławomir Fularski	
Symbol z opisem	647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych	
Hasła tematyczne	Ochrona danych osobowych	
Skarżony organ	Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi E. R. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę	
Uzasadnienie
Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w dniu 30 grudnia 2020 r. wpłynęła skarga Pani E. R. , na nieudostępnienie jej nagrania monitoringu wraz z dźwiękiem z pobytu jej psa w klinice weterynaryjnej prowadzonej przez Pana W. C., Pana D. W., Pana M. M., wspólników Spółki Cywilnej [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...], zwanej dalej Spółką. W treści skargi z 30 grudnia 2020 r. wskazano, że Skarżąca zwróciła się do Spółki o nagranie z 4 listopada 2020 r. z pobytu w placówce weterynaryjnej [...] przy ul. [...] w [...], na której uwidoczniony był też pies Skarżącej. Rzeczone nagranie Skarżąca otrzymała, jednakże z fragmentu rejestrującego salę operacyjną (gdy Skarżąca nie była obecna) został usunięty dźwięk. Skarżąca zwróciła się o uzupełnienie braków nagrania. Spółka odmówiła uzupełnienia wskazując, że zawiera ono prywatne rozmowy pracowników.

W tym stanie faktycznym, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwany dalej Prezesem UODO, postanowieniem z dnia [...] lutego 2021r. odmówił wszczęcia żądanego postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) zwanej dalej Kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast stosownie do art. 61 a Kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 Kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 Kpa "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13). Wyjaśnił też, że od dnia 25 maja 2018 r., bezpośrednie zastosowanie w polskim porządku prawnym mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) (Dz. Urz. EU L 119 z 04.05.2016, oraz Dz. Urz. EU L 127 z 23.05.2018,), zwane dalej rozporządzeniem 2016/679, (art. 99 rozporządzenia 2016/679). Ponadto w dniu 25 maja 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781 t.j), zwana dalej u.o.d.o.’2018. Ustawę tę stosuje się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 rozporządzenia 2016/679 (art. 1 ust. 1 u.o.d.o.’2018).

Dalej wskazano, że wymienione akty normatywne dotyczą ochrony osób fizycznych. W przypadku rozporządzenia 2016/679 świadczy o tym już sama - przytoczona powyżej - nazwa tego rozporządzenia, a przedmiot jego regulacji określa jego art. 1 ust. 1 stanowiąc: "W niniejszym rozporządzeniu ustanowione zostają przepisy o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz przepisy o swobodnym przepływie danych osobowych". W art. 1 ust. 2 powoływanego aktu prawnego prawodawca unijny wskazał: "Niniejsze rozporządzenie chroni podstawowe prawa i wolności osób fizycznych, w szczególności ich prawo do ochrony danych osobowych". Również w pierwszym zdaniu motywu 14 rozporządzenia 2016/679 czytamy: "Ochrona zapewniana niniejszym rozporządzeniem powinna mieć zastosowanie do osób fizycznych - niezależnie od ich obywatelstwa czy miejsca zamieszkania - w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych".

Organ podkreślił też, iż zakres danych, których żąda Skarżąca dotyczy jej zwierzęcia, co wyklucza możliwość korzystania z ochrony danych osobowych zapewnionej przez rozporządzenie 2016/679. Organ przytoczył też samą definicję danych osobowych z art. 4. pkt 1 rozporządzenia 2016/679, który stanowi, że "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej.

W oparciu o wskazane powyżej przepisy stwierdzono, że Prezes UODO rozpatruje skargi wniesione przez osoby, których dane dotyczą, i w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg. Żądanie zwarte w skardze z dnia 30 grudnia 2020 r. odnosi się do przetwarzania danych podmiotu, który -jako zwierzę Skarżącej - nie jest objęty ochroną z zakresu przetwarzania danych osobowych.

Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sądu wywiodła E. R. .

Na podstawie art. 57 par. 1 pkt 3 PPSA, zaskarżonemu w całości postanowieniu zarzuciła:

1. Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. f Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (zwane dalej: RODO) poprzez jego nieuwzględnienie

2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 28 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (zwanego dalej: KPA), poprzez brak uwzględnienia interesu prawnego strony i tym samym uznanie, że nie przysługuje jej przymiot strony w przedmiotowej sprawie.

3. Naruszenie przepisów art. 61a § 1 KPA poprzez jego zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, na skutek błędnego uznania, że nie miałam przymiotu strony.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia w całości, a na podstawie art. 145a ust. 1 PPSA o zobowiązanie organu do uwzględnienia skargi i w zw. z art. 58 ust. 1 lit. C RODO nakazanie administratorowi, do którego wnioskowała o udostępnienie nagrań, udostępnienie nagrań zgodnie ze złożonym wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznając sprawę nie naruszył przepisów prawa.

Na tak postawione pytanie, w ocenie tut, Sądu należało udzielić pozytywnej odpowiedzi.

Organ poprawnie wskazał, że w oparciu o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) (Dz. Urz. EU L 119 z 04.05.2016, oraz Dz. Urz. EU L 127 z 23.05.2018,), oraz przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781 t.j), Prezes UODO rozpatruje skargi wniesione przez osoby, których dane dotyczą, i w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg.

W ocenie Sądu nie budzi też wątpliwości okoliczność, ze żądanie zwarte w skardze inicjującej postępowanie przed organem, odnosi się do przetwarzania danych podmiotu, który -jako zwierzę Skarżącej - nie jest objęty ochroną z zakresu przetwarzania danych osobowych. Niespornym jest przecież, że na żądanym nagraniu nie jest uwidoczniona skarżąca, tylko jej pies.

Powyższe prowadzi więc do konkluzji, że stan faktyczny sprawy wypełnił dyspozycję normy art.61a K.p.a. Żądanie mające zainicjować postępowanie wykracza poza ustawowe kompetencje Prezesa UODO. Skoro postępowanie, którego wszczęcia domagała się strona, nie mogłoby zakończyć się wydaniem merytorycznej decyzji, to uznać należało że organ prawidłowo zastosował w/w regulację i oparł na niej swoje rozstrzygnięcie.

Na marginesie, odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż sporne nagranie jest jej potrzebne dla sformułowania roszczeń odszkodowawczych wobec kliniki wyjaśnić należało, że nie świadczy to o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego a ewentualnie interesu faktycznego. To zaś dodatkowo przemawia za prawidłowością skarżonego postanowienia.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).