Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych K. K. i T. B. oraz Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1698/20 w sprawie ze skargi K. K. i T. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. oddala skargę kasacyjną K. K. i T. B. 3. zasądza od K. K. i T. B. solidarnie na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1698/20 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Uzasadniając wydany wyrok Sąd Wojewódzki wskazał na oceny prawne zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 639/13, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2420/13 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2777/15 oraz związaną z tym konieczność precyzyjnego ustalenia przez organy administracji usytuowania w dokumentacji mapowej (lokalizacyjnej, wywłaszczeniowej, realizacyjnej) położenia działki nr [...] z obrębu [...] względem terenu objętego w przeszłości wnioskiem inwestora o wywłaszczenie, aby ustalić, czy znajdowała się ona na terenie objętym w przeszłości wnioskiem inwestora o wywłaszczenie, a jeżeli tak, to na jaki cel wywłaszczenia była przewidziana.

Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko Wojewody Mazowieckiego co do tego, że działka nr [...] i część działki nr [...] (projektowana działka nr [...]) znajdowały się w granicach lokalizacji inwestycji przewidzianej decyzją nr [...] , a następnie na wniosek ubiegającego się o wywłaszczenie zostały objęte decyzją wywłaszczeniową z dnia [...] stycznia 1978 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że cel wywłaszczenia w niniejszej sprawie należało wiązać z decyzją lokalizacyjną nr [...] , wydaną na wniosek inwestora - Stołecznej Dyrekcji Inwestycji Spółdzielczych, przewidującą lokalizację osiedla mieszkaniowego wraz z usługami. Sąd Wojewódzki wskazał też, że ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów, m.in.: decyzji lokalizacyjnej nr [...] , mapy stanowiącej załącznik do tej decyzji i kompleksowych wytycznych urbanistycznych do tej decyzji, decyzji wywłaszczeniowej z [...] stycznia 1978 r. i mapy wywłaszczeniowej, planów realizacyjnych dotyczących I i II przedsięwzięcia inwestycyjnego (planów zagospodarowania terenu inwestycji), zatwierdzonych decyzjami Prezydenta m.st. Warszawy z 26 lutego 1977 r., 5 kwietnia 1977 r. i 29 września 1979 r., opracowań geodezyjnych geodetów: S. M., T. G., M. Ł., opinii fotogrametrycznej M. W., zdjęć lotniczych wykonanych w latach: 1982,1987,1990,1997,2005 wynika, że na datę złożenia przez O. K. wniosku z [...] listopada 1999 r. o zwrot wywłaszczonych nieruchomości teren obejmujący działkę nr [...] i część działki nr [...] (projektowaną działkę nr [...] ) nie był w jakikolwiek sposób przewidziany do zagospodarowania pod konkretne elementy tworzące teren osiedla mieszkaniowego wraz z usługami, w szczególności: budynki mieszkaniowe lub usługowe, inne budowle, obiekty małej architektury, urządzenia, ciągi pieszo-jezdnie, zieleń osiedlową niską i wysoką, teren rekreacyjny, strefę izolacyjną.

Sąd Wojewódzki wskazał, że na datę złożenia wniosku o zwrot cel polegający na budowie osiedla mieszkaniowego wraz z usługami nie został na spornym gruncie zrealizowany. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że w ramach realizacji osiedla mieszkaniowego sytuuje się różnego typu obiekty i tereny, nie tylko budynki mieszkalne, ale również obszary zielone. Jednak organ odwoławczy pominął to, że w przepisach dotyczących realizacji inwestycji budowlanych z lat 70-tych XX w. nie przewidziano sytuacji, że pod dane zamierzenie inwestycyjne rezerwuje się teren, który nie będzie w żaden sposób zagospodarowany, tj. będzie "białą plamą" - terenem pozostawionym tylko oddziaływaniu sił przyrody, który nie zostanie w jakikolwiek sposób przekształcony przez człowieka, aby spełniał funkcję właściwą dla konkretnej inwestycji. Dla terenu na którym była przewidziana realizacja obiektów budowlanych należało zaprojektować odpowiednie urbanistyczne i architektoniczne zagospodarowanie, uwzględniające walory krajobrazu, estetykę otoczenia (art. 5 ust. 3 w zw. z art. 4 i art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane - Dz.U. Nr 38, poz. 229). Teren objęty lokalizacją inwestycji budowlanej nawet, gdy nie został przewidziany w fazie realizacji pod konkretne obiekty budowlane lub inżynierskie, czy urządzenia, to musiał być w sposób celowy przeznaczony pod konkretne elementy osiedla, np. pod zieleń osiedlową lub strefę ochronną, czy też wskazany jako teren przeznaczony do adaptacji lub likwidacji. Konkretny sposób zagospodarowania terenu musiał wynikać z części graficznej planu realizacyjnego (§ 23 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973 r. w sprawie ustalania miejsca realizacji inwestycji budowlanych oraz państwowego nadzoru budowlanego nad budownictwem powszechnym (Dz.U. Nr 4, poz. 29), § 13 ust. 1 pkt 2, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48)]. Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że następcza zbędność danego obszaru pod inwestycję obligowała inwestora do przekazania takiego terenu do dyspozycji właściwego terenowego organu administracji państwowej (art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane). Sąd Wojewódzki przyjął również, że usługi motoryzacyjne przewidziane w ramach zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzjami lokalizacyjnymi nr [...] i [...] należało potraktować jako inwestycję usługową w rozumieniu pkt 1 Załącznika nr 2 do uchwały nr 196 Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 1977 r. w sprawie lokalizacji inwestycji (M.P. z 1978 r. Nr 1, poz. 6 ze zm.) i była to inwestycja odrębna od inwestycji z zakresu osiedlowego budownictwa mieszkaniowego.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że część działki nr [...] (w zakresie projektowanej działki nr [...] ) i działka nr [...] , mimo, że pierwotnie zostały włączone w granice lokalizacji Osiedla [...] Mieszkaniowe na mocy decyzji nr [...] , a więc były niezbędne na cel wywłaszczenia według stanu na dzień wydania decyzji wywłaszczeniowej, to jednak na etapie realizacyjnym zaniechano ich przeznaczenia i zagospodarowania pod konkretne elementy infrastruktury tego osiedla (np. pod strefę ochronną, zieleń osiedlową, czy usługi). W bezpośrednim sąsiedztwie tychże działek przewidziano początkowo urządzenie ulicy projektowanej i skarpy (1977 r.) natomiast później samej ulicy (1979 r.), jednakże obiekty te nie powstały i na tymże terenie nie przewidziano innego rozwiązania w zakresie infrastruktury osiedla mieszkaniowego.

Skargi kasacyjne od opisanego wyroku wywiedli: K. K. i T. B. oraz Miasto Stołeczne Warszawa.

K. K. i T. B. zaskarżyli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1698/20 w części, w jakiej Sąd Wojewódzki rozstrzygał o braku możliwości zwrotu nieruchomości dowłaszczonej, uznając, że "w przypadku, gdy działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] nie przylegają do działek nr [...] i części działki nr [...] (projektowanej działki nr [...] ), to nie będzie możliwy zwrot tychże działek dowłaszczonych łącznie z działkami nr [...] i części działki nr [...] (projektowanej działki nr [...] ) zbędnymi na cel wywłaszczenia".

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej jako: "p.p.s.a.", zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego przez:

a) błędną wykładnię art. 136 § 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm. - dalej jako: "u.g.n."), w tym błędną wykładnię zapisu o odpowiednim stosowaniu art. 136 ust. 3 u.g.n. do części nieruchomości nabytej w drodze umowy zgodnie z art. 113 ust. 3 oraz poprzez wadliwe przyjęcie, że "możliwy byłby zwrot konkretnej działki dowłaszczonej, jeżeli działka ta graniczyłaby z działką zbędną na cel wywłaszczenia, tworząc z nią przestrzenno-funkcjonalną całość umożliwiającą ich racjonalne użytkowanie", oraz "w przypadku, gdy działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] nie przylegają do działek nr [...] i części działki nr [...] (projektowanej działki nr [...] ), to nie będzie możliwy zwrot tychże działek dowłaszczonych łącznie z działkami nr [...] i części działki nr [...] (projektowanej działki nr [...] ) zbędnymi na cel wywłaszczenia",

b) niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 5 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j.: Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94, dalej jako u.z.t.w.n.), poprzez odwołanie się w uzasadnieniu wyroku do tego przepisu w kontekście zwrotu nieruchomości dowłaszczonej mimo, że nie ma on zastosowania w sprawie. Skarżący kasacyjnie wskazali, że jakkolwiek treść wyroku jest zgodna z ich oczekiwaniami, to nie zgadzają się oni z jego uzasadnieniem i wskazaniami, co do dalszego postępowania.

Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 188 p.p.s.a, uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] znak [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w całości, oraz zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących, kosztów postępowania w kwocie 1640 zł, lub przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zgodnie z art. 185 § 1 p.p.s.a., a ponadto zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeczono się rozprawy.

W złożonej przez Miasto Stołeczne Warszawa skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi:

1) niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. polegającą na bezpodstawnej i przedwczesnej ocenie, że nieruchomości obejmujące działki nr [...] i część działki nr [...] stały się zbędne na cel wywłaszczenia, podczas gdy prawidłowa wykładania powołanych przepisów uzasadnia stanowisko, zgodnie z którym ww. nieruchomości zostały wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia jakim była budowa osiedla mieszkaniowego "[...]", a tym samym, że nie było podstaw do uchylenia decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r.;

2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, nie wyjaśniwszy wszystkich okoliczności sprawy, tj. w szczególności nie zbadawszy, czy aby dokonany na potrzeby zwrotu podział nieruchomości nie naruszy układu urbanistycznego, podczas gdy okoliczność ta wymagała przeanalizowania.

Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie na podstawie art. 185 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skarg kasacyjnych. Granice te są wyznaczone wskazanymi w nich podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna Miasta Stołecznego Warszawy zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zarzuty w niej podniesione, okazały się częściowo uzasadnione. Natomiast skarga kasacyjna K. K. i T. B. podlegała oddaleniu jako niezasadna.

I. Zasadnie Sądowi Wojewódzkiemu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. polegające na nieprawidłowej ocenie, że nieruchomości obejmujące działki nr [...] i część działki nr [...] stały się zbędne na cel wywłaszczenia.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 136 ust. 3 zdanie pierwsze u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Stosownie do postanowień art. 136 ust. 3 u.g.n. podstawową materialnoprawną przesłanką zwrotu nieruchomości jest zbędność tej nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

W art. 137 ust. 1 u.g.n. ustawodawca sformułował legalną definicję stanu zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przepis ten zawiera dwie odrębne normy prawne, zgodnie z którymi nieruchomość uznaje się za zbędną, jeżeli: pkt 1 - pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia albo pkt 2 - pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel wywłaszczenia nie został zrealizowany.

Nie ma wątpliwości, że cel wywłaszczenia należy wykładać literalnie, ale równocześnie nie oznacza to jednak, iż trzeba czynić to bez uwzględnienia specyfiki okoliczności towarzyszących danej inwestycji i bez oceny jej całokształtu. W judykaturze konsekwentnie wyrażany jest pogląd, który Sąd sprawę niniejszą rozpoznający podziela, a mianowicie, że w przypadku, gdy na wywłaszczonych nieruchomościach miało powstać założenie złożone to nie można przyjmować, iż celem wywłaszczenia było zabudowanie w konkretny sposób poszczególnych elementów budowlanych, czy też infrastrukturalnych tego założenia, ale należy w takiej sytuacji - jako cel wywłaszczenia - traktować w sposób ogólny tę złożoną infrastrukturę (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1370/22). Uwzględniając treść decyzji wywłaszczeniowych z dawnego okresu Państwa Polskiego (PRL), zauważa się, że w ogólny sposób określony cel wywłaszczenia nie stanowi ani nowości, ani rzadkości. Przyjmuje się, że w im dalszej przeszłości był określany cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być on ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a nawet mógł wynikać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2023 r. sygn. I OSK 3378/19).

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że w okolicznościach badanej sprawy, całokształt zebranego materiału dowodowego, nie daje podstaw do sformułowania jednoznacznego wniosku, że sporne nieruchomości stały się zbędne na cel wywłaszczenia. Wydany w przeszłości akt wywłaszczenia, co w tej sprawie bezsporne, nie odpowiadał aktualnie obowiązującym standardom. Nie można jednak do stanu faktycznego, zaistniałego w innym porządku prawnym odnosić wprost aktualnych uregulowań w zakresie takich pojęć jak "cel wywłaszczenia". Interpretacja tego pojęcia musiała uwzględniać fakt, że w dacie dokonania wywłaszczenia cel wywłaszczenia nie musiał być precyzyjnie określony i co, równie ważne, podmioty przejmujące własność nieruchomości nie były ograniczone czasowo w realizacji tego celu. Często to, co konkretnie miało być realizowane na danym obszarze [pic]wywłaszczonym, określane było już po wywłaszczeniu w planach realizacyjnych, które zresztą (także legalnie) były zmieniane bądź korygowane (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r. sygn. I OSK 1084/19). Te wszystkie elementy, niewątpliwie były badane w niniejszej sprawie. Z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika przeznaczenie spornych nieruchomości pod budowę osiedla mieszkaniowego z usługami. Skoro ustalono, że celem wywłaszczenia miała być budowa osiedla mieszkaniowego z usługami, które powstało, to sam tylko brak danych, co do jakiegoś konkretnego, szczególnego zagospodarowania tych terenów, w ramach infrastruktury osiedla nie oznacza automatycznie zbędności spornych działek na cel wywłaszczenia. Również w niniejszej sprawie prawomocnie wykluczono, aby można było jednocześnie uznać, że plan realizacyjny nie przewidywał konkretnych naniesień czy zabudowań i jednocześnie uznać, że działka stała się zbędna na cel wywłaszczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 08 stycznia 2016 r. sygn. I SA/Wa 2777/16).

W badanej sprawie skarżący domagali się zwrotu działki nr [...] oraz projektowanej działki nr [...] wskazując, że w przedmiotowej sprawie została [pic]spełniona przesłanka zbędności tychże działek na cele inwestycji, stanowiącej cel wywłaszczenia. Zdaniem NSA ze stanowiskiem takim nie można się jednak zgodzić. Jak wynika z akt sprawy na zawnioskowanych do zwrotu terenach powstała infrastruktura osiedla mieszkaniowego wraz z usługami. Cel wywłaszczenia został zatem zrealizowany, o czym świadczył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Należy zaakcentować, że zawarte w wyrokach z dnia 08 stycznia 2016 r. sygn. I SA/Wa 2777/15, z 09 czerwca 2014 r. sygn. I OSK 2420/13 oraz z 11 lipca 2013 r. sygn. I SA/Wa 639/13 wytyczne, odczytywać należy poprzez pryzmat ówczesnych ustaleń fatycznych tych spraw, w tym niejednoznacznych wówczas danych na temat położenia działki nr [...] w kontekście objęcia jej wnioskiem wywłaszczeniowym.

Aktualnie, w badanej sprawie bezsporne jest, że z wnioskiem o wywłaszczenie spornych nieruchomości wystąpił 16 maja 1977 r. Wydział Architektury i Gospodarki Komunalnej Urzędu Dzielnicowego Warszawa-Wola. Nieruchomość przeznaczona była pod budowę osiedla mieszkaniowego z usługami "[...] Mieszkaniowe - [...]", zgodnie z treścią decyzji o lokalizacji inwestycji nr [...] z 25 czerwca 1974 r. Jednocześnie, jak Sąd Wojewódzki przyjął, plany realizacyjne nie konkretyzowały decyzji lokalizacyjnej [...] w zakresie sposobu zagospodarowania działek nr [...] i [...] - części projektowanej. To w ocenie Sądu Wojewódzkiego, dowodzi zbędności spornych działek na cel wywłaszczenia.

Sąd rozpoznający skargę kasacyjną Miasta Stołecznego Warszawy dostrzega drobiazgowość i wnikliwość analizy uregulowań prawnych, przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jednak nie podziela wniosków do jakich na ich podstawie doszedł Sąd Wojewódzki. Powtórzyć trzeba, że w niniejszej sprawie prawomocnie wykluczono, aby można było jednocześnie uznać, że plan realizacyjny nie przewidywał konkretnych naniesień czy zabudowań i jednocześnie uznać, że działka stała się zbędna na cel wywłaszczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 08 stycznia 2016 r. sygn. I SAMv1a 2777/16). W tej sytuacji nie można się zgodzić z zaskarżonym wyrokiem co do tego, że zbędności spornych działek na cel wywłaszczenia dowodzi brak wskazania pawilonów świadczących usługi motoryzacyjne w kompleksowych wytycznych urbanistycznych do decyzji lokalizacyjnej nr [...] , decyzjach zatwierdzających plany realizacyjne z 1977 r. i w planach realizacyjnych z 1977 r. i 1979 r. Tym bardziej, że powołana przez Sąd Wojewódzki uchwała Rady Ministrów z 29 grudnia 1977 r. w sprawie lokalizacji inwestycji (M.P. z 1978 r. Nr 1, po. 6 ze zm.) weszła w życie już po wydaniu decyzji wywłaszczeniowej. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że teren na, którym znajdowały się sporne nieruchomość, został objęty decyzją wywłaszczeniową z [...] stycznia 1978 r. Przepisy, z których Sąd Wojewódzki wywodzi zbędność na cel tego wywłaszczenia weszły w Życie 31 stycznia 1978 r. Dlatego też nie powinny one służyć, w istocie - interpretacji celu wywłaszczenia - w badanej sprawie. Nie ma sporu, co do tego, że w decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa-Wola z [...] stycznia 1978 r. odwołano się do decyzji o lokalizacji inwestycji z 25 czerwca 1974 r., w której nieruchomość została przeznaczona pod budowę osiedla mieszkaniowego z usługami "[...] Mieszkaniowe-[...]". Wejście w życie przywołanej przez Sąd Wojewódzki uchwały, nie oznacza również, że z jej uwzględnieniem należało odczytywać decyzję lokalizacyjną wydaną kilka lat wcześniej.

Budowa osiedla mieszkaniowego niewątpliwie ma charakter złożony i [pic]wieloetapowy. Ustalono też, że w bezpośrednim położeniu spornych działek planowano początkowo urządzenie ulicy i skarpy, a potem ulicy, jednak obiekty te nie powstały. Natomiast na działce nr [...] znajduje się w części utwardzona kostką betonową droga, natomiast w części północno-wschodniej, przy ogrodzeniu, utwardzona jest gruzem - na części działki nr [...] znajduje się parking betonowy, teren jest utwardzony kostką brukową, częściowo betonem. W tych okolicznościach, nie ma podstawy aby przyjąć, że skoro zgodnie z decyzją z dnia 25 czerwca 1974 r. działki nr [...] i projektowana dz. nr [...] zostały przeznaczone pod osiedle mieszkaniowe wraz z usługami, bez wskazania konkretnego ich przeznaczenia w ramach tego przedsięwzięcia, to nie pełniły żadnej funkcji osiedlowej w powiązaniu z terenami z nimi sąsiadującymi, a w konsekwencji okazały się zbędne na cel wywłaszczenia. Zasadnie zatem Miasto Stołeczne Warszawy podniosło w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n.

Niezasadnie natomiast Sądowi Wojewódzkiemu zarzucono naruszenie art. 147 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Należy wskazać, że przedmiotem skargi wywiedzionej do Sądu Wojewódzkiego była decyzja administracyjna, tymczasem przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. reguluje kwestię sądowoadministracyjnej kontroli uchwał lub aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.

Z uwagi na zasadność skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku, o czym Sąd orzekł na podstawie art. [pic]188 p.p.s.a. w pkt. 1 wyroku, jednocześnie stwierdzając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona Sąd rozpoznał skargę i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Il. Oddaleniu podlegała również skarga kasacyjna K. K. i T. B. , których skargę zaskarżonym wyrokiem uwzględnił Sąd Wojewódzki. Skarżący nie zgadzali się z uzasadnieniem wyroku Sądu I instancji. Na gruncie p.p.s.a. dopuszczalne jest zaskarżenie, jedynie uzasadnienia wyroku z równoczesnym brakiem kwestionowania jego sentencji. Jeżeli strona, której skargę uwzględniono, kwestionuje wyrażaną w orzeczeniu ocenę prawną może w skardze kasacyjnej domagać się zmiany orzeczenia w tym zakresie (art. 176 p.p.s.a.). W 57-68). Uzasadnienie wyroku, nawet jeśli sentencja wyroku jest zgodna z żądaniem skarżącego, nie jest dla niego obojętne, gdyż: "pisemne uzasadnienie prawomocnego wyroku ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie, które będzie podjęte na etapie jego wykonania" (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt Il FSK 716/06, "Glosa" 2007, nr 3, poz. 140). Jeżeli zatem intencją skarżącego jest w istocie polemika z motywami przyjętymi przez sąd I instancji, nie zaś z samym rozstrzygnięciem, które uwzględniło jego skargę, to takie ukierunkowanie skargi jest dopuszczalne, aczkolwiek strona musi wówczas wykazać, że uzasadnienie w kształcie przyjętym przez sąd, nawet w powiązaniu z korzystnym dla niej rozstrzygnięciem, narusza obowiązujące przepisy (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. Il, LEX/el. 2021, art. 173).

Jak podniesiono wyżej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było w istocie rzeczy uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a nie jego rozstrzygnięcie. Zważywszy jednak na uwzględnienie skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy, zaskarżony również przez K. K. i T. B. wyrok został uchylony. Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny uznając że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 188 p.p.s.a. i rozpoznał skargę, oddalając ją.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną K. K. i T. B. (pkt 2 wyroku).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) w pkt. 3 sentencji wyroku.